میخوام زنده باشم، زندگی کنم؛

میخوام از چای‌لیمو خوردن با گلویی که درد می‌کنه، توی محوطه‌ی دانشگاه لذت ببرم. حتی میخوام از ویتامین C خوردن، وسط کاری که تا همین چند روز پیش می‌خواستم ازش استعفا بدم هم لذت ببرم. میخوام از درس خوندن توی کتابخونه‌ی دانشگاه لذت ببرم، حتی وقتی قرص‌های خواب‌آور باعث می‌شن دلم بخواد بخوابم و هیچ کاری نکنم. میخوام از اون لحظه‌ای لذت ببرم که حسم بهم گفت از اون بالا برم ببینم چه خبره و از اون بالا کلیسا رو توی غروب آفتاب دید زدم.

آره، این روزها خیلی داره سخت می‌گذره. دارم کاری رو انجام می‌دم که بهش احساس تعلق خاطر ندارم، فشار و استرسم زیاده؛ چون هم‌زمان باید نقش دانشجو، کارمند، استاد و زبان‌آموز رو ایفا کنم و مغز کمال‌گرای من مجبورم می‌کنه توی همشون صد خودم رو بذارم.

اتفاقات زیادی برام افتاده و افکار توی مغزم دارن از کنترلم خارج می‌شن، اما بازم لحظه‌هایی هستن که تمام تمرکزم رو روی همون لحظه میذارم، به بودن‌ها توجه می‌کنم و از تماشای همون لحظه‌ای که توشم لذت میبرم.

کاش یکم صبورتر باشم و هنر زندگی کردن رو قشنگ‌تر یاد بگیرم.