باور کنید محل کار جدیدم اینجوریه که بالاتر از گل بهم نمیگن، دستم برای انجام کارا بازه و تصمیم گیرنده خودمم، همکارا عالی، محیط کاری فوق‌العاده، بعد ولی من؟! مغزم همش بهم دستور میده زود باش استرس بگیر داری میری سرکار! یه جوری تپش قلب میگیرم و استرسی میشم که انگار دوتا خرس قطبی همزمان بهم حمله کردن و جونم درخطره.
‌
لعنت به محیط کارهای سمی که حتی سال‌ها بعد از جدا شدن ازش آثارش روی روح و روان آدم باقی میمونه!

امروز شیرین‌ترین خستگی زندگیمو تجربه کردم، ۸ صبح تا ۶ عصر درگیر دانشگاه و کلاس بودم و لحظه‌ای که حس کردم نمیتونم از شدت خستگی نفس بکشم، گفتم آخیش، همینه زندگی!
‌
بمونه به یادگار از اولینِ روز کلاس‌های دکتری.📚✨