بخشِ غیرقابلِ اثباتِ ماجرا به قیمتِ کم‌خوابیم تموم شد!🎀

هفته عجیب و جالبی رو شروع کردم و تو طول روز چندین بار تغییر نقش میدم.

مثلاً تو یه روز صبحش برای تدریس رفته بودم، بعدازظهر یهو سر از کارگاه طلاسازی برای کار دراوردم، و در نهایت هم با کلاس زبان پرونده روزمو بستم!
‌
خلاصه که یه لیستِ بلندبالا از انواع نقش‌هام تو طول هفته دراوردم و فهمیدم از این به بعد تنها روزایی که قراره تو خونه موندنو تجربه‌ کنم جمعه‌هاست، و این برای منی که تو خونه موندن بخش جدایی ناپذیرِ زندگیم شده بود یکم عجیب و سخت و البته جالبناکه!🎀

باور کنید محل کار جدیدم اینجوریه که بالاتر از گل بهم نمیگن، دستم برای انجام کارا بازه و تصمیم گیرنده خودمم، همکارا عالی، محیط کاری فوق‌العاده، بعد ولی من؟! مغزم همش بهم دستور میده زود باش استرس بگیر داری میری سرکار! یه جوری تپش قلب میگیرم و استرسی میشم که انگار دوتا خرس قطبی همزمان بهم حمله کردن و جونم درخطره.
‌
لعنت به محیط کارهای سمی که حتی سال‌ها بعد از جدا شدن ازش آثارش روی روح و روان آدم باقی میمونه!

امروز شیرین‌ترین خستگی زندگیمو تجربه کردم، ۸ صبح تا ۶ عصر درگیر دانشگاه و کلاس بودم و لحظه‌ای که حس کردم نمیتونم از شدت خستگی نفس بکشم، گفتم آخیش، همینه زندگی!
‌
بمونه به یادگار از اولینِ روز کلاس‌های دکتری.📚✨