برام پروانه میاری، میگی اینو ببین چه قشنگه، دیدمش یاد تو افتادم…
غصه خوردن منو میبینی، میری برام یه برگ پاییزی میاری، میگی صدف ببین چقدر قشنگه، داره پاییز میشه‌ها، بیا اینو بدمش به تو.

بابا تو چقدر مراقبت‌ کردن از روح منو بلدی، تو چقدر مردی بابا؛ بابا من خیلی دوست دارم، به اندازه تمام لحظه‌هایی که خیره میشی تو چشام تا ببینی غمی تو دلم نیست، به اندازه تک تک لحظه‌هایی که نازمو میکشی، به اندازه لحظه‌هایی که بهم میگی نمیدونی چقدر تو این دنیای بی‌اعتبار، وجود تو باعث افتخار منه.

بابا من دقیقاً به اندازه اون لحظه‌ای دوست دارم که به خاطر کار نیم ساعته‌ی من، منو بردی تا تهران، و این من بودم که داشتم از گرما غر میزدم ولی تو با شوخی نازمو میکشیدی و منو میبردی جلوی کولر و میرفتی برام اب یخ دار پیدا کنی که من تحمل کنم اون لحظه رو.
‌
بابا تو اتفاقاً منو پرتوقع کردی، پرتوقع تو مراقبت از روحی مثل روح من، پرتوقع تو توجه، پرتوقع تو دوست داشتن‌ها، چون بهم یاد دادی یه مرد واقعی چجوری باید با آدم رفتار کنه، تو خیلی مردی بابا، سایت مستدام.🫂✨

اتفاقاً بذار بشکننت عزیزم، فداسرمون اگه تیکه پاره شدیم، هی بکوب و از نو بساز ویرونه‌های وجودت رو، تهش با همیناست که من بودنمون معنی پیدا میکنه دیگه مگه نه؟!

ما که نمیخواییم یه نسخه تکراری از حضور بقیه آدما باشیم.

از دفتر نشریه، یه تعداد از کتابم رو برام ارسال کردن، همینجوری که داشتم به این فکر میکردم که الان میخوام با این همه جلد از کتابم چیکار کنم، یه جرقه تو ذهنم زد و رفتم سراغ ویژن بردم، دو سال پیش که داشتم میساختمش درباره تک تک جزئیاتش به ثمین توضیح داده بودم، تو ویسم بهش گفته بودم ثمین این منم که تکیه دادم به کتابایی که بعد از دوسال تلاش بلاخره چاپ شده، در ادامه گفتم اینکه اصلاً این همه جلد از کتاب پیش من چیکار میکنه رو نمیدونم، فقط میخوام یه نشونه از این باشه که زحمتم نتیجه داده و من چند جلد از کتابم رو دارم! =))
‌
عه، زندگی چقدر جالبناکه، من الان چند جلد از کتابم رو دارم که هنوز تصمیم نگرفتم باهاشون چیکار کنم، فقط گذاشتم تو قفسه‌ای که جلوی تختمه، که هی نگاش کنم و یادم بیاد زحمت‌ها بلاخره نتیجه میدن.

نشونه‌ی اصلی اومدن پاییز نه سرد شدن هواست، نه زرد شدن برگا، نشونه‌ی اصلیش مریض شدن منههه!

(تقریباً هیچ آخر شهریوری رو سالم نیستم)

من نمیدونم اصلاً چرا ما تو یخچالمون شیربادام! داشتیم و چرا تر که من ریختمش تو قهوه امروزم، ولی به هرحال اصلاً خوشمزه نشد و شما هرچیزی امتحان نکنید!

بیایین آهنگای گریه‌دارتونو بفرستین اینجا دور هم گوش بدیم گریه کنیم.

چون امروز حتی خریدهای یک مهر هم نتونست خوشحالم کنه!

دیروز یه آدمِ ۴۰ ساله خیلی بی‌دلیل تصمیم گرفت رزومه خودشو با رزومه من مقایسه کنه و تمام تلاش‌های منو زیر سوال ببره!
‌
نشسته بودم داشتم غصه میخوردم که یهو به خودم گفتم به خودت بیا زن، اینجوری نگاش کن که یه آدمِ ۴۰ ساله توعه ۲۸ ساله رو رقیب خودش دیده که وارد بُعد مقایسش شدی، اون با این کارش بیشتر خودشو زیر سوال برده تا تو رو.
‌
در نتیجه رفتم خیلی محترمانه نوشتم تلاش‌های شما برای جمع‌آوری این رزومه درخشان برای من ستودنیه، ضمنِ اینکه این رزومه حاصل تلاشِ یک و نیم ساله‌ی منه، از اونجایی که شما فرصت بیشتری نسبت به من داشتین، من میرم ۶ سالِ دیگه تلاش میکنم تا مقایسه عادلانه‌تری صورت بگیره.🎀

ما هممون داریم تلاش میکنیم؛
هر کدوممون به نوعی، به طریقی، به شیوه‌ای داریم چنگ میزنیم که راکد نباشیم و امتدادِ خودِ ادامه‌دهنده‌مون باشیم.
‌‌
هیچ کسی، مطلقاً هیچ کسی، با هیچ جایگاهی، حق اینو نداره که تلاش‌های انسانِ دیگه‌ای رو زیر سوال ببره! ما هممون داریم تلاش میکنیم فقط جنسِ تلاش‌هامون متفاوته، یکیمون چنگ زدیم به درس، یکیمون چنگ زدیم به کار، یکیمون چنگ زدیم به زندگی!
‌
باید به قدری مراقب‌ واژه‌هایی که در مقابل دیگران به کار میگیریم باشیم که مشت هیچ کسی باز نشه و سقوط کنه به قعرِ چاه ناامیدی، عزیزم اگه بقیه نگفتن من بهت میگم که تلاش‌هات چقدر بوسیدنی و ستودنیه، مخصوصاً اگه به عنوانِ یک زن داری تو جامعه تلاش میکنی که راکد نباشی.🫂💕

دیروز از دانشگاه زنگ زدن که از شنبه کلاسا شروع میشه، از طرفیم شنبه اولین روز کاریم تو یه مجموعه دیگه است، حالا چجوری بهشون بگم اولین روز کاریمو مرخصی میخوام که برم یه جا دیگه کار کنم تا جفتمون باهم سکته نکنیم؟!🥸