تازه تو مسیر هم موزیکِ فاخرِ کلاس ملاس رو بیخیال، لیسانس میسانس رو بیخیال، بیا وسط قرش بده گوش میدادم تا در حین پرواز استرس نگیرم!

صبرش از من، پایانش از تو✨

بچم مریم این مدت هرچی اومد باهام حرف بزنه من گفتم بیا منطقی نگاش کنیم اینا مرحله‌ای از تکامل ماست که باید اتفاق میفتاد، الان اومده میگه آب‌جوش ریخته رو دستم، اینم تکاملمه یا میتونه حاصل حواس‌پرتی باشه؟!🤣

الهی بمیرم برات که با یه آدم سوسک طرفی، خدا اصلاً منو تبدیل به سوسک بالدار کنه!🤣

در هر صورت که کاش بفهمم چه خوابی برام دیدی زندگی!

این مدت با مقوله‌ای با عنوان تحملِ جمعی آشنا شدم، تو بالاترین میزان استرس و حال بدی که برای اعلام نتایج داریم، با همه بچه‌هایی که تو مصاحبه‌ها باهم آشنا شدیم، میاییم تو گروه باهم انتظار میکشیم، باهم میزنیم تو سر و کله هم، باهم مسخره بازی درمیاریم، باهم غصه میخوریم، همدیگه رو دلداری میدیم، هوای همو داریم.
‌
و فقط داشتنِ آدم‌هایی با دغدغه‌های مشترک میتونه به این گذرِ جمعی عمق و معنا بده، و چقدر این واژه‌ی باهم برام معنی ارزشمندی پیدا کرده، آدم‌ باید برای هر مرحله از زندگیش کسی رو کنارش داشته باشه که باهم گذر کنن…

-از عکسای قدیمیم که بوی خونه میده!🏠

دو هفته است مامان بابام مسافرتن و من تو خونه تنهام، به جز موارد ضروری که بیرون کار داشتم، کل تایمم رو تو خونه گذروندم، همه آدم‌هایی که به من لطف دارن و نگرانمن هی زنگ میزنن میگن وای صدف، حوصلت سر میره تنهایی، پاشو بیا خونه ما یه چند روز.
‌
حوصلم سر میره؟ منظورت چیه که حوصلم سر میره عزیزم، اینجا خونه است و منم یه زنم! من به این خونه رنگ میدم، معنا میدم، زندگی میبخشم، اگه خونه نباشه پس چجوری موقع آشپزی و تمیز کردن خونه برقصیم؟ اگه خونه نباشه، پس بوی گلا کجا بپیچه؟
‌
شاید چیزی که در این چند سال زندگی سهم من شد همین بود، اینکه یاد بگیرم چجوری بدون حضور کسی، از لحظه‌هایی تنها برای خودم هستم، شاهکار بسازم و واقعاً لذت ببرم از بودنم.✨

چند وقت پیش پیرمرد مهربونی که همیشه ازش خرید میکردم، برگشت گفت خوش به حال خونه‌ای که تو توشی، تو با روحیه‌ات زندگی میدی به جایی که توش هستی، و این قشنگ‌ترین تعریفی بود که تو عمرم از کسی شنیده بودم.🥹🪴✨

تو حتی به منم داری زندگی میدی
ما کنار هم واقعا کاملیم☺️🫂🦋