یعنی اولش خیلی ناخواسته از یک خستگی روحی شروع شد و بعدش خودم رو مجبور کردم که بیش از حد انلاین نشم و این برای منی که اگر خواب نباشم قطعا قطعا تو تلگرام انلاینم. هیچ کاری رو با تمرکز انجام نمیدادم و حتی وسط سریال دیدن شش بار آنلاین میشدم، چالش سختی بود. اما در عین حال خودم رو مجبور کردم در اکتیو ترین حالت خودم باشم. تو این هفته با دوستانم بیرون رفتیم و عالی بود. با خانواده‌م بیرون رفتیم و یک اتفاقاتی رو ناخواسته دیدیم که فکر میکنم تا سال ها میتونیم سبزی پاک کنیم و قهقهه. حتی احساس میکنم یک جون به جون‌هام اضافه کرد. تو کتاب‌فروشی چرخیدم و ( قیمت‌ کتاب‌ها ناراحتم کرد وا. ) دیت ناهار ماشینی رو قبول کردم و تونستم یک سریال تموم کنم و دوتا سینمایی ببینم. ( باورناپذیر ). چهارتا کتاب و چندین تا فیکشن تموم کردم. کتابخونه‌م رو مرتب کردم و یکی از لیریک‌هایی که وقتی یازده‌ساله بودم بخاطر مسخره‌بازی نوشته بودم رو دادم به ai و اهنگش کردم. قهوه‌های زیادی خوردم و ناخن‌هامو درست کردم و متاسفانه از ارای ستاره‌ای خارج شدم. غذاهای خوشمزه خوردم و هیچ خبری رو چک نکردم. فهمیدم با اولین نفر خبر‌ها رو چک کردن قرار نیست کاپی بهم تعلق بگیره و مهم‌تر از همه "ری‌اکشن" اضافی نشون ندادم. هر چیزی که دیدم رو فورا فوروارد نکردم و درباره‌ش نظر بدم. و کلی عکس رندوم گرفتم. از هر چیزی که دیدم عکس گرفتم. و جدی جدی خوشحال بودم.