لبخندش ناشی از قدرتش بود
و گرنه درونِ پر آشوبی داشت...

#جوناس_سالزجیبر

درود به تنهایی
که فشار چشم
و تمنای تن
و هر نیازی به دروغ
و جمله پردازی را از بین می‌برد.


#ویرجینیا_ولف

عشق بزرگ است و جا می‌شود
در فضای موجز بوسه‌ای

#کارلوس_درموند_د_آندراده

صبور؛
مثل درختی که در آتش می‌سوزد
و توانِ گریختن ندارد...

- شمس لنگرودی

و من در برابر همه‌ی دست‌هایش که گشوده است
ناگزیر به پاسخم.

بیژن الهی

بر تو خم می‌شوم:

رفتار نسیم و جانوران آب

در پوست توست.

و هوا جامِ جان شاپرکی‌ست

که در میان هزار خورشید و هزار سایه‌ی تو

می‌سوزد و شاهد است.

تو خوشه‌های سپید خردسالی‌ی منی

که دوباره می‌چینم.

تو انگشتان نخستین منی.

کنار جالیزهای سبز خیار

فقرا می‌خندند:

می‌بینی چگونه برهنه‌ام؟

حتا ناف مرا هنوز نبریده‌اند:

عشقم چون تولدی تازه

هنوز لزج و خونی‌ست.

بیژن الهی

پشت بلورهای زمستان پنهان مشو
(این چلچراغ یخ)
مخاه رنگین کمان پس از باران باشی.
بگذار تا با رنگ‌های تنت
دوست بدارمت.

بیژن الهی

من، اما آمده‌ام
تا از تو تشکر کنم
به‌خاطر گل‌های اندوهی
که در درونم کاشتی
از تو آموختم
که گل‌های سیاه را دوست بدارم.
بخرم.
و جای‌جای اتاقم را با آن بیارایم…

نزار قبانی

من چیزی از عشق مان
به کسی نگفته‌ام!
آن‌ها تو را هنگامی که
در اشک‌های چشمم
تن می‌شسته‌ای دیده اند

نزار قبانی

بدون ترس
دوستم بدار
و در خطوط دست هایم
ناپدید شو
برای یک دو هفته، نه، برای یک دو روز
برای یک دو ساعت‌ای عزیز
دوستم بدار
برای یک دو ساعت آه
مرا به جاودانگی چه کار؟


نزار قبانی

I’m rough with your body sometimes, but I’ll always be gentle with your soul. She bruises far more easily.

عاشق که می شوی 
تمام جهان نشانی از معشوقه ات دارند
یک موسیقی زیبا
یک فنجان قهوه‌ی تلخ 
یک خیابان خلوت و ساکت  
جهان عاشقی زیباست  آنقدر زیباست 
که آواره شدنش هم زیباست 
مردن در عاشقی هم زیباست


#محمود_درویش

جانا!
   ز فراق تو...
ایݧ محنتِ جاݧ تا ڪِي..؟!!



 
عطار

ازینکه این همه چیز عاشقانه دارم میذارم اینجا بدم میاد🫠

به یادِ سفرکردگان به سرزمین های دور
از دیارِ بوسه‌های از دهان افتاده
از کلمات ِبه تبعید رفته
از خانه‌ای محبوس در کوچه‌ای بی‌رونق
از مزار ِعشق‌های بی‌صورت...
به یادِ صورتک های غمگین در آینه

‏پس تو هم گاهی از اینکه نمی‌شود فکر را به قالب کلمه درآورد افسرده می‌شوی!
چنین اندوهی نجیبانه است..

فئودور داستایوفسکی⁩

ز هوشیاران عالم هر که را دیدم غمی دارد بزن بر طبل بی عاری که آن هم عالمی دارد

آن چنان آلوده‌ست
عشق غمناکم با بیم زوال
که همه زندگیم می‌لرزد
چون تو را می‌نگرم

فروغ فرخزاد

شانه های تو
همچو صخره های سخت و پر غرور
موج گیسوان من در این نشیب
سینه می‌کشد چو آبشار نور
شانه‌های تو
در خروش آفتاب داغ پرشکوه
زیر دانه‌های گرم و رو‌شن عرق
برق می زند چو قله های کوه

فروغ فرخزاد

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است در جریده عالم دوام ما