تو یهو پاتو گذاشتی دقیقا همونجایی
که باید میزاشتی.
درست وقتی که نیاز داشتم به یکی
اعتماد کنم و بهش تکیه کنم.
درست زمانی که از همه خسته بودم رسیدی
و نذاشتی دنیام تیره و تار بشه.
تا وقتی که قلبم میتپه، تو همیشه
بخشی از من خواهی بود(:
‌✿ گر‌بگویم‌که‌تو‌در‌خونِ‌منی،‌بُهتان‌نیست.♥️
۴مهر۱۴۰۴

🥰🌸🫀 2:04

"تو دیگه واسه‌ی این چیزا بزرگ شدی" چرت محضه.
چیزی که باعث خوشحالی تو میشه
سن و سال و محدودیت نداره!
اگه حالتو خوب میکنه بخرش، یا انجامش بده🧚🏻‍♀️

دارم یاد میگیرم کارهایی رو انجام بدم که
اصلا دوستشون ندارم ولی میدونم که
برام خوبه. بزرگ شدن همینه دیگه.

از وقتی یادم میاد، کتاب‌ها مثل دوستای ساکت
اما پرحرف بودن، توی هر صفحه‌شون یه دنیای
تازه بود که میتونستم برم و گم بشم.
یه جورایی کتابخونه برام مثل یه شهر کوچیکه
که هر قفسه‌ش یه کوچه‌ی آشناست...
بعضی کتابا رو بارها میخونم، انگار دارم با یه
آدم قدیمی درد و دل میکنم، حتی بوی کهنگی
صفحه‌ هاشونم برام نوستالژیکه.
"کتاب برام فقط کاغذ و جلد نیست،
یه همراه همیشه صبوره"📚🪽🌱

از یه سنی به بعد تو باید انتخاب هایی
داشته باشی که ممکنه دوستشون نداشته باشی.
ولی میدونی که لازمه راهت هستن.

مهم نیست نظرِ تو چیه عزیزم
من اینجوری زندگی کردنو میپسندم✨

‏توى سنى هستم كه برام مهمه با آدم هايى در
ارتباط باشم كه ته مونده‌ى اميدم رو ازم نگيرن،
بهم اضطراب ندن، حسادت نداشته باشن،
ذوقمو کور نکنن، بدیهیاتو بلد باشن،
مقايسه نكنن و هدفمند باشن.
بهم ثابت شده وقتی رابطه هات درسته،
همه چى سر جاى خودش اتفاق میفته.

يه چيزى بگم؟!
تو زندگيت صبر رو ياد بگير!
حرص نخور، ريلكس باش،
همه كارات به موقعش ميشه
بعضى وقتا صبر خوده تلاشه..(:
۲۵آبان۱۴۰۴

‌✿یه روز به نگرانیای این روزات میخندی.✨

بعضی‌وقتا بهتره بیخیال شی
بذاری همه چیز همونجوری که هست بمونه
آدمارو ول کنی برن
دنبال تموم کردن قضیه نباشی
از کسی توضیح نخوای
جواب هارو دنبال نکنی
و انتظار نداشته باشی که دیگران
دیدگاه تورو درک کنن.

زندگی بهت یاد میده که گاهی
برای رسیدن به چیزهای بزرگ‌تر،
باید بزاری بعضی چیزها برن.
رها کنی تا راه باز شه،
از دست بدی تا به دست بیاری، و
با هر وداع یه استقبال تازه شروع شه،
این چرخهٔ زیبایِ رها کردن و رسیدن،
همینه که داستانِ رشدِ تو رو میسازه.🌱

وسط یه سن خطرناک داریم زندگی میکنیم،
سنی که گوشه‌گیری داره، افسردگی داره،
تنهایی داره، اشتباه کردن داره،
بدتر از اون اوضاع مملکت بد شده،
رفتار استادها با دانشجوها بد شده،
فشار خانواده‌ها بیشتر شده، فشار اقتصادی
دیگه پیر جوون و متأهل و مجرد و مستقل و
غیر مستقل نمیشناسه.
به گذشته فکر میکنی دردت میگیره،
به آینده فکر میکنی میترسی از چیزی که
جلو روته، اوضاع جوون ایرانی واقعا بده...

انقدر فکر نکن چی میشه
بخواد بشه میشه.
یه وقتایی اونقدر قشنگ میچینه خدا
که خودتم باورت نشه.
مثل معجزه، مثل طلوع آفتاب،
از عمق یک آسمون تاریک و سرد✨

‏دقیقا رو اون نقطه از بزرگسالی وایسادم
که هیچوقت نمیخواستمش.
همه چی منطقی، پر از مسئولیت و مراعات.

من هنوز دارم سعی میکنم اون ذوق بچگونمو زنده نگه دارم
اما کاش زورِ بزرگسالی از من بیشتر نباشه.

این روزا خودم ساکتم اما سرم بازار
مسگرهاست. اونقدر هیاهو و صدا زیاده
حتی نمیتونم احساساتم رو در قالب کلمات
بیان کنم. دنبال حرف‌های خودم توی
نوشته‌های دیگرون میگردم و امان از قلم بعضی‌ها
۱۵بهمن۱۴۰۴

همیشه به کسایی که بلدن نقاشی بکشن
غبطه میخورم! اگه غمگین باشن متناسب با
حالشون یه طرح دارک میکشن، اگه خوشحال
باشن طرح رنگی میکشن، احساسات خودشون
رو در قالب نقاشی نشون میدن و به نظرم این
خیلی در آروم شدن ذهن موثره.
من اما یه خط صاف هم نمیتونم بکشم.

دیدن عکس‌های قدیمی‌ غمگینم میکنه.
در واقع، دیدن شادی و امید نهفته در چشم‌ها
و صورتمون که الان اثری ازشون نیست.