АПАКАЛІПСІС ЗАЎТРА. ЗОНА СМЕРЦІ НА "БАЛКОНЕ"

Еўрапейскія лідары ўпарта сцвярджаюць, што ў бліжэйшыя гады з нападу Расіі пачнецца вайна ў Еўропе.
Гэтыя заявы не могуць не мець пад сабой сур' ёзных падстаў. Думаю, што еўрапейскія выведкі зрабілі сур'ёзныя высновы пасля іх правала ў пачатку 2022 года, калі толькі амерыканская электронная і брытанская агентурная выведкі ўскрылі падрыхтоўку Расіі да нападу на Украіну, і маюць сур'ёзныя падставы, каб даваць лідарам сваіх краін такія прагнозы. Зробім свой аналіз сітуацыі і сфармуем свой прагноз на яе развіццё, бо гата непасрэдна ўплывае на лёс нашай краіны.
Разгледзім матывы Крамля для развязвавання новай вайны (галоўны з іх - недасягнне мэтаў вайны з Украінай), механізмы прыняцця ім рашэнняў, ступень гатоўнасці да прымянення ядзернай зброі.

І. МЭТЫ ВАЙНЫ І СТУПЕНЬ ІХ ДАСЯГНЕННЯ

1.Прадухіленне пашырэння NATO і набліжэння яго да межаў РФ з'яу́ляецца толькі фармальнай нагодай для вайны.
Але сітуацыя для РФ у супрацьстаянні з NATO пасля пачатку вайны толькі пагоршылася. Да яго далучыліся Швецыя і Фінляндыя, з-за чаго расійскі балтыйскі флот апынуўся сярод варожых берагоў і нават часткова ператвараецца ў азёрны - частка малых ракетных караблёў пераводзіцца ў Ладажскае возера, дзе пасля пуска ракет "Калібр" можна схавацца ад удара ў адказ хоць бы ў шхерах. А з фінскай тэрыторыі, як і з Батнічнай затокі, цяпер можна наносіць ўдары па базам атамных падводных лодак, размешчаных у бухтах паўночнага берага Кольскай паўвыспы, нават тактычнымі ракетамі і дронамі. Таксама, ў зоне іх дасягальнасці апынулася чыгуначная станцыя Кандалакша, дзе сыходзяцца чыгункі з Санкт-Пецярбургу і Архангельска і праз якую паўвыспа забяспечваецца ўсім неабходным. Такім чынам, пад пагрозай апынулася большая частка важнейшага складніка Расійскай ядзернай трыяды.
2.Рэальнай жа галоўнай прычынай вайны была не заваёва Украіны, а, хутчэй, саміх украінцаў - яшчэ мільёнаў 40-45 новых падданых імперыі, бо насельніцтва РФ скарачаецца. У Далёкаўсходняй федэральнай акрузе, якая складае 40% тэрыторыі краіны, жыве толькі 7,8 мільёнаў чалавек. Розніца ў шчыльнасці насельніцтва па абодва бакі расійска-кітайскай мяжы складае болей за 100 разоў. Пры ўсё большай залежнасці ад Кітая ў стратэгічнай перспектыве гэта можа пагражаць Расіі стратай ўсходніх тэрыторый.
А цяпер замест мільёнаў хуткіх на нагу ўкраінскіх "заробітчан" Крэмль атрымаў раз'ятраны народ, гатовы ўтрымліваць мільённае войска, супраць якога цяпер таксама трэба мець аналагічную па колькасці армію.
3.Спроба пераадолець крызіс нацыянальна-гістарычнай свядомасці расійцаў пасля распаду СССР.
Войны звычайна пачынаюцца настаўнікамі гісторыі, якія расказваюць пра "спрадвечныя страчаныя землі", спараджаючы ў вучняў гонар за былую веліч і жаданне вярнуць страчанае. Рэальная гісторыя пры гэтым неміласэрна фальсіфікуецца. Германскі мілітарызм мінулага стагоддзя, насамрэч, пачаўся ў пазамінулым стагоддзі, калі над Рэйнам была ўсталявана гіганцкая статуя Германіка, лідара мясцовых плямён, які шляхам падману і здрады здолеў знішчыць некалькі рымскіх легіёнаў. Тады ж праслаўляўся Карл I, стваральнік Свяшчэннай Рымскай імперыі германскай нацыі, якая ўключала ледзь не ўсю Еўропу, і яго заваёвы.
Натуральна, гэта прывяло да жадання вярнуць "страчанае". І, як следства, да вайны 1870 года з Францыяй, да Першай сусветнай вайны, да тэорыі "звышрасы" Гітлера і ўсяго, што здарылася потым. У расійскай версіі гэта пачалося з тэорыі "триединого русского народа", прысваення, такім чынам, гісторыі Кіеўскай Русі. Потым апынулася, што Кіеў стаўся сталіцай незалежнай Украіны, а яго гісторыя, натуральна, часткай гісторыі ўкраінскага народа, што ўвайшло у супярэчнасць з глыбока ўкаранёнымі ў расійскую масавую свядомасць стэрэатыпамі. Ўзніклі пытанні нават па саманазве нацыі. Крэмль спрабаваў "на хаду" прапанаваць новы варыянт адказу на пытанне "Адкуль мы?", заснаваны на легендзе, якая нічым не пацверджана, пра знаходжанне Апостала Андрэя Першазванага ў Херсанэсе (гэта блізу цяперашняга Севастопаля).

І на рэальным факце хрышчэння Кіеўскага князя Ўладзіміра (дарэчы, па знешнасці, апісанай візантыйскімі гісторыкамі, вылітага запарожскага казака пазнейшага часу, нават з "асэлэдцам"). Тым не меньш, каля Севастопаля тэрмінова пабудавалі новую "святыню" для народа. Але, як некалі казаў лялечны персанаж тады незалежнай Расійскай тэлевізіі Хрюн Моржов: "Не внушает". А зараз, пасля чатырох гадоў вайны, сумненняў у нацыянальнай адметнасці ўкраінцаў і іх асобнасці ад расійцаў няма нават і ў саміх расійцаў. Зараз шмат гаворыцца пра неабходнасць барацьбы з фальсіфікацыяй гісторыі, маючы на ўвазе толькі гісторыю савецка-германскай вайны. Згодны, фальсіфікацыя гісторыі вельмі небяспечная рэч. Усёй гісторыі. Адзіны эфектыўны лек ад імперскіх комплексаў - кроў сыноў. Думаю, каб ніводнаму з народаў не прыйшлося прымаць гэты горкі лек, незалежным гісторыкам пара скласці агульную аб'ектыўную версію гісторыі рэгіёна за апошнюю тысячу гадоў. І шырока распаўсюдзіць яе ў дасціпнай форме (напрыклад у выглядзе коміксаў).
4.Жаданне прымусіць Захад адмяніць санкцыі, уведзеныя пасля анэксіі Крыма. У Крамлі з лёгкага (аж занадта) языка аднаго тутэйшага палітыка чамусьці ўкаранілася меркаванне, што еўрапейскія палітыкі "не имеют яиц" у адрозненне ад "крутых" дыктатараў. Але чатыры гады таму ввсветлілася, што гэты аксэсуар маецца і ў дэмактычных лідараў. А сцвярджэнне зваротнага сведчыць пра няведанне гісторыі рэгіёна.
У 1939 годзе Сталін прад'явіў ультыматум Балтыйскім краінам і Фінляндыі, каб яны прынялі савецкія ваенныя базы. Ў балтыйскіх краінах тады кіравалі дыктатары. Яны прынялі ўмовы Сталіна, бо баяліся яго меньш, чым уласных наародаў. Гэтыя краіны страцілі незалежнасць. А парламенцкая Фінляндыя адмовіла. Парламент перадаў шырокія паўнамоцтвы па арганізацыі абароны генералу Маннергейму, якого парламенцкая сацыял-дэмакратычная большасць, мякка кажучы, не вельмі любіла: пры падаўленні 20 гадоў таму выступу мясцовай Чырвонай Гвардыі, ён спусціў пад лёд Фінскай затокі шмат паплечнікаў і сяброў дэпутатаў сацыял-дэмакратаў. Пасля гэтага гадоў 20 быў амаль нерукапаціскальны, але стварыў грамадскую арганізацыю і, прагназуючы савецкую агрэсію, падрыхтаваў у ёй шмат тысячаў лыжнікаў-стралкоў і снайпераў, якія падчас вайны з СССР, у якой апошні атрымаў ганебную паразу, сталіся сапраўдным кашмарам для Чырвонай арміі.
Такім чынам, чатыры гады таму, выявіўшы мужчынскія якасці, еўрапейскія палітыкі не толькі не напалохаліся і не адмянілі санкцыі, але пачалі супраць РФ эканамічную вайну, з-за якой расійская эканоміка знаходзіцца ў рэцэсіі, якая маскіруецца ў публічнай статыстыцы ў прапагандысцкіх мэтах з дапамогай каэфіцыента дэфляцыі. Істотныя дадатковыя фінансавыя страты нясе прапагандысцкая дэманстрацыя адсутнасці міжнароднай ізаляцыі. Візіты лідараў гэтак званых "дружалюбных краін" у Маскву нясуць страты бюджэту ў дзесяткі мільярдаў даляраў, бо "друзъя" едуць толькі дзеля істотных зніжак на расійскую нафту ці газ. Доля РФ у суветным валавым ўнутраным прадукце (ВУП) складае каля 3% і падае, а заявы, што, насамрэч, з улікам парытэту пакупніцкай здольнасці (ППЗ) РФ ужо абагнала ФРГ, не на карысць расійскай прапагандзе, бо, калі ўлічваць гэты ППЗ для ўсіх краінаў, то высветліцца, што РФ ужо абагнала Інданэзія, а Бразілія на падыходзе. Нават калі "гарачая" вайна ва Ўкраіне спыніцца, эканамічная з краінамі, якія ствараюць больш за палову сусветнага валавага прадукта, працягнецца, што прывядзе расійскую эканоміку да рэцэсіі і сацыяльнага крызісу невыканання шматлікіх сацыяльных абавязацельстваў перад ветэранамі вайны ды іх семьям, а вельмі імаверна і да палітычнага крызісу са зьменай улады.
Такім чынам, РФ не дасягнула ніводнай сапраўднай мэты вайны і трапіла ў тупіковую сітуацыю з кепскімі перспектывамі.
Гэтая вайна сталася стратэгічнай памылкай Крамля. А пры стратэгічнай памылцы любое дзеянне, як і бездзеянне, толькі пагаршаюць сітуацыю.

Разгледзім прычыны гэтага правала
кіраўніцтва краіны, яе выведак і дыпламатыі. Разгледзім механізмы прыняцця рашэнняў Крамлём, якія прывялі да гэтай памылкі.

ІІ. МЕХАНІЗМЫ ПРЫНЯЦЦЯ РАШЭННЯЎ КРАМЛЁМ

Ужо відавочна, што гэтыя механізмы заснаваны на стэрэатыпах расійскай масавай свядомасці ды прапаганды і гістарычных мітах і выключаюць удзел незалежных дабрасумленных экспертаў.
Асноўны і самы небяспечны з гэтых стэрэатыпаў - пра наяўнасць "триединого русского народа", і тое, што ўкраінцы і беларусы - гэта "штучна ўтвораныя нацыі". З іх пункту гледжання, гэта значыць, што ментальнасць расійскага і ўкраінскага народаў аднолькавыя.
Гэты стэрэатып лег ў аснову прагназавання рэакцыі ўкраінцаў на расійскае ўварванне. Але рэакцыя ўкраінскага народа апынулася зусім іншай ад чаканай, што сведчыць пра глыбокія ментальныя адрозненні двух нацый. Прычыны гэтага адрознення трэба шукаць у іх генезісе. У ІХ стагоддзі Кіеў захапілі русы - на мовах усіх скандынаўскіх народаў таго часу гэта слова значыла "воін-грабец", ім называлі сябе вікінгі, тагачасныя марскія разбойнікі, якія зрабілі горад сваёй базай для далейшых нападаў. Так "Кіеў і ваколіцы" зрабіліся Руссю. Такім чынам, адзінымі спадчыннікамі тых русаў з'яўляюцца сённяшнія ўкраінцы, якія наследавалі станоўчыя і адмоўныя рысы тых разбойнікаў. У расійцаў іншае паходжанне. Толькі не трэба ўзгадваць смешны прапагандысцкі міт, прыдуманы пазьней нашчадкамі варагаў, каб абгрунтаваць свае права на панаванне пра "прызванне варагаў на Русь". Гэта значыць, што наўгародскія купцы, людзі суворыя, карыслівыя ды смелыя, паклікалі разбойнікаў, каб тыя навялі парадак у іх куфарах з грашыма і складах з пушнінай? Вы, сапраўды, гэтаму верыце?
Звернемся да расійскага аўтарытэтнага гісторыка Салаўёва, які падзяляў тагачаснае насельніцтва на дзве катэгорыі: мужОў і мужыкоў ці смердаў. Першыя - гэта дружыннікі ці баяры князя (тады пераважна з варагаў) - сапраўдныя людзі, якія маюць зброю, валодаюць ёю і гатовыя абараніць свой гонар, сваіх блізкіх і маёмасць са зброяй у руках. Другія - "малыя няпоўныя людзі", якія гэтага не могуць і з'яўляюцца толькі "кармавой базай" для першых. Глыбока сімвалічна, што у Расіі слова, якое да рэформы 1863 года было назвай сельскагаспадарчых рабоў, дагэтуль з'яўляецца кампліментам мужчыне.
Дзякуючы стэрэатыпам пра наяўнасць "триединого русского народа", ў Крамлі вырашылі, што нашчадкі мужОў будуць паводзіць сябе, як нашчадкі мужыкоў. Гэта - вялікая памылка. Такая ж памылка дапускаецца і ў адносінах да беларусаў. Тэма настолькі важная і небяспечная для нас, што мушу спыніцца на ёй падрабязна.

У калоніі ў мяне быў перыяд, калі мне 5 месяцаў не выдавалі кніг з тамтэйшай бібліятэкі. Таму чытаў усё запар, што было ў суседзяў. Аднойчы мне перадалі тоўстую (і тым вельмі каштоўную ў тых варунках) кнігу аднаго з апалагетаў "рускага свету" Максіма Калашнікава. Сапраўднае прозвішча гэтага кулямётна-аўтаматнага псеўданіма, як лёгка здагадацца - банальнае Кучарэнка. Кніга, што звычайна для літаратуры такога кшталту, выкрывае сусветную змову супраць Расіі, яшчэ і ўтрымлівае гістарычны агляд з вялікай колькасцю элементарных факталагічных памылак, што прымусіла засумнявацца ў заяўленай гістарычнай адукцыі аўтара. Але быў там адзін раздзел, які прыцягнуў маю ўвагу. Аўтар разглядае менталітэт расійцаў па іх стаўленню да зямлі, ўлады, царквы і г. д. Усяго па 7 накірункам. Разглядае дастаткова аб'ектыўна і шчыра. Я прааналізаваў па яго схеме менталітэт беларусаў. Супадзенні з расійцамі былі толькі па палове аднаго з пунктаў. Калі лічыць іх аднолькава важнымі, то беларусы супадаюць па сваёй ментальнасці з расійцамі на 7%. Неяк малавата для "адзінага народа". Тым болей, што 2020 год яскрава высвятліў існаванне нашай адметнай самастойнай нацыі. І якой нацыі!
Таксама значна ўплываюць на рашэнні Крамля развязаныя ім прапагандысцкія кампаніі. Асаблівасць прапаганды ў тым, што яе аўтары раней ці пазней пачынаюць верыць у яе праўдзівасць. То бок, так доўга казалі, што "Украіна - недогосударство, ткни - развалится, а клоун убежит", што самі паверылі ў гэта. Але Ўкраіна не развалілася, "клоўн" апынуўся годным прэзідэнтам і цяпер Крэмль не ведае, як выблытацца з гэтай вайны, захаваўшы твар.

Акрамя таго, калі прапагандысцкія стэрэатыпы апынаюцца ўкараненнымі ў грамадскую свядомасць, дзеянні ўладаў мусяць адпавядаць гэтым стэрэатыпам, што пазбаўляе ўлады магчымасці палітычнага манёўра.
Самае кепскае, калі прапагандай займаецца першая асоба краіны. Незалежная аналітыка ў такім выпадку робіцца немагчымай. Бо эксперты і дарадцы мусяць падагнаць свае пазіцыі пад меркаванне першай асобы і толькі пераагучваць афіцыйную пазіцыю. Калектыўныя рашэнні ў такіх варунках немагчымыя і робяцца аднаасобнымі, што ўплывае на іх якасць, бо першая асоба, пазбаўленая экспертнай падтрымкі і маючы ўласныя матывы і зацікаўленасці, нярэдка прымае шкодныя для сваёй краіны рашэнні ці нават трапляе ў недарэчныя сітуацыі, як гэта было з прэзідэнтам РФ, калі той публічна даводзіў нерэальныя дадзеныя пра баявыя страты Ўкраіны. На сумняваюся, што ён толькі пераагучваў дадзеныя, пададзеныя яму афіцыйна расійскімі генераламі. Побач не знайшлося дасведчанага дарадцы, які б патлумачыў, што сярод генералаў з савецкіх часоў дамінуе прынцып: "Галоўнае - правільна дакласці". Што прыводзіць да празмернага завышэння страт праціўніка. Так, падчас савецка-германскай вайны згодна з дакладамі з савецкіх войскаў агульныя страты вермахта склалі болей за 80 мільёнаў чалавек, што перавысіла агульную колькасць насельніцтва ў даваеннай Германіі.
Такім чынам, сістэма прыняцця рашэнняў у Крамлі аднаасобная, без кваліфікаванай экспертнай падтрымкі і пад моцным уплывам жадання Пуціна захаваць уладу. Дадатковая рызыкі ўтвараюць персанальныя практыкі прыняцця рашэнняў кіраўніком.
Агучаны Пуціным метад "загрузіць на ноч задачу ў мозг і прачнуцца раніцай з гатовым рашэннем" сапраўды дзейсны. Я сам карыстаўся ім для працы над дысертацыямі. Але ён падыходзіць толькі для пасіўных аб'ектаў. Спробы прымяніць яго ў палітыцы, дзе аб'екты рашэння з'яўляюцца актыўнымі і валодаюць ўласнай воляй, як правіла, прыводзілі да палітычных памылак і страт.
Такім чынам, існуючая сістэма прыняцця рашэнняў у Крамлі нясе вялікія рызыкі непрадуманых авантурных рашэнняў.
Падсумоўваючы, можна сцвярджаць, што ў такой сістэме прыняцце рашэння аб пачатку вайны, нават з прымяненнем ядзернай зброі, вельмі імаверна.
Такім чынам, рызыка развязвання РФ вайны з Захадам з'яўляецца сапраўды высокай.

Разгледзім, дзе можа пачацца такая вайна і якія рызыкі яна нясе для нашай краіны і свету.

Працяг.
ІІІ. БЕЛАРУСКІ "БАЛКОН"

Так расійскія генералы называюць нашу краіну, бо з нашей тэрыторыі можна наносіць ўдары па тром краінам NATO і Ўкраіне. Сталіцы гэтых краін знаходзяцца на небяспечна малой адлегласці ад беларускай мяжы. Відавочна, што першы ўдар расійскіх войскаў будзе наносіцца з беларускай тэрыторыі і скіраваны супраць балтыйскіх краін, яжкія знаходзяцца ў геаграфічным адрыве ад буйных краін NATO і могуць быць ізаляваныя ад іх. Да таго ж, іх акупацыя дазволіць вярнуць Балтыйскаму флоту аператыўны прастор і зрабіць бяспечнымі марскія камунікацыі з Калінінградскай вобласцю ды забяспечаць больш гарантый для экспарту расійскіх вуглевадародаў з партоў Ленінградскай вобласці. Асноўны ўдар будзе наносіцца не па Эстоніі, усходняя мяжа каторай прыкрытая буйнымі азёрамі, а па Латвіі, каб дайсці да Рыгі ці да Рыжскай затокі і разрэзаць Балтыю на дзве часткі, з мэтай пазбавіць сілы, якія яе абараняюць, манёўру, і, прынамсі ва Ўсходняй Балтыцы, забеспячэння і падмацаванняў. Удар будзе наносіцца з раёна Полацку. Адначасова будзе нанесены ўдар з раёна Гародні ў накірунку Каўнаса і Клайпеды. Ён можа быць падмацаваны ўдарам расійскімі сіламі на Каўнас з тэрыторыі Калінінградскай вобласці, каб далей захапіць Клайпеду і не дапусціць скарыстання гэтага порта для падвозу падмацаванняў і ваеннага рыштунку. Яшчэ адзін удар можа быць нанесены з раёна Ашмянаў на Вільню з-за прываблівай блізкасці гэтага горада да мяжы.
Вы можаце спытацца, а што я гэтак упэўнена прагназую? Проста, расійскія генералы любяць скарыстоўваць напрацоўкі сваіх савецкіх калег. Напрыклад, сапраўды, вельмі ўдалай і самай эфектыўнай з усіх у другой сусветнай вайне па сваім вынікам аперацыі "Баграціён". Дастаткова толькі паглядзець мапы гэтай аперацыі.

Восенню 2015 года пасля чарговага вызвалення, выступаючы на канферэнцыі, што адбывалася ў Варшаве пад эгідай АБСЕ, і каментуючы размяшчэнне ў Бранскай вобласці мотастралковай брыгады, я выказаў меркаваньне, што гэтая брыгада можа быць скарыстана супраць Украіны для ўдара па правым беразе Дняпра на Кіеў, што ўжо рабіла Савецкая Армія ў мінулай вайне. Толькі тады для гэтага прыйшлося фарсіраваць з вялікімі стратамі Дняпро ў раёне Лоева. А зараз можна камфортна перасекчы яго і Прыпяць па мастам на тэрыторыі Беларусі. Што і зрабіла чатыры гады таму расійская групоўка ўварвання. Без такой магчымасці расійскі бліц-крыг быў бы немагчымым і вайна з Украінай, ўвогуле, б не пачалася. На жаль, мой тагачасны прагноз спраўдзіўся праз 7 гадоў, што пацвердзіла эфектыўнасць падыхода. І зараз перада мною ляжыць кніга з мапамі аперацыі "Баграціён", дакладней, яе 2-ой, "прыбалтыйскай" часткі, што робіць задачу прагноза больш лёгкай.

ІV. ПРЫМЯНЕННЕ ЯДЗЕРНАЙ ЗБРОІ.

Гэта ідэя, нібыта, абмяркоўвалася сярод расійскага генералітэта яшчэ з нулявых гадоў. Канкрэтныя планы, калі верыць таму, што трапляла ў незалежны друк, былі такія - раптоўна пачаць баявыя дзеяньні, адхапіць як мага болей тэрыторыі, а потым, калі NATO адмабілізуецца на адказ, нанесці ўдар ядзернымі боегалоўкамі, каб шляхам перамоў з "без'яйкавымі" запалоханымі еўрапейскімі палітыкамі замацаваць за сабой захопленае.
Зараз, калі еўрапейскія палітыкі выявілі зусім іншыя ад чаканых якасці, з'явілася і актыўна абмяркоўваецца ў расійскім каляваенным друку ідэя прэвэнтыўнага ядзернага ўдару па месцам дыслакацыі ядзерных сіл NATO ў Еўропе, каб не атрымаць "ответки" пасля выкарыстання ядзернай зброі супраць NATO, напрыклад, у Балтыі пасля ўварвання расійскіх войскаў туды. Найбольш імаверным месцам расійскагс ядзернага удару будзе Сувалкаўскі калідор, каб зрабіць немагчымым адпраўку праз яго падмацаванняў у Балтыю, калі чыгунка там будзе знішчана, асфальт на шассэ згарыць і ўсё гэта будзе завалена палаючымі радыёактыўнымі дрэвамі. Яшчэ магчымыя ўдары па "вузкіх месцах" трансбалтыйскіх магістраляў, месцам накаплення падмацаванняў і матэрыяльных рэсурсаў. Цяпер расійскія генералы разумеюць, што "ответка" Захаду на гэта будзе і шукаюць шляхі пазбегнуць гэтага адказу - рай раем, але жыць хочацца ж. Актыўна абмяркоўваюцца ідэі, як гэта прадухіліць.

Напрыклад у часопісе "Зброя" ("Оружие") пастаяннай тэмай зрабілася абмеркаванне варыянтаў пэвентыўнага ядзернага ўдару па месцах дыслакацыі тактычных ядзерных сіл NATO.
Іх спадзяванні наступныя: калі удар будзе нанесены тактычнай ядзернай зброяй, то ЗША са сваімі магутнымі стратэгічнымі ядзернымі сіламі ўмешвацца не будуць, бо, як з глумлівым здзіўленнем канстатуе аўтар прапановы, чамусьці вераць у тое, што стратэгічная і тактычная ядзерная вайна могуць быць рознымі.
У выпадку, калі РФ будзе наносіць ўдары толькі тактычнай ядзернай зброяй з меньшай дальнасцю, то ЗША, на іх думку, выкарыстаюць гэта, як нагоду для непрымянення сваёй стратэгічнай ядзернай зброі вялікай дальнасці, і развязвання такім чынам сусветнай ядзернай вайны. Такім чынам, Расіі застаецца толькі нейтралізаваць 100 тактычных тэрмаядзерных авіабомб магутнасцю па 500 кілатон, размешчаных на авіабазах NATO у Італіі, Нідэрландах, Бельгіі Германіі, а таксама знішчыць ядзерны патэнцыял Брытаніі, бо Канстытуцыя Францыі дазваляе выкарыстанне ёю ядзернай зброі толькі дзеля самаабароны пры ядзерным нападзе на яе тэрыторыю. Праўда, аўтар не тлумачыць як, з пункту гледжання Канстытуцыі Францыі, будзе расцэньвацца, напрыклад, ядзерны ўдар па авіябазе NATO ў Германіі, побач з французскай мяжою, калі ў бок Францыі пойдзе ударная хваля і радыёактыўныя аблокі. З Брытаніяй праблем аўтар, увогуле, не бачыць. Там чатыры атамных падводных лодкі з ракетамі "Пасейдон" з ядзернымі боегалоўкамі, дзве з якіх, гатовыя к пуску гэтых ракет, нясуць баявое дзяжурства ў порце, дзе іх можна лёгка знішчыць, а трэцяя нясе такое дзяжурства ў адкрытым моры. Аўтар лічыць, што, калі ў РФ з'явілася падводная атамная лодка-знішчальнік падводных лодак праціўніка, то тая расійская падлодка можа знайсці ды знішчыць адзіную брытанскую падлодку, якая дзяжурыць у моры. Мабыць, ён не ведае, якая гэта складаная задача, найперш, выявіць падводную лодку NATO з яе найноўшымі тэхналогіямі бясшумнасці ў Сусветным акіяне, тым болей, канкрэтную. Такія разважанні здзіўляюць сваёй некампетэнтнасцю. Але такі зараз узровень расійскіх экспертаў і іх высновы могуць быць запатрабаваныя.
Падобна на тое, што Крэмль прыняў ідэю прэвентыўнага ядзернага ўдару па Захаду. Разам з тым, яны цалкам дапускаюць, што будзе такі ж удар у адказ. І прыдумалі, як зрабіць першае, мінімізаваўшы пагрозу другога.

V. КВАЗІТАКТЫЧНАЯ РАКЕТА.

З'яўленне г. зв. "Арэшніку" спачатку здзівіла. Навошта такая дарагая ў абслугоўванні і ўразлівая для ўдараў машына? Зразумела, што на вайне ў ход ідзе любая зброя. У тым ліку, старыя танкі, гарматы. Дык навошта проста спісваць старыя ракеты "Ярс", калі можна зняць адну ступень і паменшыць іх дальнасць да 5500 кіламетраў?
Калі можна скарыстаць іх хоць для стральбы балванкамі? Прычым, як гэта было відно нават з газетнага фотаздымка ўдара па "Южмашы", без ўсякага навядзення гэтых балванак - нібыта, проста кінулі іх жменю, а раптам нейкая некуды ды патрапіць.
Гэта, як прывезці на фронт Цар-пушку. Дорага ды неэфектыўна.
Але насцярожыла, што той "Арэшнік" застаўся ў падпарадкаванні ракетных войск стратэгічнага прызначэння, дзе і быў ад пачатку. Гэта значыць, засталіся і сістэмы захоўвання і дастаўкі ядзерных боегаловак, прымянення з дапамогай адмысловых кодаў (г. зв. "ядзернага чамаданчыка") а значыць, "Арэшнік" вельмі хутка можа быць пераўтвораны назад у балістычную ракету: толькі зняць боегалоўку з металічным балванкамі і вярнуць на месца старую боегалоўку "Ярса" крыху паменьшанай дальнасці, што, фармальна, пераводзіць яго з разраду стратэгічных у тактычныя пры захаванні былога набора боепрыпасаў і страшэннай разбуральнай моцы: 3-6 баявых блокаў агульнай магутнасцю да 500 кілатон.
Такім чынам, Крэмль, стварыўшы гібрыдны, фармальна тактычны "Ярс", падрыхтаваў зброю для превентыўнага ядзернага ўдару па Еўропе, якая, на яго думку, не павінна выклікаць ўдзелу ЗША ва ўдары ў адказ. Але, мабыць, Масква не спадзяецца, што "ответки" атрымаецца пазбегнуць, ці то ад брытанскіх, ці французскіх атамных падводных лодак.

Таму, каб пазбегнуць ўдару па сваёй тэрыторыі, вырашыла прадставіць пад гэты ўдар іншую, фармальна яшчэ незалежную краіну.

VI. НАВОШТА ЯДЗЕРНАЯ ЗБРОЯ У БЕЛАРУСІ

Рашэнне Крамля размясціць на нашай тэрыторыі расійскую ядзерную зброю ад пачатку здзіўляе. Звычайна яе размяшчаюць у гарантавана бяспечным месцы, а не ў непасрэднай блізкасці ад зоны баявых дзеянняў, дзе яна можа падпасці пад удар праціўніка, і на тэрыторыі іншай дзяржавы, народ якой не хоча яе, бо, інтуітыўна, людзі разумеюць - свая ядзерная зброя сапраўды, абараняе краіну ад агрэсіі , а чужая робіць яе закладніцай іншай дзяржавы, якая можа мець зусім іншыя невядомыя нам планы і інтарэсы. Тым болей, што Пуцін адразу ў катэгарычнай форме адмовіў любую форму кантроля беларускага боку над гэтай зброяй. Усе гэтыя заявы, што ў нас цяпер есть ядзерная зброя, што "будзем разам кнопку (карыстацца "ядзерным чамаданчыкам" Пуціна) націскаць - гэта альбо падман альбо (што значна горай) самападман.
Спачатку заявілі пра размяшчэнне ядзерных авіабомб для самалётаў (у тым ліку, беларускіх) СУ-25. Потым - ракет сярэдняй дальнасці "Искандер", здольных несці ядзерны зарад. Цяпер размяшчаюць гібрыдны "Ярс" (ён жа "Арэшнік"). Таксама будуецца сховішча для ядзерных боегаловак.
Навошта на нашай зямлі? Каб быць бліжэй да імавернага праціўніка, у іх ёсць Калінінградская вобласць, дзе ядзерныя "Искандеры" ужо стаяць. Гібрыдны "Ярс" мае дальнасць у 5500 км, што ўдвая меней, чым у непакарочанага. Дык размясціце яго у сябе - усё роўна даляціць да любога кутка Еўропы. Але чамусьці ставяць яго непадалёк ад Ўкраіны. Хаця большая частка таго "Ярса" - гэта проста труба, напоўненая порахам (цвёрдым ракетным палівам), таму нават FPV-дрон з кумулятыўнай гранатай здольны ўтварыць з "Ярса" "вялікі бара-бум". А вывозіць ядзерныя зарады са сховішчаў да пазіцый ракет, калі па дарозе могуць быць дыверсанты, засады, міны, ўвогуле, ці не занадта рызыкоўна? Тым не меней, гэта ўсё робіцца насупраць логіцы і бяспецы.
Я знаходжу толькі адно тлумачэнне такой рызыкі - першы прэвентыўны удар РФ па Еўропе плануецца наносіць менавіта з нашай тэрыторыі. Што будзе адразу выяўлена тым бокам. А адзін тутэйшы палітык не вытрывае і сам пахваліцца сваёй ядзернай круцізной. А далей заходнія лідары пачнуць абмяркоўваць варыянты адказу. Куды біць у адказ - па тэрыторыі РФ, якая мае 1400 стратэгічных боегаловак, ці прыняць больш бяспечны варыянт ўдару па тэрыторыі, з якой прыляцелі ракеты? І ў іх будзе вялікая спакуса, на што разлічвае і Крэмль, выбраць апошні варыянт. У адпаведнасці з логікай: "беларусаў, безумоўна, шкада. Але не пачынаць жа сусветную ядзерную вайну. Ды яны ўжо і самі другі раз суагрэсары. А так і твар захаваем. Бо і адкажам, і не пачнем сусветнай вайны."
У Маскве ж будуць разважаць недзе так: "белорусов, конечно, жаль. Но они сами хотят быть суверенными. Пусть и огребают по полной суверенной программе. Зато наша территория останется целой".
Такім чынам, нашу краіну проста скарыстоўваюць у якасці прынады для удараў NATO, каб засцерагчы ад іх Расію.
Удары NATO, відавочна, будуць наносіцца тэрмаядзернымі боегалоўкамі 500 кілатон, і будуць скіраваныя супраць месцаў знаходжання ядзерных боепрыпасаў і іх носьбітаў. Напрыклад, па Асіповічах і Крычаву, таксама, магчыма, па тылам і камукацыям расійскіх груп ўварвання ў Балтыю, што, таксама, на нашай тэрыторыі. Палова мегатоны - вельмі сур'ёзны зарад - ударная хваля, зона разбурэнняў і пажараў распаўсюдзяцца на сотні кіламетраў, амаль па ўсёй Беларусі паветра будзе забруджана радыёактыўным дымам ад пажараў. Да прыкладу, магутнасць ядзернага зараду, узарванага амерыканцамі над Хірасімай, была 18 кілатон. Ад наступстваў выбуху тады за некалькі год памерла каля паўмільёна японцаў. Ці застанецца што ад Беларусі і беларусаў, калі мы атрымаем некалькі ўдараў па 500 кілатон? Сёння гэтак званыя "простыя" беларусы гавораць: "Затое ў нас няма вайны". Як бы ім не прыйшлося потым зайдоросціць ўкраінцам, бо на іх падаюць звычайныя, а не ядзерныя ракеты, ад якіх яшчэ можна схавацца.

Спыніць гэты вар'яцкі і смертаносны для нас план можам толькі мы самі. Незалежна ад поглядаў і спосабаў заробку. И гэта рэальна. Бо дзеці ёсць ва ўсіх і самы страшны лёс, які я не жадаю нікому - глядзець, як маленькі чалавечак пакутуе ад прамянёвай хваробы без магчымасці ўратаваць яго жыццё. Праз пэўны час наведзеная тэрмаядзерным выбухамі радыяцыя спадзе. А ва ўмовах глябальнага пацяплення цэлыя рэгіёны планеты робяцца непрыдатнымі для жыцця. Таму пуставаць доўга наша зямля не будзе. Яе заселяць іншыя народы. І яе новыя насельнікі будуць са здзіўленнем і шкадаваннем глядзець на апошніх выміраючых абарыгенаў ды здзіўляцца, як яны здолелі страціць такую бласлаўлёную зямлю.
Спадзяванняў на гэтую дзяржаву ў мяне няма. Бо памятаю, як аднойчы прачытаў у афіцыйнай газеце адказ на пытанне заходняга журналіста, як здарылася, што Расія напала на Ўкраіну з тэрыторыі Беларусі. Адказ уразіў мяне сваёй шчырасцю: "У нас учения были. Российские войска заходили по одному маршруту, а выходить могли по разным. Почему российские генералы решили выводить их так (через Украину), я не знаю. Они мне не говорили". Вось гэта
"Они мне не говорили" - гэта не пра диктатуру, не пра дэмакратыю. Гэта, ўвогуле, не пра дзяржаву. Нам прыйдзецца рабіць усё самім. Неабходныя рэсурсы для гэтага ёсць.

НА ЗАВЯРШЭННЕ.

Не буду хаваць, мне ніякавата было прапаноўваць вам гэты тэкст. Асабліва тым, хто радаваўся майму вызваленню, хто віншаваў нас з Марынай і прапаноўваў сваю дапамогу.
Гэта было вельмі важна для нас.
Дзякуй вам, людзі!

А цяпер я малюю вам такія жудасныя перспектывы. Мне самому вельмі цяжка даўся гэты тэкст, які адабраў шмат маральных, эмацыйных і нават фізічных сіл, запасы якіх у мяне зараз і так не вельмі вялікія. Але, калі ёсць, нават толькі адзін шанец з дзесяці, што гэты жахлівы сцэнар для нас рэальны - то гэта ўжо каласальна шмат. Але, на мой погляд, а я шмат разважаў на гэту тэму, іх нашмат болей. Таму лічу сваім абавязкам папярэдзіць вас пра яго. Я веру, што кожны чалавек мае сваё прызначэнне ў жыцці, ад якога нельга ўхіляцца. Магчыма, я пакінуты жывым і зараз на волі толькі таму, каб папярэдзіць вас. Таму, што папяраджаны, значыць - узброены, казалі некалі. Вы - папярэджаныя. Давайце думаць і рабіць разам, каб уратаваць Беларусь, сваіх блізкіх і свет.

Мы здолеем. Беларусь будзе жыць!

26 лютага 2026 года

Мікалай Статкевіч

APOCALYPSE TOMORROW. DEATH ZONE ON THE “BALCONY”

European leaders insist that in the coming years a war in Europe will begin with an attack by Russia.
These statements cannot be without serious grounds. I think European intelligence services drew major conclusions after their failure at the start of 2022, when only U.S. signals intelligence and British human intelligence uncovered Russia’s preparations to attack Ukraine, and that they now have solid reasons to give their national leaders such forecasts. Let us conduct our own analysis of the situation and form our own forecast of how it may develop, because this directly affects the fate of our country.
We will examine the Kremlin’s motives for unleashing a new war (the main one being the failure to achieve the aims of the war against Ukraine), its decision-making mechanisms, and the degree of its readiness to use nuclear weapons.

I. OBJECTIVES OF THE WAR AND THE DEGREE TO WHICH THEY HAVE BEEN ACHIEVED

1. Preventing NATO’s expansion and its approach toward Russia’s borders is only a formal pretext for the war.
Yet Russia’s position in its confrontation with NATO has only worsened since the war began. Sweden and Finland have joined the alliance, and as a result the Russian Baltic Fleet has found itself among hostile shores and is even partially turning into a “lake fleet”: some small missile ships are being transferred to Lake Ladoga, where after launching Kalibr missiles they can at least hide from retaliatory strikes among the skerries. From Finnish territory, as well as from the Gulf of Bothnia, it is now possible to strike the bases of nuclear submarines located in bays along the northern coast of the Kola Peninsula—even with tactical missiles and drones. In addition, the Kandalaksha railway station—where the railways from St. Petersburg and Arkhangelsk converge and through which the peninsula is supplied with everything necessary—has come within range. Thus, a large part of the most important component of Russia’s nuclear triad has come under threat.
2. The real main reason for the war was not the conquest of Ukraine, but rather the conquest of Ukrainians themselves—another 40–45 million new subjects of the empire, since Russia’s population is shrinking.
In the Far Eastern Federal District, which makes up 40% of the country’s territory, only 7.8 million people live. The difference in population density on both sides of the Russian–Chinese border exceeds one hundredfold. With growing dependence on China, in the long-term strategic perspective this may threaten Russia with the loss of its eastern territories.
And now, instead of millions of quick-footed Ukrainian “guest workers,” the Kremlin has received an enraged nation ready to sustain a million-strong army—against which it must now also maintain an army comparable in size.
3. An attempt to overcome the crisis of Russians’ national-historical consciousness after the collapse of the USSR.
Wars are usually started by history teachers who talk about “primordial lost lands,” giving students pride in former greatness and a desire to reclaim what was lost. Real history is mercilessly falsified in the process. German militarism of the last century, in fact, began in the century before last, when a gigantic statue of Arminius was erected on the Rhine—the leader of local tribes who, by deception and betrayal, managed to destroy several Roman legions. At the same time Charlemagne, the founder of the Holy Roman Empire of the German Nation (which encompassed almost all of Europe), and his conquests were glorified.
Naturally, this led to a desire to return what had been “lost”—and, as a consequence, to the war of 1870 with France, to the First World War, to Hitler’s theory of a “super-race,” and to everything that followed. In the Russian version, this began with the theory of the “triune Russian people,” thereby appropriating the history of Kyivan Rus.

Then it turned out that Kyiv had become the capital of an independent Ukraine, and its history—naturally—part of the history of the Ukrainian people, which contradicted stereotypes deeply rooted in Russian mass consciousness. Questions even arose about the nation’s very self-name. The Kremlin tried “on the fly” to offer a new answer to the question “Where do we come from?”, based on an unconfirmed legend about the Apostle Andrew the First-Called having been in Chersonesus (near present-day Sevastopol).
And on the real historical fact of the baptism of Prince Volodymyr of Kyiv (who, incidentally, as described by Byzantine chroniclers, looked like a later-era Zaporizhian Cossack—even with an oseledets topknot). Nevertheless, a new “shrine” for the people was urgently built near Sevastopol. But, as the puppet character Khryun Morzhov from what was then independent Russian television once said: “Doesn’t convince.”
And now, after four years of war, there are no doubts—even among Russians themselves—about the national distinctiveness of Ukrainians and their separateness from Russians. Much is now said about the need to fight the falsification of history, meaning only the history of the Soviet–German war. I agree: falsifying history is extremely dangerous—any history. The only effective cure for imperial complexes is the blood of sons. I think that so no nation has to take this bitter medicine, independent historians should compile a common objective version of the region’s history over the past thousand years and disseminate it widely in an accessible form (for example, as comics).
4. The desire to force the West to lift the sanctions imposed after the annexation of Crimea.
In the Kremlin, thanks to the (all too) loose tongue of a certain local politician, for some reason the belief took root that European politicians “have no balls,” unlike “tough” dictators. But four years ago it became clear that democratic leaders have this accessory too. Claiming otherwise shows ignorance of the region’s history.
In 1939 Stalin issued an ultimatum to the Baltic states and Finland, demanding that they accept Soviet military bases. Dictators ruled the Baltic states then. They accepted Stalin’s terms because they feared him less than they feared their own peoples. Those countries lost their independence. Parliamentary Finland refused. The parliament granted broad powers to organize defense to General Mannerheim, whom the parliamentary Social Democratic majority, to put it mildly, did not particularly like: during the suppression of a local Red Guard uprising twenty years earlier, he had sent many comrades and friends of Social Democratic deputies under the ice of the Gulf of Finland. For about twenty years afterward he was almost untouchable politically, but he created a civic organization and, anticipating Soviet aggression, trained many thousands of skier-riflemen and snipers who during the war with the USSR—where the latter suffered a shameful defeat—became a true nightmare for the Red Army.
Thus, four years ago, showing resolve, European politicians not only were not intimidated and did not lift sanctions, but began an economic war against Russia, as a result of which the Russian economy is in recession—masked in public statistics for propaganda purposes by means of a deflator coefficient. Significant additional financial losses are incurred by the propagandistic demonstration of the absence of international isolation. Visits of leaders of so-called “friendly countries” to Moscow cost the budget tens of billions of dollars, because these “friends” come only for substantial discounts on Russian oil or gas. Russia’s share of global GDP is about 3% and falling, and claims that, in fact, with purchasing power parity (PPP) Russia has already overtaken Germany do not help Russian propaganda, because if PPP is applied to all countries it turns out Russia has already been overtaken by Indonesia, with Brazil close behind.

Even if the “hot” war in Ukraine stops, the economic war with countries that generate more than half of global output will continue, which will bring the Russian economy to recession and a social crisis of failing to meet numerous social obligations to war veterans and their families—and very likely to a political crisis with a change of power.
Thus, Russia has not achieved a single genuine aim of the war and has ended up in a dead-end situation with poor prospects. This war has become the Kremlin’s strategic mistake. And when a strategic mistake has been made, any action, as well as inaction, only worsens the situation.
Let us examine the reasons for this failure of the country’s leadership, its intelligence services, and its diplomacy. Let us examine the Kremlin’s decision-making mechanisms that led to this mistake.

II. THE KREMLIN’S DECISION-MAKING MECHANISMS

It is already obvious that these mechanisms are based on stereotypes of Russian mass consciousness and propaganda and on historical myths, and they exclude the participation of independent, conscientious experts.
The main and most dangerous of these stereotypes is the idea of a “triune Russian people” and that Ukrainians and Belarusians are “artificially created nations.” From this point of view, it means that the mentalities of the Russian and Ukrainian peoples are the same.
This stereotype lay at the foundation of predicting Ukrainians’ reaction to the Russian invasion. But the reaction of the Ukrainian people turned out to be completely different from what had been expected, which indicates deep mental differences between the two nations. The reasons for this difference must be sought in their genesis. In the 9th century Kyiv was seized by the Rus—on the languages of all Scandinavian peoples of that time the word meant “warrior-raider”; that is what the Vikings, the sea robbers of the era, called themselves. They made the city their base for further attacks. Thus “Kyiv and its surroundings” became Rus. Therefore, the only heirs of those Rus today are Ukrainians, who inherited the positive and negative traits of those raiders. Russians have a different origin. Only, please don’t bring up the ridiculous propaganda myth invented later by the descendants of the Varangians to justify their right to rule—the “invitation of the Varangians to Rus.” That would mean Novgorod merchants—harsh, self-interested, and brave people—invited robbers to put things in order in their chests of money and warehouses of furs. Do you really believe that?
Let us turn to the authoritative Russian historian Solovyov, who divided the population of that time into two categories: muzhóv and muzhikí (or smerds). The former were the prince’s druzhina warriors or boyars (then predominantly Varangians)—real men who had weapons, could use them, and were ready to defend their honor, their loved ones, and their property with arms in hand. The latter were “small incomplete people” who could not do this and served only as a “feeding base” for the former. It is deeply symbolic that in Russia a word which before the reforms of 1863 was the name of agricultural slaves remains, to this day, a compliment to a man.
Because of the stereotype of a “triune Russian people,” the Kremlin decided that the descendants of the muzhóv would behave like the descendants of the muzhikí. This is a major mistake. The same mistake is made regarding Belarusians. The topic is so important and dangerous for us that I must dwell on it in detail.
In the penal colony I had a period when for five months they did not issue me books from the local library. So I read whatever I could get from my neighbors. Once they handed me a thick (and therefore very valuable in those conditions) book by one of the apologists of the “Russian world,” Maksim Kalashnikov. The real surname behind this machine-gun pseudonym, as one might easily guess, is the banal Kucharenko.

The book, as is typical for literature of this kind, exposes a global conspiracy against Russia and also contains a historical overview with many elementary factual errors, which made me doubt the author’s claimed historical education. But there was one chapter that caught my attention. The author considers Russians’ mentality through their attitude to land, power, the church, etc.—seven directions in all. He does so fairly objectively and sincerely. I analyzed Belarusians’ mentality using his scheme. The overlaps with Russians appeared only in half of one point. If we consider all points equally important, then Belarusians coincide with Russians in mentality by 7%. That is somehow too little for “one people.” Especially since 2020 clearly revealed the existence of our distinct independent nation. And what a nation!
The propaganda campaigns unleashed by the Kremlin also significantly influence its decisions. The peculiarity of propaganda is that sooner or later its authors begin to believe in it. That is, they repeated for so long that “Ukraine is a non-state—poke it and it will fall apart, and the clown will run away,” that they themselves believed it. But Ukraine did not fall apart, the “clown” turned out to be a worthy president, and now the Kremlin does not know how to get out of this war while saving face.
Moreover, when propaganda stereotypes become embedded in public consciousness, the authorities’ actions must conform to them, which deprives the authorities of room for political maneuver. The worst case is when the country’s top leader engages in propaganda. Independent analysis then becomes impossible: experts and advisers have to align their positions with the leader’s opinion and merely re-voice the official line. Collective decisions under such conditions are impossible; decisions become personal, which affects their quality. A top leader, deprived of expert support and driven by his own motives and interests, often makes decisions harmful to his country or even finds himself in absurd situations, as happened with the president of the Russian Federation when he publicly cited unrealistic data on Ukraine’s battlefield losses. I have no doubt he was merely repeating figures officially provided to him by Russian generals. There was no experienced adviser nearby to explain that since Soviet times generals have been dominated by the principle: “The main thing is to report correctly,” which leads to excessive overstatement of enemy losses. Thus, during the Soviet–German war, according to reports from Soviet forces, total Wehrmacht losses amounted to more than 80 million people, exceeding the total prewar population of Germany.
Thus, the Kremlin’s decision-making system is personal, without qualified expert support, and under strong influence of Putin’s desire to remain in power. Additional risks are created by the leader’s personal decision-making practices. Putin’s stated method of “loading a problem into the brain overnight and waking up in the morning with a ready solution” is indeed effective; I used it myself when working on dissertations. But it is suitable only for passive objects. Attempts to apply it in politics, where the objects of decisions are active and possess their own will, as a rule led to political mistakes and losses.
Therefore, the existing Kremlin decision-making system carries major risks of ill-considered, adventurous decisions. Summing up, one can argue that in such a system the decision to start a war—even with the use of nuclear weapons—is highly likely. Thus, the risk of Russia launching a war with the West is indeed high.
Let us consider where such a war could begin and what risks it carries for our country and the world.

III. THE BELARUSIAN “BALCONY”

That is what Russian generals call our country, because from our territory it is possible to strike three NATO countries and Ukraine. The capitals of these countries are at a dangerously short distance from the Belarusian border.

It is obvious that the first strike by Russian troops will be launched from Belarusian territory and directed against the Baltic states, which are geographically separated from the major NATO countries and can be isolated from them. Moreover, their occupation would return operational space to the Baltic Fleet and make sea communications with the Kaliningrad region safer, and would also provide more guarantees for exporting Russian hydrocarbons from the ports of the Leningrad region.
The main blow would be aimed not at Estonia, whose eastern border is covered by large lakes, but at Latvia—in order to reach Riga or the Gulf of Riga and cut the Baltic into two parts, depriving the defending forces of maneuvering capacity and, at least in the Eastern Baltic, of supply and reinforcements. The strike would be launched from the Polotsk area. Simultaneously, a strike would be delivered from the Grodno area toward Kaunas and Klaipėda. It may be reinforced by a Russian strike on Kaunas from the territory of the Kaliningrad region in order to seize Klaipėda and prevent that port from being used to bring in reinforcements and military equipment. Another strike could be delivered from the Ashmyany area toward Vilnius because of that city’s tempting proximity to the border.
You may ask why I predict this with such confidence. Simply because Russian generals like to use the work of their Soviet predecessors. For example, the truly very successful and most effective operation of World War II in terms of results—Operation Bagration. It is enough to look at the maps of that operation.
In autumn 2015, after my next release, speaking at a conference in Warsaw under the auspices of the OSCE and commenting on the deployment of a motorized rifle brigade in Bryansk Oblast, I expressed the opinion that this brigade could be used against Ukraine for a strike along the right bank of the Dnipro toward Kyiv—something the Soviet Army did in the previous war. Only then it had to force the Dnipro with heavy losses in the Loyew area. Now it is possible to cross it and the Pripyat comfortably via bridges on the territory of Belarus. That is what the Russian invasion grouping did four years ago. Without that opportunity, a Russian blitzkrieg would have been impossible and the war against Ukraine would not have begun at all. Unfortunately, my forecast at the time came true seven years later, confirming the effectiveness of the approach. And now I have before me a book with maps of Operation Bagration—more precisely, its second, “Baltic” part—which makes the forecasting task easier.

IV. USE OF NUCLEAR WEAPONS

This idea was allegedly discussed among the Russian general staff already back in the 2000s. The specific plans, if one believes what appeared in the independent press, were as follows: suddenly begin hostilities, seize as much territory as possible, and then, when NATO mobilizes to respond, deliver a nuclear strike in order—through negotiations with “spineless” frightened European politicians—to secure what was seized.
Now, when European politicians have shown qualities quite different from what was expected, the idea has emerged and is actively discussed in Russian quasi-military publications of a preventive nuclear strike on the deployment locations of NATO nuclear forces in Europe—in order not to receive “retaliation” after using nuclear weapons against NATO, for example, in the Baltics after a Russian invasion there. The most likely location for a Russian nuclear strike would be the Suwałki Corridor, to make it impossible to send reinforcements to the Baltics through it: the railway would be destroyed, the asphalt on the highways would burn, and everything would be littered with burning radioactive trees. Strikes are also possible at “chokepoints” of trans-Baltic routes, at places where reinforcements and material resources are concentrated. Russian generals now understand there will be retaliation and are looking for ways to avoid it—paradise is paradise, but one still wants to live. Ideas for how to prevent retaliation are actively discussed.

For example, in the magazine Oruzhiye (“Weapons”), discussing options for a preventive nuclear strike on locations of NATO tactical nuclear forces has become a constant theme. Their hopes are as follows: if the strike is delivered with tactical nuclear weapons, the United States, with its powerful strategic nuclear forces, will not intervene; because, as the author of the proposal notes with mocking surprise, for some reason they believe that strategic and tactical nuclear war can be different.
If Russia strikes only with shorter-range tactical nuclear weapons, then, in their view, the U.S. will use this as a pretext not to employ its long-range strategic nuclear weapons and thereby not to unleash a global nuclear war. Thus, Russia supposedly needs only to neutralize 100 tactical thermonuclear aerial bombs of 500 kilotons each located at NATO air bases in Italy, the Netherlands, Belgium, and Germany, and also to destroy Britain’s nuclear potential—because France’s constitution allows it to use nuclear weapons only for self-defense in response to a nuclear attack on its own territory. True, the author does not explain how, from the standpoint of the French constitution, a nuclear strike on a NATO air base in Germany near the French border would be assessed, if the blast wave and radioactive clouds moved toward France. With Britain the author sees no problem at all: there are four nuclear submarines with “Poseidon” missiles and nuclear warheads, two of which, ready to launch, are allegedly on combat duty in port, where they can be easily destroyed, and a third is on such duty in the open sea. The author believes that if Russia has an атомic hunter-killer submarine, it can find and destroy the single British submarine on patrol. Apparently, he does not know how difficult it is to detect a NATO submarine with its latest quieting technologies in the world ocean—let alone a specific one. Such reasoning is astonishing in its incompetence. But that is the level of Russian “experts” today, and their conclusions may be in demand.
It appears that the Kremlin has accepted the idea of a preventive nuclear strike on the West. At the same time, they fully allow that there could be a similar retaliatory strike. And they have devised how to carry out the first while minimizing the threat of the second.

V. THE QUASI-TACTICAL MISSILE

The appearance of the so-called “Oreshnik” was surprising at first. Why such an expensive-to-maintain machine, so vulnerable to strikes? It is clear that in war any weapon is used—including old tanks and guns. So why simply scrap old Yars missiles if one can remove one stage and reduce their range to 5,500 kilometers? If one can use them at least to fire dummy metal warheads? Moreover, as could be seen even from a newspaper photo of a strike on “Yuzhmash,” with no guidance of these dummies at all—as if they simply threw a handful of them, hoping one might hit something.
It is like bringing the Tsar Cannon to the front: expensive and ineffective.
But what made me wary was that the “Oreshnik” remained under the command of the Strategic Rocket Forces, where it had been from the beginning. That means the storage and delivery systems for nuclear warheads remain, as does the use of special codes (the so-called “nuclear briefcase”), and therefore the “Oreshnik” can very quickly be converted back into a ballistic missile: just remove the warhead with metal dummies and put back the old Yars warhead with slightly reduced range, which formally transfers it from strategic to tactical while preserving the former set of munitions and terrible destructive power—3–6 reentry vehicles with a total yield of up to 500 kilotons.
Thus, by creating a hybrid, formally tactical “Yars” (the same “Oreshnik”), the Kremlin has prepared a weapon for a preventive nuclear strike on Europe which, in its view, should not trigger U.S. participation in retaliation. But Moscow apparently does not hope to avoid retaliation—whether from British or French nuclear submarines.

Therefore, to avoid a strike on its own territory, it decided to place another, formally still independent country under that strike.

VI. WHY NUCLEAR WEAPONS IN BELARUS

The Kremlin’s decision to deploy Russian nuclear weapons on our territory was surprising from the start. Usually such weapons are placed in a guaranteed safe location, not in immediate proximity to a combat zone where they could come under an enemy strike, and not on the territory of another state whose people do not want them—because intuitively people understand: one’s own nuclear weapons do defend a country from aggression, while someone else’s make it a hostage of another state that may have completely different plans and interests unknown to us. Especially since Putin immediately and categorically refused any form of Belarusian control over these weapons. All those claims that we now “have nuclear weapons,” that “we will press the button together” (use Putin’s “nuclear briefcase”)—this is either deception or (much worse) self-deception.
First they announced the deployment of nuclear aerial bombs for aircraft (including Belarusian) Su-25s. Then—medium-range Iskander missiles capable of carrying a nuclear warhead. Now they are deploying the hybrid “Yars” (aka the “Oreshnik”). A storage facility for nuclear warheads is also being built.
Why on our land? If they want to be closer to a probable adversary, they have the Kaliningrad region, where nuclear-capable Iskanders already stand. The hybrid Yars has a range of 5,500 km—half that of the unmodified one. So deploy it at home—it will still reach any corner of Europe. But for some reason they place it near Ukraine. And since most of that “Yars” is simply a tube filled with propellant (solid rocket fuel), even an FPV drone with a shaped-charge grenade could turn a “Yars” into a “big bada-boom.” And transporting nuclear charges from storage to the missile positions when along the way there may be saboteurs, ambushes, mines—overall, isn’t that too risky? Yet this is all being done contrary to logic and security.
I find only one explanation for such risk: Russia’s first preventive strike on Europe is planned precisely from our territory. This will immediately be detected by the other side. And one local politician will not be able to resist boasting about his nuclear coolness. Then Western leaders will begin discussing response options. Where to strike back—on Russian territory, which has 1,400 strategic warheads, or take the safer option of striking the territory from which the missiles flew? And they will have a great temptation—on which the Kremlin counts—to choose the latter. The logic would be: “Belarusians are, of course, a pity. But we can’t start a global nuclear war. Besides, they are already co-aggressors for the second time. And this way we save face too: we respond, and we don’t start a world war.”
In Moscow they would reason roughly like this: “Belarusians, of course, are a pity. But they themselves want to be sovereign. Let them take the full sovereign program. At least our territory will remain intact.”
Thus, our country is simply being used as bait for NATO strikes in order to protect Russia from them.
NATO strikes, obviously, would be delivered with 500-kiloton thermonuclear warheads and would be aimed at the locations of nuclear munitions and their carriers—for example, at Asipovichy and Krychau, and possibly also at the rear areas and communications of Russian invasion groups in the Baltics, which would also be on our territory. Half a megaton is a very serious yield: the blast wave, the zone of destruction and fires would spread for hundreds of kilometers; almost all of Belarus would have air polluted by radioactive smoke from fires. For comparison, the yield of the nuclear bomb detonated by the Americans over Hiroshima was 18 kilotons. From the consequences of that explosion, over several years about half a million Japanese died.

Would anything remain of Belarus and Belarusians if we received several strikes of 500 kilotons each? Today so-called “ordinary” Belarusians say: “At least we don’t have a war.” How they may later come to envy Ukrainians—because ordinary missiles fall on them, not nuclear ones, from which one can still hide.
We can stop this insane and deadly plan for us only by ourselves—regardless of views or ways of earning a living. And it is real. Because everyone has children, and the most terrible fate—which I would not wish on anyone—is to watch a small human being suffer from radiation sickness with no possibility to save their life. After some time, the radiation induced by thermonuclear explosions will subside. And in conditions of global warming, whole regions of the planet are becoming unfit for life. Therefore, our land will not remain empty for long. Other peoples will settle it. And its new inhabitants will look with surprise and pity at the last dying aborigines and wonder how they managed to lose such a blessed land.
I have no hopes for this state, because I remember how once I read in an official newspaper an answer to a Western journalist’s question about how it happened that Russia attacked Ukraine from Belarusian territory. The answer struck me by its frankness: “We had exercises. Russian troops entered along one route, and could leave along different ones. Why the Russian generals decided to withdraw them that way (through Ukraine), I don’t know. They didn’t tell me.” That “They didn’t tell me” is not about dictatorship or democracy. It is not about a state at all. We will have to do everything ourselves. The necessary resources for this exist.

IN CONCLUSION

I won’t hide it: I felt awkward offering you this text. Especially to those who rejoiced at my release, who congratulated Marina and me and offered their help. That was very important for us. Thank you, people!
And now I am painting such horrific prospects for you. This text itself was very hard for me; it took a lot of moral, emotional, and even physical strength, the reserves of which I do not have in great quantity right now. But if there is even just one chance in ten that this horrific scenario is real for us—that is already enormously significant. But in my view—and I have thought a great deal about this—the chances are much higher. Therefore, I consider it my duty to warn you about it. I believe that each person has their purpose in life, from which one must not shy away. Perhaps I was left alive and now free only in order to warn you. For, as they used to say, forewarned is forearmed. You have been warned. Let us think and act together to save Belarus, our loved ones, and the world.
We will succeed. Belarus will live!

26 February 2026

Mikalai Statkevich

АПОКАЛИПСИС ЗАВТРА. ЗОНА СМЕРТИ НА «БАЛКОНЕ»


Европейские лидеры упорно утверждают, что в ближайшие годы нападение России станет началом войны в Европе.
Эти заявления не могут не иметь под собой серьёзных оснований. Думаю, европейские разведки сделали серьёзные выводы после своего провала в начале 2022 года, когда только американская электронная и британская агентурная разведки вскрыли подготовку России к нападению на Украину, и теперь имеют серьёзные основания давать лидерам своих стран такие прогнозы.
Сделаем свой анализ ситуации и сформируем свой прогноз её развития, потому что это напрямую влияет на судьбу нашей страны.
Рассмотрим мотивы Кремля для развязывания новой войны (главный из них — недостижение целей войны с Украиной), механизмы принятия им решений, степень готовности к применению ядерного оружия.

I. ЦЕЛИ ВОЙНЫ И СТЕПЕНЬ ИХ ДОСТИЖЕНИЯ
1. «Недопущение расширения НАТО» — лишь формальный повод
Предотвращение расширения НАТО и приближения его к границам РФ является только формальным предлогом войны.
Но положение РФ в противостоянии с НАТО после начала войны лишь ухудшилось. К альянсу присоединились Швеция и Финляндия, из-за чего российский Балтийский флот оказался среди враждебных берегов и даже частично превращается в «озёрный» — часть малых ракетных кораблей переводится на Ладожское озеро, где после пуска ракет «Калибр» можно спрятаться от ответного удара хотя бы в шхерах.
А с финской территории, как и из Ботнического залива, теперь можно наносить удары по базам атомных подводных лодок, расположенных в бухтах северного берега Кольского полуострова, даже тактическими ракетами и дронами. Также в зоне их досягаемости оказалась железнодорожная станция Кандалакша, где сходятся железные дороги из Санкт-Петербурга и Архангельска и через которую полуостров обеспечивается всем необходимым. Таким образом, под угрозой оказалась большая часть важнейшей составляющей российской ядерной триады.
2. Реальная причина — «завоевать украинцев», а не Украину
Реальной же главной причиной войны было не завоевание Украины, а скорее — самих украинцев: ещё 40–45 миллионов новых подданных империи, потому что население РФ сокращается.
В Дальневосточном федеральном округе, который составляет 40% территории страны, живут только 7,8 миллиона человек. Разница в плотности населения по обе стороны российско-китайской границы — более чем в 100 раз. При всё большей зависимости от Китая в стратегической перспективе это может угрожать России потерей восточных территорий.
А теперь вместо миллионов быстрых на подъём украинских «заробитчан» Кремль получил разъярённый народ, готовый содержать миллионную армию, против которой теперь также нужно иметь сопоставимую по численности.
3. Попытка преодолеть кризис историко-национального самосознания
Войны обычно начинаются учителями истории, рассказывающими о «исконно потерянных землях», порождая у учеников гордость за былое величие и желание вернуть утраченное. Реальная история при этом безжалостно фальсифицируется.
Германский милитаризм прошлого века на самом деле начался ещё в позапрошлом, когда над Рейном была установлена гигантская статуя Германика, лидера местных племён, который путём обмана и предательства сумел уничтожить несколько римских легионов. Тогда же прославлялся Карл I, создатель Священной Римской империи германской нации, включавшей чуть ли не всю Европу, и его завоевания. Естественно, это привело к желанию вернуть «потерянное», затем — к войне 1870 года с Францией, к Первой мировой, к теории «сверхрасы» Гитлера и всему, что случилось потом.
В российской версии это началось с теории «триединого русского народа», то есть присвоения истории Киевской Руси. Потом оказалось, что Киев стал столицей независимой Украины, а его история — частью истории украинского народа, что вошло в противоречие с глубоко укоренёнными в российском массовом сознании стереотипами. Возникли вопросы даже о самоназвании нации.

Кремль пытался «на ходу» предложить новый вариант ответа на вопрос «Откуда мы?», основанный на ничем не подтверждённой легенде о пребывании апостола Андрея Первозванного в Херсонесе (это возле нынешнего Севастополя) — и на реальном факте крещения киевского князя Владимира (который, кстати, по внешности, описанной византийскими историками, был вылитым запорожским казаком более позднего времени, даже с «оселедцем»). Тем не менее возле Севастополя срочно построили новую «святыню» для народа. Но, как когда-то говорил кукольный персонаж тогда ещё независимого российского ТВ Хрюн Моржов: «Не внушает».
А сейчас, после четырёх лет войны, сомнений в национальной самобытности украинцев и их отдельности от русских нет даже у самих россиян. Сейчас много говорят о необходимости борьбы с фальсификацией истории, имея в виду только историю советско-германской войны. Согласен: фальсификация истории — очень опасная вещь. Всей истории. Единственное эффективное лекарство от имперских комплексов — кровь сыновей. Думаю, чтобы ни одному из народов не пришлось принимать это горькое лекарство, независимым историкам пора составить общую объективную версию истории региона за последнюю тысячу лет и широко распространить её в остроумной форме (например, в виде комиксов).
4. Желание заставить Запад отменить санкции за аннексию Крыма
Желание вынудить Запад отменить санкции, введённые после аннексии Крыма. В Кремле из-за лёгкого (слишком лёгкого) языка одного местного политика почему-то укоренилась мысль, что европейские политики «не имеют яиц», в отличие от «крутых» диктаторов. Но четыре года назад выяснилось, что этот «аксессуар» есть и у демократических лидеров. А обратное утверждение свидетельствует о незнании истории региона.
В 1939 году Сталин предъявил ультиматум странам Балтии и Финляндии, чтобы они приняли советские военные базы. В балтийских странах тогда правили диктаторы. Они приняли условия Сталина, потому что боялись его меньше, чем собственных народов. Эти страны потеряли независимость. А парламентская Финляндия отказалась. Парламент передал широкие полномочия по организации обороны генералу Маннергейму, которого парламентское социал-демократическое большинство, мягко говоря, не очень любило: при подавлении 20 лет назад выступления местной Красной гвардии он «спустил под лёд» Финского залива многих соратников и друзей депутатов-социал-демократов. После этого лет 20 был почти нерукопожатным, но создал общественную организацию и, предвидя советскую агрессию, подготовил в ней много тысяч лыжников-стрелков и снайперов, которые во время войны с СССР, где последний потерпел позорное поражение, стали настоящим кошмаром для Красной армии.
Таким образом, четыре года назад, проявив «мужские качества», европейские политики не только не испугались и не отменили санкции, но начали против РФ экономическую войну. Из-за неё российская экономика находится в рецессии, которая маскируется в публичной статистике в пропагандистских целях с помощью коэффициента дефляции. Существенные дополнительные финансовые потери несёт и пропагандистская демонстрация отсутствия международной изоляции: визиты лидеров так называемых «дружественных стран» в Москву обходятся бюджету в десятки миллиардов долларов, потому что «друзья» приезжают только ради существенных скидок на российскую нефть или газ.
Доля РФ в мировом валовом внутреннем продукте (ВВП) — около 3% и падает, а заявления, что с учётом паритета покупательной способности (ППС) РФ уже обогнала ФРГ, не идут на пользу российской пропаганде: если учитывать ППС для всех стран, выяснится, что РФ уже обогнала Индонезия, а Бразилия — на подходе.
Даже если «горячая» война в Украине остановится, экономическая война со странами, создающими более половины мирового валового продукта, продолжится. Это приведёт российскую экономику к рецессии и социальному кризису — невыполнению многочисленных социальных обязательств перед ветеранами войны и их семьями, а весьма вероятно и к политическому кризису со сменой власти.

Итак, РФ не достигла ни одной настоящей цели войны и попала в тупиковую ситуацию с плохими перспективами. Эта война стала стратегической ошибкой Кремля. А при стратегической ошибке любое действие, как и бездействие, только ухудшают ситуацию.
Рассмотрим причины этого провала руководства страны, её разведок и дипломатии. Рассмотрим механизмы принятия решений Кремлём, которые привели к этой ошибке.

II. МЕХАНИЗМЫ ПРИНЯТИЯ РЕШЕНИЙ КРЕМЛЁМ
Уже очевидно, что эти механизмы основаны на стереотипах российской массовой психологии и пропаганды, на исторических мифах и исключают участие независимых добросовестных экспертов.
Основной и самый опасный из этих стереотипов — о существовании «триединого русского народа» и о том, что украинцы и белорусы — «искусственно созданные нации». С их точки зрения это означает, что ментальность русского и украинского народов одинакова.
Этот стереотип лёг в основу прогнозирования реакции украинцев на российское вторжение. Но реакция украинского народа оказалась совсем иной, чем ожидалось, что свидетельствует о глубоких ментальных различиях двух наций. Причины различий следует искать в их генезисе.
В IX веке Киев захватили русы — на языках всех скандинавских народов того времени это слово означало «воин-грабитель»; так называли себя викинги, тогдашние морские разбойники, которые сделали город своей базой для дальнейших нападений. Так «Киев и окрестности» стали Русью. Следовательно, единственными наследниками тех русов являются сегодняшние украинцы, унаследовавшие и положительные, и отрицательные черты тех разбойников.
У русских иное происхождение. Только не надо вспоминать смешной пропагандистский миф, придуманный позже потомками варягов, чтобы обосновать своё право на господство, — о «призвании варягов на Русь». То есть новгородские купцы, люди суровые, корыстные и смелые, якобы позвали разбойников, чтобы те навели порядок в их сундуках с деньгами и складах с пушниной? Вы действительно в это верите?
Обратимся к российскому авторитетному историку Соловьёву, который делил тогдашнее население на две категории: мужей и мужиков, или смердов. Первые — дружинники или бояре князя (тогда преимущественно из варягов) — настоящие люди, имеющие оружие, владеющие им и готовые защищать честь, близких и имущество с оружием в руках. Вторые — «малые неполные люди», которые этого не могут и являются лишь «кормовой базой» для первых. Глубоко символично, что в России слово, которое до реформы 1863 года было названием сельскохозяйственных рабов, до сих пор является комплиментом мужчине.
Из-за стереотипа о «триедином русском народе» в Кремле решили, что потомки мужей будут вести себя как потомки мужиков. Это большая ошибка. Такая же ошибка допускается и в отношении белорусов. Тема настолько важна и опасна для нас, что я должен остановиться на ней подробно.
В колонии у меня был период, когда мне пять месяцев не выдавали книги из тамошней библиотеки. Поэтому читал всё подряд, что было у соседей. Однажды мне передали толстую (и потому очень ценную в тех условиях) книгу одного из апологетов «русского мира» Максима Калашникова. Настоящая фамилия этого пулемётно-автоматного псевдонима, как легко догадаться, — банальная Кучаренко. Книга, как обычно бывает в литературе такого типа, разоблачает «мировой заговор» против России, да ещё содержит исторический обзор с большим количеством элементарных фактических ошибок, что заставило усомниться в заявленном историческом образовании автора.
Но там был один раздел, который привлёк моё внимание. Автор рассматривает менталитет россиян по их отношению к земле, власти, церкви и т.д. — всего по семи направлениям. Рассматривает достаточно объективно и честно. Я проанализировал по его схеме менталитет белорусов. Совпадения с россиянами были только по половине одного пункта. Если считать все пункты одинаково важными, то белорусы совпадают по ментальности с россиянами на 7%. Как-то маловато для «единого народа». Тем более что 2020 год ярко проявил существование нашей самостоятельной нации. И какой нации!