رنج کشیدن از دست محبوب هرگز کسی را از دوست داشتن باز نداشته است. شخص با نیرویی دردناک‌تر حس می‌کند که ناگزیر از دوست داشتن است.

جان شیفته - رومن رولان

با تو بسته شد روز ازل سر رشته‌ی دل
رفتی قصه‌ی آسان دل کردی تو مشکل...
‌‌‌‌‌

جز تیغ تو آرزو ندارد مرغ دلِ بال‌بسته‌ی ما...
‌‌‌

پدر همیشه باران را دوست داشت. می‌گفت روحش را جلا می‌دهد و زلال می‌سازد؛ احساس می‌کند در این هوا، وجودش از تمام تلخی‌ها پاک می‌شود. ابتدا سخنانش را درک نمی‌کردم. آری، باران برای من هم زیبا بود، اما جلای روح و رهایی کمی زیاده‌روی به نظر می‌رسید. روزگار گذشت و گذشت تا معنای سخنانش را فهمیدم؛ در آن دم که بر پشت‌بام خانه‌ی پدربزرگ، درگیرِ داغی بودم که هنوز هم گاه‌به‌گاه گر می‌گیرد و نشانه‌ای می‌طلبیدم و ناگهان، در دل تابستان، هنگامی که قرآنی کوچک در دست داشتم، قطراتی دل‌انگیز بر دستانم باریدن گرفت. بعدها دانستم که باران پیمان میان من و اوست؛ او که لحظه‌ای غافل نمی‌شود و نگاهش را از تو جدا نمی‌کند. امکان ندارد دلگیر باشم و ابرهایش را به آسمان بالای سرم نفرستد. ظهر تابستان یا نیمه‌شب زمستان برایش فرقی ندارد؛ او هر قطره‌ی اشک را با هزاران مروارید درخشان برابر می‌کند. از همان زمان، چتر دیگر محافظ نه؛ که مانعی بود میان من و آرامشِ حضور او. آرامشی که حتی نگاه خیره‌ی اطرافیان نیز خدشه‌دارش نمی‌کند. هر قطره‌ای که بر سر و رویم می‌نشیند، حتی اگر تمام وجودم را از سرما بلرزاند، بی‌دریغ‌ترین آغوشی است که می‌توان در پناهش آرام گرفت. و در چنین مأمنی، چه پروا از سوز و سرما؟!آری، باران پیمان میان من و اوست؛ پیمانی که هرگز گسسته نخواهد شد؛ همانند زنجیری بودنِ ماهی به دریا، گل سرخ به آفتاب و ستاره به آسمان...

#یادداشت

‌‌‌
می‌خندی و من نخ به نخ فکرامو دود می‌کنم
تو واقعا بی‌خبری؛ من وانمود می‌کنم...

‌‌‌
اون روز که میگم؛
به‌جز باغی پریشون نیستم
اونقدر دیوونه‌ام که اون روزم پشیمون نیستم...