گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد
‌‌‌
حافظ و شجریان‌...

این بیت از وحشی بافقی رو می‌خوندم:

چو مه با خور بود نقصان پذیر است
مِی از تنها نشستن شیرگیر است

و برام سوال شد ربط شراب و شیرگیر چیه؟
تا اینکه توی خسرو و شیرین نظامی رسیدم به جایی که مشغول می‌گساری و عیش و نوش بودن که شیر خشمگینی بهشون حمله‌ور میشه، خسرو از شدت مستی بدون زره و سلاح به شیر حمله می‌کنه و با یک مشت از پا درش میاره و از اون به‌ بعد به همین خاطر مستی رو شیرگیری خطاب می‌کنن.

شه از مستی شتاب آورد بر شیر
یه یکتا پیرهن، بی‌ درع* و شمشیر

کمان‌کش کرد* مشتی تا بناگوش
چنان بر شیر زد کز شیر شد هوش*

ز مستی کرد با شیر آن دلیری
که نام مستی آمد شیرگیری

- زره
- وقتی کمان رو می‌کشیم دست تا بناگوش کشیده میشه و اینجا هم میگه مشتش رو تا بناگوش بالا برد و با قدرت شیر رو زد
- جون از تنش رفت و مُرد

البته حکایتی منسوب به بهرام گور هم در رابطه با شیرگیری داریم.

رنج کشیدن از دست محبوب هرگز کسی را از دوست داشتن باز نداشته است. شخص با نیرویی دردناک‌تر حس می‌کند که ناگزیر از دوست داشتن است.

جان شیفته - رومن رولان

با تو بسته شد روز ازل سر رشته‌ی دل
رفتی قصه‌ی آسان دل کردی تو مشکل...
‌‌‌‌‌

جز تیغ تو آرزو ندارد مرغ دلِ بال‌بسته‌ی ما...
‌‌‌

پدر همیشه باران را دوست داشت. می‌گفت روحش را جلا می‌دهد و زلال می‌سازد؛ احساس می‌کند در این هوا، وجودش از تمام تلخی‌ها پاک می‌شود. ابتدا سخنانش را درک نمی‌کردم. آری، باران برای من هم زیبا بود، اما جلای روح و رهایی کمی زیاده‌روی به نظر می‌رسید. روزگار گذشت و گذشت تا معنای سخنانش را فهمیدم؛ در آن دم که بر پشت‌بام خانه‌ی پدربزرگ، درگیرِ داغی بودم که هنوز هم گاه‌به‌گاه گر می‌گیرد و نشانه‌ای می‌طلبیدم و ناگهان، در دل تابستان، هنگامی که قرآنی کوچک در دست داشتم، قطراتی دل‌انگیز بر دستانم باریدن گرفت. بعدها دانستم که باران پیمان میان من و اوست؛ او که لحظه‌ای غافل نمی‌شود و نگاهش را از تو جدا نمی‌کند. امکان ندارد دلگیر باشم و ابرهایش را به آسمان بالای سرم نفرستد. ظهر تابستان یا نیمه‌شب زمستان برایش فرقی ندارد؛ او هر قطره‌ی اشک را با هزاران مروارید درخشان برابر می‌کند. از همان زمان، چتر دیگر محافظ نه؛ که مانعی بود میان من و آرامشِ حضور او. آرامشی که حتی نگاه خیره‌ی اطرافیان نیز خدشه‌دارش نمی‌کند. هر قطره‌ای که بر سر و رویم می‌نشیند، حتی اگر تمام وجودم را از سرما بلرزاند، بی‌دریغ‌ترین آغوشی است که می‌توان در پناهش آرام گرفت. و در چنین مأمنی، چه پروا از سوز و سرما؟!آری، باران پیمان میان من و اوست؛ پیمانی که هرگز گسسته نخواهد شد؛ همانند زنجیری بودنِ ماهی به دریا، گل سرخ به آفتاب و ستاره به آسمان...

#یادداشت