منم همینطور جناب نظیری؛

از بس که می شدیم به حسرت جدا ازو
خون می‌چکید روز وداع از نگاه ما...

همانند آسمان این روزها، ابرهای بارانی دلم را پوشانده‌اند، اما دریغ از قطره‌ای که سبک‌باری را به ارمغان آورد.

روی تخت دراز می‌کشم و کتابی را که روی طاقچه جا خوش کرده است، برمی‌دارم. انگشتانم را روی جلدش می‌کشم؛ جان شیفته، اثر رومن رولان. از جایی که نشانه‌گذاری شده، شروع می‌کنم به خواندن:

«زندگی سرآمد همه‌ی کتاب‌هاست. کتابی که هرکس به صرف خواستن قادر به خواندن آن نیست. برای گشودن رمز آن می‌باید زبانش را نزد استاد درشت‌خوی محنت آموخت.»

نگاهم را به حیاط می‌دوزم و این بیت از شاعری ناشناس در ذهنم مرور می‌شود:

غم چو استاد است، او را خوش شناس
زان که سازد مرد را صاحب‌قیاس

فکر می‌کنم که شاید به‌راستی درد و اندوه، انسانی‌ترین تجربه‌ی این جهان باشد. به قول هلالی، کسی که غم نداشته باشد، یا از آدمیت دور است یا از این جهان.

در حالی که ذهنم درگیر این اندیشه است، صدای عمه‌خانم به گوش می‌رسد که می‌گوید: «هر وقت کارت تمام شد، آهنگ‌های مرضیه و پوران را برایم دانلود کن.»

عمه‌خانم در واقع عمه‌ی مادرم است که سال‌ها پیش از شوهرش جدا شده و حالا وارسته از همه‌چیز، به تنهایی زندگی‌اش را می‌کند. ناخن‌هایش مزین به لاک‌های نقره‌ای و آبی است و لباس‌های رنگارنگ می‌پوشد. یک گوشی بنفش دارد که با قابی مملو از اکلیل‌های قرمز تزیین شده و لبخند، جزئی جدانشدنی از لب‌هایش است. به هرکس که دستش برسد کمک می‌کند و می‌گوید: «نماز و روزه حق خداوند است و در این دنیا باید تا می‌توانی از آزار مردم بپرهیزی، چرا که احوال مردم دیگر دست خداوند نیست.» می‌گوید: «مدام از فشار قبر و تاریکی حرف می‌زنند، اما به نظر من اگر دیگران از تو راضی باشند، به راحتی از تمام این‌ها گذر می‌کنی.»

پاسخ می‌دهم: «چشم، این بخش کتاب را تمام کنم، می‌آیم.»

جوابی نمی‌دهد و بار دیگر چشم می‌دوزم به صفحات کتاب:

«رنج کشیدن از دست محبوب هرگز کسی را از دوست داشتن باز نداشته است. شخص با نیرویی دردناک‌تر حس می‌کند که ناگزیر از دوست داشتن است.»

صدای قدم‌های عمه‌خانم را می‌شنوم که به سمت ایوان می‌رود و هم‌زمان از گوشی‌اش صدای هایده به گوش می‌رسد:

«اگر از آشیونه دور دورم
غمِ عشقت تو قلبم مونده با من...»

کتاب را می‌بندم و خیره به آسمان، گوش می‌سپارم به نوای موسیقی. هنوز چند ثانیه نگذشته است که ابرهای بارانی، بالاخره راضی به باریدن می‌شوند تا بار خویش را بر دوش خاک گردآلود بگذارند.

#یادداشت

روضه‌خون مراسم ختم داره می‌خونه:

نفس چون سرکش شود کارش به طغیان می‌کشد
درد گر درمان نگردد قاتل جان می‌شود...

‏از این فزون نتوانی جفا به من، ورنه
تو آن نِه‌ای که جفایی توانی و نکنی!

- عبدالمجید طالقانی

نصیحتی از صغیر اصفهانی:

چنان بایدت زیستن در جهان
که بعد از تو گویند حیف از فلان

نه چون مدت عمرت آید به سر
بگویند ای کاش از این زودتر

در خود به ملال با یکی مُرده سخن می‌گویم...
‌‌‌

دلبر خودپسند من؛
قله‌ی خوشبختی کجاست؟!
‌‌‌‌

از مرداد و تابستون ملال‌انگیز پناه به سیاوش که یادآور پاییزه...
‌‌‌