مگر تا کجا می‌توان در محاق غفلت و کوری فرو شد که خورشید را نشناخت؟ آیا می‌توان دست بیعت به یزید داد و آنگاه باز هم به جانب قبله نماز گزارد؟ یزید که قبله نمی‌شناسد، یزید که نماز نمی‌گزارد. چه رفته است شما را ای امت آخر؟ آیا در این دیار خاموشان زنده‌ای باقی نمانده است که سحر شیطان او را از خویشتن نربوده باشد؟ آیا همه‌ی دست‌ها را بریده‌اند؟ زبان‌ها را نیز؟ پس چرا هیچ فریادی به دادخواهی برنخاسته است؟

فتح خون - مرتضی آوینی

امشب:
ستاره‌‌ی كوچكى در كلمه‌اى بگذار
و به آسمانم روانه كن، بسيار تاريكم...
‌‌‌‌

او وفای عهد را با سر کند سودا* ولی
خون به دل از کوفیان بی‌وفا دارد حسین

شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا
جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

- شهریار

- تجارت، معامله

دشمنانش بی‌امان و دوستانش بی‌وفا
با کدامین سَر کند؟ مشکل دو تا دارد حسین...

پ.ن: با صدای حسین فخری انگار وسط کربلایی...

sstiNote

جواب مامانم همیشه _بدون استثنا_ به سوال با فلان لباس کدوم روسری خوبه؟ مقنعه است که راحت‌تره، منم دیگه حوصله ندارم بچرخم بین لباسا همونو سر می‌کنم و یه کوله هم همیشه همراهمه. یعنی هرکسی منو بیرون ببینه فکر می‌کنه ۲۴ ساعته دانشگاهم و مستقیم از همونجا میرم اینور اونور.

من برادر توام، با حسین حرفی بزن...🖤
در برابر توام، با حسین حرفی بزن
فکر مادر توام، با حسین حرفی بزن
خسته در بر توام، با حسین حرفی بزن

در دست قوم کافر تنهایم ای برادر
یک دست را به پیکر هرگز صدا نباشد

sstiNote

اما آب و خاک و آتش و باد،
سخن امام را در لوح محفوظ باطن خویش
به امانت گرفتند و از آن پس،
هر جا که آب از چشمی فرو ریخت
و خاک سجاده‌ی نمازی شد
و آتش دلی را سوخت
و باد آهی شد و از سینه‌ای برآمد،
این سخن تکرار شد.
از خاکی که طینت تو را با آن آفریده‌اند باز پرس؛
از آبی که با آن خاک آمیخته‌اند،
از آتشی که در آن زده‌اند
و از نفخه‌ی روحی که در آن دمیده‌اند؛ باز پرس،
تا دریابی که چه امانتداران صادقی هستند.
تاریخ امانتدار فریاد هل من ناصر حسین است
و فطرت گنجینه‌دار آن و از آن پس،
کدام دلی است که با یاد او نتپد؟
مردگان را رها کن،
سخن از زندگان عشق می گویم...

فتح خون - مرتضی آوینی

داره بارون می‌باره و با خودم فکر می‌کنم:
تو ظهری که آتیش بود آسمون
یه بارون میومد چی میشد مگه...

محتشم کاشانی از زبان حضرت زینب خطاب به رسول‌الله:

این کشته‌ی فتاده به هامون حسین توست
وین صید دست و پا زده در خون حسین توست

این نخل تر کز آتش جان سوز تشنگی
دود از زمین رسانده به گردون حسین توست

این ماهی فتاده به دریای خون که هست
زخم از ستاره بر تنش افزون حسین توست

این غرقه‌ی محیط شهادت که روی دشت
از موج خون او شده گلگون حسین توست

این خشک لب فتاده دور از لب فرات
کز خون او زمین شده جیحون حسین توست

این شاه کم‌سپاه که با خیل اشگ و آه
خرگاه زین جهان زده بیرون حسین توست

این قالب طپان که چنین مانده بر زمین
شاه شهید ناشده مدفون حسین توست...

آنگاه اصحاب عاشورایی امام عشق به آخرین نماز خویش ایستادند و سفر معراج پایان گرفت. نخستین نمازی که آدم ابوالبشر گزارد در وقت زوال بود و آخرین نمازی که وارث آدم گزارد نیز و از آن نماز تا این نماز، هزارها سال گذشته بود و در این، هزارها چه‌ها که بر انسان نرفته بود.

فتح خون - مرتضی آوینی