محمد بن حنیفه با شتاب خود را به موکب عشق رساند و گفت یا حسین، مگر شب گذشته مرا وعده ندادی که بر پیشنهاد من بیندیشی؟ او شب گذشته امام را از پیمان‌شکنی مردم عراق بیم داده بود و از او خواسته بود تا به یمن بگریزد. امام فرمود آری، اما پس از آنکه از تو جدا شدم، رسول خدا به خواب من آمد و گفت:
ای حسین، روی به راه نه که خداوند می‌خواهد تو را در راه خویش کشته بیند.

فتح خون - مرتضی آوینی

ستمکش دو جان دختری رقیه بنام
در آن زمان که مکان داشت در خرابه‌ی شام

نبود ورد زبانش به غیر نام پدر
غذای روز شبش اشک چشم و لخت جگر

یزید شد چه خبردار از تب و تابش
روانه کرد به تسکین وی سر بابش

سر پدر به طبق نزد وی چو بنهادند
ستم رسیده زنان خود ز دیده بگشادند

چون آن صغیر گرفت از سر طبق سرپوش
سر پدر به طبق دید از سرش شد هوش

به هوش آمد و آن سر گرفت بر سینه
زبان گشود پی شکوه‌های دیرینه

که ای جناب پدر تاکنون کجا بودی؟
چرا ز دختر دلبند خود جدا بودی؟

تو بودی آنکه مرا بود جا در آغوشت
چگونه گشت به کلی ز من فراموشت

پدر به شام نباشد مگر دگر خانه
که داده‌اند به ما جا به کنج ویرانه

چو با پدر کمی از درد دل اشاره نمود
خرابه را ز تف آه پر ستاره نمود

ز روی سینه‌ی او سر به یک طرف غلطید
به خاک روی یتیمی نهاد و آه کشید...

- صامت بروجردی

گفت: اگر آنچه در دل من است قطره‌ای بیرون آید جهان چنان شود که در عهد نوح.

تذکرةالاولیاء/ عطار
ذکر شیخ ابوالحسن خرقانی

دلی پر گوهر اسرار دارم
ولکن بر زبان مسمار* دارم
چو یک همدم نمی‌دارم در آفاق
سزد گر روی در دیوار دارم

این راز چه چیزی جز عشق جانان می‌تواند باشد؟
عشقی که نمی‌شود به هرکسی گفت. آتشی‌ست که خرمن عاشق را می‌سوزاند و او را در معشوق ذوب می‌کند. به‌گونه‌ای که مثل حلاج انالحق* می‌گوید و خود را جز معشوق‌ خود نمی‌بیند.

مولانا در دفتر دوم مثنوی می‌گوید:
وقتی آهن درون کوره می‌رود بعد از برخورد با آتش سرخ و تفتیده می‌شود و دیگر نمی‌گوید من آهنم من آهنم! بلکه می‌گوید انا النار!*

رنگ آهن محو رنگ آتشست
زآتشی می‌لافد و خامش وشست
چون به سرخی گشت همچون زر کان
پس انا النار است لافش بی‌زبان
شد ز رنگ و طبع آتش محتشم
گوید او من آتشم من آتشم!

- میخ، میخ طویله، چیزی که بدان چیزی را استوار کنند
- من خدا هستم کلام حلاج در معنای فنای فی الله.
- من آتش هستم.

#از_دانشگاه
کلاس عطار نیشابوری

مامان عاشق آوینیه.
از همون بچگی یادمه که همیشه میگفت:
صداش یه آرامش خاصی داره که ناخوداگاه روحت رو با خودش می‌بره
و هرازگاهی حرفاشو مرور می‌کرد.
از همون موقع
از همون حرفا
از همون مرور و گفتگوها،
دل منم همراه شد با این صداها و نواها.
‌‌‌
sstiNote

‌‌‌‌‌‌
ای اهل آسمان،
اینان ستاره‌های كهكشان ابوالفضل‌العباس هستند
و شیدای عشق بر محور وفا سماع می‌كنند.
نورشان از نور حسین‌ است
و طینتشان،
از خاک خون‌آلود قتلگاه شهدای كربلا...
‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌‌
برادر، جایی برای ای كاش‌ها و اگرها باقی نمانده است.
عاشورا هنوز نگذشته است و
كاروان كربلا هنوز در راه است
و اگر تو را هوس كرب و بلاست، بسم الله.
‌‌‌‌‌

سعدی:
جزای آنکه نگفتیم شکر روز وصال
شب فراق نخفتیم لاجرم ز خیال

امیر شاهی:
به داغ دوری اگر مبتلا شدیم، سزاست
چو روز وصل نگفتیم شکر نعمت خویش

‌‌‌‌امید مهر دادی و کشتی به کین مرا...
‌‌‌

تا تموم شدن تابستون و رسیدن پاییز عزیز، احوالاتم با هلالی جغتایی مشترکه:

گه گهم خوانی و گویی که چه حالَست تو را؟
حال من حال سگان، این چه سوالَست تو را؟

مگر تا کجا می‌توان در محاق غفلت و کوری فرو شد که خورشید را نشناخت؟ آیا می‌توان دست بیعت به یزید داد و آنگاه باز هم به جانب قبله نماز گزارد؟ یزید که قبله نمی‌شناسد، یزید که نماز نمی‌گزارد. چه رفته است شما را ای امت آخر؟ آیا در این دیار خاموشان زنده‌ای باقی نمانده است که سحر شیطان او را از خویشتن نربوده باشد؟ آیا همه‌ی دست‌ها را بریده‌اند؟ زبان‌ها را نیز؟ پس چرا هیچ فریادی به دادخواهی برنخاسته است؟

فتح خون - مرتضی آوینی

امشب:
ستاره‌‌ی كوچكى در كلمه‌اى بگذار
و به آسمانم روانه كن، بسيار تاريكم...
‌‌‌‌