بانو شهره داره می‌خونه:

اشک اگه با خنده بیاد؛ گریه چه عالمی داره...
‌‌‌

[ ما تازه زنده‌تر می‌شیم ماه محرم ]
‌‌‌

حین جزوه نوشتن رسیدم به ضرب‌المثلی راجع‌به زندگی:

هزارش ماتم و یک دم عروسی‌ست...
‌‌‌

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی
که هنوز من نبودم که تو در دلم نشستی

[ تو اگه پرنده باشی؛ چشمای من آسمونه ]

sstiNote

حلقه‌ی آن در شدنم آرزوست
بر در او سر زدنم آرزوست
‌‌‌

خاک درش بوده سرم سال‌ها
باز هوای وطنم آرزوست...
‌‌‌‌

بهر تماشای سراپای او
دیده سراپاشدنم آرزوست
‌‌‌‌‌‌‌‌

خیز و لب خود به لب من بنه
بوسه بر آن لب زدنم آرزوست
‌‌‌

خیز و بِکِش تیغ و بُکُش تا به حشر
زندگی در کفنم آرزوست
‌‌‌‌‌

یه غزل هم از حافظ عزیزم بخونیم.

ببرد از من قرار و طاقت و هوش
بت سنگین‌دل سیمین بناگوش

نگاری چابکی شنگی کله‌دار
ظریفی مه‌وشی ترکی قباپوش

ز تاب آتش سودای عشقش
به‌سان دیگ دایم می‌زنم جوش

چو پیراهن شوم آسوده خاطر
گرش همچون قبا گیرم در آغوش

اگر پوسیده گردد استخوانم
نگردد مهرت از جانم فراموش!

دل و دینم، دل و دینم ببرده‌ست
بر و دوشش بر و دوشش بر و دوش

دوای تو، دوای توست حافظ
لب نوشش لب نوشش لب نوش
‌‌

ز دوزخش چه غم آن دل که سوخت داغ تواش؟
کسی نسوخت در آتش دوباره سوخته را...
‌‌‌‌‌‌‌‌‌
‌‌‌

بله جناب شاعر؛
من از لجاجت این روزگار می‌ترسم،
به لب نمی‌برم آن را که آرزو دارم...
‌‌‌

دیروز استاد اینجوری کلاس رو تموم کرد:

با یک بیت سخن را به پایان می‌رسانم؛
دردم زیاد و حرف فراوان و وقت ضیق
دیگر بس است شرک عزیزان، تمام شد...

مجلس تمام گشت و به آخر رسید عمر
ایام به کام و توفیق رفیق.

#از_دانشگاه