خلاصه که: سخن از صلح مگو، عالم جنگ است اینجا!
‌‌‌‌‌‌

‌‌‌‌‌‌‌نجویم بر این کینه آرام و خواب
من و گرز و میدان افراسیاب!
‌

اگر نت قطع شد فقط این رو میگم که یادتون نره:

ایران از پای نمی‌اُفتد، می‌تپد و چون قُقنوس از خاکستر خود برمی‌خیزد. دیوان می‌آیند و می‌روند، غولان می‌آیند و می‌روند، دوالپایان پاورچین پاورچین می‌گذرند، و آن رونده‌ی بزرگ که ایران نام دارد، می‌ماند.

به‌قول حافظ:
که آتشی که نمیرد، همیشه در دل ماست!
‌‌

بله سعدی عزیزم،
عمری دگر بباید بعد از وفات مارا...
‌‌

‌مسیح کاشانی هم میگه:

در غربت مرگ بیم تنهایی نیست
یاران عزیز آن‌طرف بیشترند
‌‌‌

هرکسی را بهر کاری ساختند❌

نظامی: هر ذره که هست اگر غباری‌ست
در پرده‌ی مملکت به کاری‌ست✅
‌‌‌

مَعشوقِ جان به بَهار آغِشتِه‌ی مَنی
که موهایِ خیسَت را خدایان بَر سینه‌ام می‌ریزَند
و مَرا خواب می‌کُنَند...
‌‌‌‌

اَگَر تو مَرا نَبینی؛
مَن کیستَم که بِبینَم؟ مَن نیستَم که بِبینَم...
‌

هِنگامه‌ی مَنی
نَحرَم کُنَند اَگَر هَمه می‌بینَند
که تو نِگاهَ گَلوگاهِ پِنهانی مَنی
بِبین تو مَرا تا تَه بِبین
‌‌‌

بیت ناب:

ز لبخندی که کردی رو به سوی غیر، از غیرت
به داغ سینه‌ی من سرنگون کردی نمکدان را

- جویای تبریزی