‌‌ ‌کنجِ سکوتِ شبانه، ما‌بینِ کلماتِ دفترچه خاطراتِ کهنه‌ام قدم برمی‌دارم. سایه‌ها پچ‌پچ کنان می‌خزند و اطراف‌م را در بر می‌گیرند.
قلم گویا اسبی رام نشده‌‌است، وحشیانه می‌تازد و خط‌های نامفهومی برجای می‌گذارد. خط‌هایی سر‌شار از احساساتِ شکار شده.
مابینِ خطوط و کلمات، فریادِ غم‌زده‌ی سکوت به گوش می‌رسد.
سکوت، به آرامش و خونگرمی شناخته شده بود. آوازی سر می‌داد و همراه با اشک‌های ریخته نشده پایکوبی می‌کرد. گاهی ردِ اشک‌های به‌جا مانده‌ از قلم، جوش‌خورده با جوهر را، هم‌چون مادری صبور نوازش می‌کرد.
گاهی هم به آتش زیر خاکستر تشبیه می‌شد. ناگهان کلماتِ ناگفته را زهر می‌کرد و خون را پادزهر.
قدمی دیگر پیش رفتم و با پرتگاه صمیمی‌تر‌ شدم و قدمی دیگر، آغوشِ سنگ‌ها بود.
پایانِ گره خورده با پرواز را نوشته بودم و سقوط، حسادتی بود برای پایان.
📼