إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

⚫️ پارسا صفار از میان ما پر کشید

زنده‌یاد پارسا صفار، از دانشجویان فعال کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و کمیته دانشجویی سازمان نظام پزشکی مشهد، شامگاه شنبه ۲۰ دی‌ماه و در جریان اعتراضات ۱۴۰۴ به ضرب گلوله از میان ما رفت. پارسا و چندین هزار هموطن و دوست، دیگر در این دنیای فانی نیستند، اما یادشان در دل ها زنده خواهد بود.

🔵خانواده کمیته تحقیقات و فناوری دانشجویی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و کمیته دانشجویی سازمان نظام پزشکی مشهد

🔈 @sram_mums

⚫️ احتراما به اطلاع می رساند جهت یادبود دوست عزیزمان، زنده‌یاد پارسا صفار مراسمی از سمت دانشکده پزشکی برگزار خواهد شد.

زمان: ۱۱ بهمن‌ماه ۱۴۰۴ - ساعت ۱۲ الی ۱۴
مکان: نمازخانه دانشکده پزشکی

شایان ذکر است اطلاعات سایر مراسم‌ها از سوی دوستان و دانشجویان نیز بزودی اطلاع رسانی خواهد شد.

🔈 @sram_mums

قابل توجه دانشجویان و دوستان محترم،

با توجه به حضور خانواده بزرگوار پارسا عزیز در مراسم یادبود روز شنبه، خواهشمند است با حفظ آرامش و مدیریت احساسات خود به خانواده بزرگوارش ادای احترام کنید.

🔈 @sram_mums

⚫️ آنچه نوشته نشد، آنچه زیسته شد

قلم اگر قرار است در سوگ به کار آید، باید پیش از هر چیز به حقیقت وفادار بماند، و حقیقت، همیشه با انبوه واژگان منظم و بیانیه‌های پرطمطراق همنشین نیست. اندوه فقدان یک انسان، آن هم جوانی که با خون جگر از میان ما رفت، پیش از آنکه موضوع تفسیر و چارچوب‌بندی باشد، تجربه‌ای عمیق و انسانی است. تجربه‌ای که فراتر از مرزبندی‌های فکری و اداری، وجدان جمعی را مخاطب قرار می‌دهد.

بیست و چهار روز گذشته است و هنوز سنگینی این غیبت بر فضای دانشگاه سایه انداخته است. با این‌حال، آنچه بیش از گذر زمان پرسش‌برانگیز است، نحوه‌ مواجهه با این سوگ است. مواجهه‌ای که گاه بیش از آنکه از دل درد برخاسته باشد، به تنظیم روایت و مدیریت فضا شباهت دارد. تاکید مکرر بر روندها، مصوبات و شفافیت، اگر با حضور به‌موقع و همدلی ملموس همراه نباشد، نمی‌تواند خلا اعتماد را پر کند.

حقیقت امروز ما، نه در سطرهای رسمی، که در غیبت انسانی است که دیگر در میانمان نیست. پارسای عزیز ما اکنون بر خاک آرمیده است و این واقعیت، با هیچ بازخوانی گزینشی و هیچ تاکید کلامی تغییر نمی‌کند. یاد او نیازی به تایید ندارد. این یاد، در دل کسانی زنده است که این فقدان را زیسته‌اند، نه صرفا درباره‌اش نوشته‌اند.

سخن گفتن از تکریم زمانی معنا می‌یابد که پیش از هر چیز، صداقت در مواجهه با درد وجود داشته باشد. احترام به سوگ، صرفا در چارچوب آیین‌نامه‌ها تعریف نمی‌شود. بلکه در به‌ رسمیت‌ شناختن احساسات دانشجویان، شنیدن اعتراض‌های خاموش و پرهیز از تقلیل یک فقدان عمیق به مسئله‌ای اجرایی نمود پیدا می کند.

سخن را باید کوتاه کرد. هرکس آنچه را باید بفهمد، فهمیده است. حقیقت، دیر یا زود، راه خود را از میان سکوت‌ها و سطرها خواهد یافت.

آنکس که نداند و نداند که نداند
در جهل مرکب ابدالدهر بماند

🔈 @sram_mums

⚫️ مراسم یادبود چهلمین روز فقدان دوست عزیزمان زنده‌یاد دکتر پارسا صفار

زمان: پنجشنبه ۳۰ بهمن ماه - ساعت ۹ صبح
مکان: آرامستان خواجه ربیع - باغ دوم - غرفه ۱۲۱

🔈 @sram_mums