در اطرفت بودن را دوست دارم. آرام است، دوست داشتنی است، ملایم است. مانند شبی در ساحل، وقتی که به صدای امواج آرام دریا گوش میدهی و برای ماهی ها لالایی میخوانی.

راسی، گفتمت که چقدر دلتنگت بودم؟ اگر نگفتم، الان می‌گویم. دوست دارت هستم و دلتنگ قلم زیبایت.
به خودت سخت نگیر، که زندگی همینگونه به تو سخت میگیرد.

برای بابونه‌ای که خنده هایش درختان را به وجد می‌آورد.

هر وقت نخواستی بنویسی از این به بعد خودم برات مینویسم :)))✨