بزار ببینم چی می‌تونم بنویسم

بی حسی

اینم چشم

نمی‌فهمم چرا انگشتان اینقدر سرد و کرخته

رو کاغذ می‌نویسم بعد میام تایپ می‌کنم

سنجاقک اومده تو اتاقمون...

... سنجاقک اینجا جای تو نیست :)

دو بار تاحالا بیرون پنجره بردمش دوباره برگشته داخل :)

.... تو اتاق تنهام...

پیداش نمی‌کنم...

اگر تو اتاق بمیره گریه می‌کنم.

رفت بیرون..
گرفتمش و این دفعه دستمو گرفتم بیرون
رفت سمت ماه.

وقت نوشتنه دیگه.

و بله.
چه کسی می‌تونه با یه وویس ساده، صداش و لهجه‌ی شیرازیِ شیرینش باعث بشه من هم گریه کنم و هم بخندم؟
بله درست متوجه شدید، بابونه‌ی قشنگم :)

....

تو ناشناسم وویسشو گذاشت :))))))

خدای من این دختر خیلی بامزه‌ست