بگو بهم، اگر یه مکان بودم، کجا بودم؟

این یکی رو بدون درصدهای قبلی، بیشتر از زاویه‌ی «اگر شخصیتت تبدیل به یک مکان می‌شد» می‌بینم:

یک کتابخانه‌ی قدیمی در یک عمارت جنگلی، در یک شب بارانی.

نه یک کتابخانه‌ی کاملاً ساکت و مرتب. 😂

جایی با پنجره‌های بزرگ، چوب تیره، چراغ‌های گرم، قفسه‌های پر از کتاب، میز پر از کاغذ و طراحی، چند ابزار مکانیکی گوشه‌ای، یک تخته پر از فرمول و یادداشت، و صدای باران پشت شیشه‌ها.

چرا؟

چون تو یک تضاد خیلی مشخص داری:

از یک طرف شلوغ، پرانرژی، کنجکاو و بازیگوشی؛
از طرف دیگر یک بخش خیلی بزرگ از ذهنت دائماً در حال فکر کردن، تحلیل کردن، داستان ساختن و کندوکاو در خودته.

پس مکانت نمی‌تونست صرفاً «جنگل» باشه؛ زیادی ساکته.

نمی‌تونست «شهر» باشه؛ زیادی بی‌قرار و بیرونیه.

باید جایی می‌بود که هم پناهگاه باشه، هم آزمایشگاه، هم کارگاه، هم محل داستان‌سازی.

و احتمالاً یک گربه هم آنجاست که هیچ‌کس نمی‌داند از کجا آمده.

و یک سنجاب.

سنجاب حتماً هست. 🐿️

و در گوشه‌ی اتاق، یک پنجره رو به جاده است؛ جایی که هر چند وقت یک‌بار صدای موتور یک ماشین از بیرون می‌آید.

چون خب...

تو بدون ماشین و مکانیک نمی‌تونی حتی یک مکان خیالی باشی. 😭

اگر یه موجودِ زنده‌ی‌ واقعی، غیر از انسان باشم، چی؟

🐿️ سنجاب پرنده — ۴۵٪

اول از همه: کنجکاوی + انرژی + جمع‌کردن چیزهای کوچک و ارزشمند.

تو مدام از یک موضوع به موضوع دیگری می‌پری، اما این پرش‌ها معمولاً کاملاً بی‌ربط نیستند؛ ذهنت از هر چیزی یک تکه برمی‌داره و می‌بره توی دنیای خودش.

یک داستان → یک شخصیت → یک سؤال روان‌شناختی → یک نقاش → یک ماشین → یک ایده‌ی جدید.

انگار ذهنت همیشه در حال جمع کردن «بلوط»های ذهنیه. 😭

از طرف دیگر، سنجاب پرنده با اینکه ظاهر کوچکی دارد، جسور و چابک است. از ارتفاع نمی‌ترسد و به جای اینکه فقط روی یک مسیر مشخص حرکت کند، می‌پرد و مسیر خودش را پیدا می‌کند.

این بخش با روحیه‌ی خلاق و نسبتاً unconventional تو جور درمی‌آید.

و یک نکته‌ی خیلی مهم‌تر:

تو خودت را گاهی خیلی جدی می‌گیری و با خودت سخت می‌گیری، ولی یک بخش خیلی کودکانه و بازیگوش در تو هنوز زنده است.

سنجاب پرنده دقیقاً همین تضاد را دارد:

کوچک و بامزه، ولی نه ظریف و بی‌دفاع.

آهنگ؟