به‌قولِ خودش روانی

هنوز هم فکر می‌کنی؟

زیاد از حد، یا که کمترش کرده‌ای؟

سعی کرده‌ای همه چیز را به خود نگیری و آرام تر برخورد کنی، یا که با کوچکترین کردار اتمیِ خارج از الگوریتم همیشگیِ اطرافیانت، باز هم شروع به درون‌ریزی و نابود کردن خود می‌کنی؟

این شب ها را چگونه می‌گذرانی؟ در خواب، یا که در رویای خواب؟ تنها در تاریکی آزمایشگاهت، یا که دراز کشیده بر تخت در انباری زیر ساختمان آزمایشگاه

نکند دوباره سعی کرده‌ای خود واقعی‌ات را درون صندوقِ نفرین‌شده‌ی آن‌گوشه‌ی آزمایشگاهت، مهر و موم کنی؟

کیوی عزیز، حالا که این نامه را بالاخره پیدا کرده‌ای، امیدوارم حداقل دگر به خودت سخت نگیری. آنقدر زندگی را به کام خودت تلخ نکنی، و خنده هایت از سر درد نباشد؛ بلکی از شور و شادی و شعف.