چیبگموالا...

می‌ترسم.
من واقعا می‌ترسم، و هنوزم می‌رم جلو که با بقیه دوست بشم
حتی اگه بازم ضربه بخورم

و نمیدونم چرا ولی...
بعضی وقتا حس می‌کنم عشق زیادی دارم که می‌تونم با همه‌ی دنیا تقسیمش کنم، ولی... بعضی وقتا این فقط به خودم صدمه می‌زنه...

آدم ساده‌لوحیم.

قشنگ میدونم چی میگی خب

و کاملا درکت میکنم

ولی به این فکر کن شبیه ترن هواییه

تو دوستاتو داری که وقتی از ترن پیاده شدی بغلت کنن و اب قند بدن دستت

و این باعث میشه اسیب جدی ای دیگه نبینی

چون یکی هست مراقبت باشه

من هروقت صدام کنی هستم برات

درسته مثل یه روح سرگردون میچرخم

و بنظر میاد اهمیت نمیدم

ولی وقتی صدام بزنی همیشه برات اونجام

:)

شاید حق با تو باشد...

... خودم میدونم که اهمیت میدی

ممنونم که هستی

ولی متاسفانه... خیلی وقته همه‌چیو تو خودم می‌ریزم..
برای همین سخته گفتنشون...
پس برای همینه که این همه داستان دارم

هر وقت خسته‌ام بیشتر فکر می‌کنم،
مگه رسم خسته کردن خودمون این نبود که فکرامون کمتر بشه؟