پامیشم

کار دارم

فردا هر چقدر دلم حواست میتونم بخوابم(دروغ)

-Minecraft
#games
#pic

-Minecraft
#games
#pic

سلام

....

باع
از کجا می‌آیید؟

یه لحظه دستم میخوره ریکت میدم، بعد فکر میکنم شما ریکت دادید ذوق میکنم...
بعدش که متوجه میشم دست خودم خورده، اینجوریم که:😃->😀->😦

خفهشدم🤣🤣🤣

نامه ای مینویسم، تا با جعبه‌ای پیتزا برسد به دست خون‌آشامی با فرفری های قرمز، و خواب را بر چشمانش میهمان کند.

سلام نوبا، در چه حالی؟ هنوز سخت تلاش می‌‌کنی و روز هایت را تا حد ممکن شیرین می‌کنی، یا که خستگی غریبانه‌ای که حس میکنی به شدت گریبان گیرت شده و تورا رها نمی‌سازد؟

تابستان خودت را چگونه تحمل کردی؟ این گرمای طاقت فرسا و انسان های بی‌عقل عذابت دادند، یا که توانستی با پیدا کردن یکی دو مکان امن کوچک، کمی آرامش را مهمان قلب مهربانت کنی؟ هنوزم پیتزایی بزرگ میگیری تا با رفقا تقسیم کنی، یا که کار و بار آنقدر مشغله ساز شده که دگر وقت برای خودت هم نداری؟

نوبا بانو، این نامه‌ی کوچکی که به دستت رسیده را گوشه‌ای از صندوقچه‌ی پوست انسانت نگاه دار، و بگذار تا بماند؛ سالیان سال شاید، حتی بعد از پوسیده شدن. زیرا که کلماتش را جادو کرده‌ام تا همیشه به یاد داشته باشی که تلاش هایت دیده می‌شود و ارزشمند است.

اگر این دوران را یکی از سخت ترین دوران هایی که در آن زندگی می‌کنی، میدانی، این سبدی بلوط کنار نامه برایت گذاشته‌ام، تا هر وقت که این فشار و خستگی فراوان بر تو چیره شد و خواست که تورا از پای درآورد، بلوطی روی آتش نیم‌پز کرده و نوش جان کنی، به یادت بیاید که اشکالی ندارد، می‌گذرد، و نه از روی تو.

پس یادت نرود که ارزشمندی، تلاش هایت دیده می‌شود، غمت درست و بجاست، دیدگاهت شیرین است، و هر حسی که داری را درون خودت نریز،که اگر بفهمم، درون و بیرون را با نارگیل می‌گرایم تا دگر درون‌ریزی نکنی. بدان که دوستت دارم، و حواسم به تو هست.

دوست دارت،
ماتیلدا

برای خون‌آشام بانویی که وعده های غذاییش را آغشته به عصاره‌ی خون کسانی می‌کند که حقشان است.

نوشتن هیچ‌وقت راحت نبوده، هر کس فکر می‌کنه نوشتن راحته مسلما آگاهی زیادی از نوشتن و مصیبت‌های پشتش نداره. اکثر کسایی که جهت سرگرمی می‌نویسن، شاید کمتر از بقیه متوجهِ میزان مضحک بودنِ "غرق‌شدن تو نوشتن" بشن. در مقابل کسایی که با نوشتن اُنس گرفتن، زندگی دیگه براشون آسون نیست، نمی‌تونن راحت کلمه هارو بچینن کنار هم تا منظورشون رو برسونن، مدام در حال تغییر دادن کلمات برای بهتر رسوندن منظورن. و همین باعث می‌شه وقتی حالشون بده ناخودآگاه یه قطعه ادبی بنویسن که از نظر بقیه قشنگه اما از نظر خودشون از هر کلمه‌ش لجن چکه می‌کنه. این‌هم دست خودشون نیست، تا یه جایی کنترلش می‌کنن بعد زور کلمه‌ها بیشتر از خودشون می‌شه. در نهایت ازتون می‌خوام اگه از نوشتن خوشتون میاد، سعی کنین فقط برای سرگرمی بنویسین، بیشتر سمتش نرین، حواستون باشه با غرق شدن توش، زندگیتون رو از دست می‌دین.

نوشتن هیچوقت راحت نبوده و نیست و نخواهد بود، اما کلمه‌های قشنگ تر با نوشتن بیشتر می‌تونن مهمون ذهنمون بشن تا ما راحت تر بنویسیم.

اگر نوشتن رو دوست داری و سرگرمی می‌بینیش، ادامه بده، کسی جلوتو نمی‌گیره. اما اگر می‌خوای واقعا با عزم راسخ و محکم ادامه بدی و متن هایی بنویسی که خودت رو هم راضی کنه، باید وسواس بیشتری داشته باشی.
بیشتر کتاب بخون، بیشتر با کسایی که می‌نویسن معاشرت کن، انتقاد پذیر باش، همیشه انتظار انتقاد و نقد شدن کارت رو داشته باش.
ولی، سعی کن این باعث نشه که دیگه ننویسی. اینکه کمال‌گرایی رو بهونه‌ای برای ننوشتن کنی اشتباهه.
بنویس. استباه بنویس، غلط بنویس، خراب بنویس، ولی بنویس.
اینکه بنویسی و جلو بری حتی با این همه اشتباه و حس چرند و دوست نداشتن متن هات، بالاخره به یه جایی می‌رسی که نوشته هات رو میتونی دوست داشته باشی و حتی شده اینقدر🤏، ازشون راضی باشی.

به غلط بنویس، اما بنویس.

ما که غرق شدیم و لذت می‌بریم،
لیکن کسانی که غرق شدند و در مقابل امواج متلاطم مقاومت کردند، خسته شدند و در این غرق‌شدگی خوابیدند.

نمیدونم دارم چیمیگم
احتمالا دوباره دارم خزعبل میگم پس بهترین کاری که میتونید انجام بدید ایگنوره👍

منو نادیده بگیرید با تشکر🙏

بنده خدا صاد یه چیز دیگه گفت کلا من یه چیز دیگه