نمیخوای بخوابی کوچولو؟

میدونستی تو کوچیک تری؟

اما حالا تو کوچولویی.

بی ادب.

این پیامو فور کنید، ازتون یه سوال بپرسم.

ظرفیت: ۵ چنل.

چرا به خودت بیداری می‌دی وقتی می‌دونی بیشتر از همه‌چیز به خواب نیاز داری؟

https://t.me/squirrelmindset

:)

چون از خوابیدن بیزارم.
خوابیدن بهم آسیب می‌زنه... آسیب قلبی و روحی، و حتی آسیب جسمی.

خوابیدن جز عذابی بیش نیست، و جز جهنمی کوتاه هیچ چیز به ارمغان نخواهد آورد.

بحث با جناب قاضی جالب است...
نمی‌دانم چگونه توصیفش کنم.

بی خوابی با ما چه‌ها که نکرد...

به چه فکر می‌کنی، ای قاضیِ همیشه هشیار؟
در این هیاهوی سکوت، دوباره چه چیزی تورا به ژرفای اندیشه کشانده؟

شاید به پرونده‌ای که هیچ‌وقت روی میز قاضی نیامد؛به حرف‌هایی که گفته نشدند،به آدم‌هایی که رفتند و جای خالی‌شان ماند،و به شبی که هرچه بیشتر به پایانش نزدیک می‌شوم،بیشتر می‌فهمم بعضی پرونده‌ها
قرار نیست هیچ‌وقت مختومه شوند.

https://t.me/KhalajX/28146

چه فکر هایی! چه فکر هایی...
چه فکرهایی که این آدمی بر دوش هم‌نوع خویش نمی‌گذارد و شانه های دیگری را خم نمی‌کند.

این فکر ها چاشنیِ زندگی‌اند. سخت مگیر و نفسی چاق کن. گر بخواهی، چای تازه دم به همراه دارم تا تورا مهمانِ فنجانی از چای کنم و از افمارت بگویی تا بلکه از این درمانگی و بی‌خوبی های شبانه‌ات، هر چند کم، کاسته شود. ☕️✨

کاش بشود با چای،کار را سر هم کرد.
کاش همه‌ی این فکرها را می‌شد کنار یک فنجان چای گذاشت و سبک‌ترشان کرد.

اما نمیشود.

تا به حال از خود پرسیده‌ای که چرا؟ چرا نمی‌شود کمی آسوده باشی؟ که آن صدای درون ذهنت کمی تورا رها کنو و برای حداقل زمانی تورا به حال خود بگذارد؟

بارها از خودم پرسیده‌ام؛
اما بعضی«چرا»ها جواب ندارند.
شاید ذهنم یاد نگرفته آرام بگیرد؛
همین که همه‌چیز ساکت می‌شود،شروع می‌کند به مرور چیزهایی که تمام شده‌اند و چیزهایی که هیچ‌وقت تمام نشدند.
کاش می‌شد فقط برای چند ساعت،این قاضی درونم را از کار معلق کنم؛
نه حکمی بدهم،نه پرونده‌ای باز کنم..
فقط بنشینم،چایم را بخورم و کمی آسوده باشم.

https://t.me/KhalajX/28152

در میان کاش ها زندگی می‌کنی؟ این حسرات ها، کاش ها و چرا ها که اکنون تورا می‌آزارند، چندین سال دگر به آنها فکر می‌کنی و یا دلت به حال خودت می‌سوزد، یا که به حال خود گذشته‌ات می‌خندی.

دانم که گذر کردن از این افکار سخت است، لیکن فضای شبانه هم، با آن سکوت پهناور و تنهایی عظیمش جز آنکه بر افکارت بیافزاید نخواهد داشت، آقای قاضی.
می‌دانم که خودت این هارا می‌دانی، اما خیال کردم که شاید لازم باشد آنها را به تو یاتآوری کنم، که مبادا خود را ز یات ببری و در دره های عمیق کف اقیانوس افکارت غرق بشوی.

اشتباه نکن!
میان«کاش»ها زندگی نمی‌کنم؛
میان خرابه‌هایشان زندگی می‌کنم.
هر شب یکی‌شان را از گوشه‌ای از ذهنم بیرون می‌کشم،نگاهش می‌کنم و دوباره سر جایش می‌گذارم؛
انگار قرار نیست هیچ‌کدامشان تمام شوند.
می‌گویی چند سال دیگر به این شب‌ها می‌خندم؟بعید می‌دانم.
بعضی شب‌ها آن‌قدر از آدم می‌گیرند
که سال‌ها بعد هم،فقط کافی‌ست بوی همان شب به مشامت برسد تا بفهمی هنوز چیزی درونت،همان‌جا مانده است.
این سکوت شب را هم دست‌کم نگیر ها...
وقتی همه خوابیده‌اند،فکرها بیدارتر از همیشه‌اند.
و من می‌مانم و یک اتاق خاموش،یک مشت خاطره،و قلبی که انگار هر شب
باید دوباره همان دردها را از اول تحمل کند.
شاید حق با تو باشد؛
نباید خودم را ز یاد ببرم..
اما چه کنم که مدتی‌ست
خودم،آخرین آدمی‌ام که به یادم می‌آید.