حالا که فکرشو میکنم خیلی بچه‌ی فعالی بودم

تو دانشگاه اینجوری نیستم...

خیلی بیشتر تو خودم رفتم

فکر کنم خیلی بهم سخت گذشته خرداد پارسال تاحالا

البت کی اهمیت میده

Anyways.

بهتر بود اتفاقا یبار اومدم با یکی شریکی خلاف کنم همونو گیر افتادم

البته خب

خیلی از خاطرات مدرسه که همه یادگار دارن تینیجر بازی و فلان من ندارم دیگه

بماند که همیشه بحث دوست پسر و میکاپ بود هیچوقت حال نمیکردم با اینا از کلاس دهم هم شروع شد بحثای شوهر و...

من فکر میکردم اونا کصخلن اونا فکر میکردن من کصخلم

.... بچه های کلاس ما راه میرفتن فحش میدادن و من اذیت میشدم
خیلی فحشای زشت زشتی میدادن
اصلا خجالت میکشم بهشون فکرم میکنم

البته به منم کم فحش ندادن

....

غمیگن شدم

من فقط با بچه های کوچکتر خوب بودم

ترجیح میدادم تنها بگردم ولی راه میرفتم آدم میشناختم و سلام میکردم

خیلی برونگرام خدا این برونگراییو ازم نگیره بتونم تا میتونم برون همرو بگرام

من به تخمم نبود خودم فحاش بودم
کاری به دیگری نداشتم اهل دعوا نبودم ولی اگر کسی بامن دعوا میگرفت هم عقب نمیرفتم تا میخورد کتکش میزدم