از لحاظ روحی نیاز دارم به گریه کردن
اما تازگیا دیگه حتی توانِ گریه کردنم ندارم
بهش نیاز دارم و میخواما،اما حوصلش نیست
وقتشو ندارم،نمیخوامم بقیه گریه کردنمو ببینن
نمیخوام کسی فکر کنه ضعیفم
اگرم باشم،لااقل میخوام تنها کسی که اینو میدونه،فقط خودم باشم
چون بقیه قضاوتم میکنن
همیشه جلوی بقیه تظاهر به قوی بودن میکنم
اما توی تنهاییام غمگینن،خستم،ضعیفم و شکننده
این روزا انقد شکننده شدم که با کوچیک ترین چیز بغض میکنم
قلبم سنگ شده و قوی
ولی نه اونقدر،که بتونم دووم بیارم
نه اونقد که بتونم زندگی کنم
من زنده نیستم
خیلی وقته زنده نیستم
فقط نفس میکشم
فقط تحمل میکنم
و فقط سعی در زنده موندن دارم
روحم نیاز داره به گریه کردن
میخوام با خودم خلوت کنم
ولی آدما نمیزارن
نمیزارن حتی خودم باشم
اونقدر سر هر کار و رفتاری بهم برچسب میزنن که دیگه به آدما امیدی ندارم
من خیلی وقته که از انسان ها ناامید شدم
اونا منو خسته،زده و ناامید کردن.