ماتیلدا به مانیتور که حالا تصویر صندلی خالی آنی‌ را نشان می‌داد خیره ماند، انگار انتظار داشت آنی خودش برگردد و اشتباه پیش‌آمده را توضیح بدهد

طوری که انگار این حرف در این لحظه برای کسی اهمیتی داشته باشد. بعد اسلحه را سمت ماتیلدا سر داد و با صدایی لرزان گفت: «نوبت توئه.»

هفت‌تیر را مثل زن خانه‌داری پذیرفت که دارد فهرست خریدش را تحویل می‌گیرد. ماتیلدا انگشت شستش را روی خشاب کشید و سردی‌اش را حس کرد. وقتی جا افتاد، سرش را تکان داد. «خداحافظ همگی. وکیلم مطمئن می‌شه به وصیتم عمل کنید. البته ساعت شام و ناهارش مزاحم نشید، نه که برای خودش اهمیتی داشته باشه ولی خب... می‌خوام تا جای ممکن تدفین کم‌دردسری رو تجربه کنم. کی می‌دونه؟ شاید توی زندگی بعدی، ظاهر و باطنم هردو سنجاب بشه؟»

خنده‌ی آخر ماتیلدا خنده‌‌ی کسی بود که پایان خودش را از قبل در حاشیه‌های دفترچه‌ی آبی‌رنگش نوشته و رقم زده است. مرگش سریع بود، اتاق را از ناامیدی عصبی و تنشی گناه‌آلود که روی دوش وجدان‌ها سنگینی کند پر کرد.