وصیت‌نامه‌ی ماتیلدا به نظر هم شوخی بود هم گذرنامه‌ای غیررسمی به دنیای پس از مرگ – یادداشتی بیرون آورد که بیشتر به فهرست کارهای ناتمام شباهت داشت؛ می‌شد مقابل هر موردش تیک زد. از آن دست فهرست‌هایی بود که فقط خیال‌پردازان شب‌بیدار می‌توانند بنویسند، آن هم درحالیکه جایی در پس‌زمینه‌ی ذهنشان روی شاخه‌های درختی دراز کشیده‌اند و پاهایشان را تاب می‌دهند.

ماتیلدا به مانیتور که حالا تصویر صندلی خالی آنی‌ را نشان می‌داد خیره ماند، انگار انتظار داشت آنی خودش برگردد و اشتباه پیش‌آمده را توضیح بدهد

طوری که انگار این حرف در این لحظه برای کسی اهمیتی داشته باشد. بعد اسلحه را سمت ماتیلدا سر داد و با صدایی لرزان گفت: «نوبت توئه.»

هفت‌تیر را مثل زن خانه‌داری پذیرفت که دارد فهرست خریدش را تحویل می‌گیرد. ماتیلدا انگشت شستش را روی خشاب کشید و سردی‌اش را حس کرد. وقتی جا افتاد، سرش را تکان داد. «خداحافظ همگی. وکیلم مطمئن می‌شه به وصیتم عمل کنید. البته ساعت شام و ناهارش مزاحم نشید، نه که برای خودش اهمیتی داشته باشه ولی خب... می‌خوام تا جای ممکن تدفین کم‌دردسری رو تجربه کنم. کی می‌دونه؟ شاید توی زندگی بعدی، ظاهر و باطنم هردو سنجاب بشه؟»

خنده‌ی آخر ماتیلدا خنده‌‌ی کسی بود که پایان خودش را از قبل در حاشیه‌های دفترچه‌ی آبی‌رنگش نوشته و رقم زده است. مرگش سریع بود، اتاق را از ناامیدی عصبی و تنشی گناه‌آلود که روی دوش وجدان‌ها سنگینی کند پر کرد.