وصیت‌نامه‌ی ماتیلدا به نظر هم شوخی بود هم گذرنامه‌ای غیررسمی به دنیای پس از مرگ – یادداشتی بیرون آورد که بیشتر به فهرست کارهای ناتمام شباهت داشت؛ می‌شد مقابل هر موردش تیک زد. از آن دست فهرست‌هایی بود که فقط خیال‌پردازان شب‌بیدار می‌توانند بنویسند، آن هم درحالیکه جایی در پس‌زمینه‌ی ذهنشان روی شاخه‌های درختی دراز کشیده‌اند و پاهایشان را تاب می‌دهند.

ماتیلدا به مانیتور که حالا تصویر صندلی خالی آنی‌ را نشان می‌داد خیره ماند، انگار انتظار داشت آنی خودش برگردد و اشتباه پیش‌آمده را توضیح بدهد

طوری که انگار این حرف در این لحظه برای کسی اهمیتی داشته باشد. بعد اسلحه را سمت ماتیلدا سر داد و با صدایی لرزان گفت: «نوبت توئه.»