دعوت‌نامه از همان کانال تلگرامی رسید که هیچ‌کس حاضر نبود مالکیتش را قبول کند.

فقط برای یازده ثانیه پین شد.

در همان یازده ثانیه، نه نفر آن را دیدند. پنج نفر خندیدند. دو نفر ایموجی جمجمه و کلام آخرشان را به پیوی دوستانشان فرستادند (فقط محض احتیاط). یکی‌ چند ثانیه‌ای نتوانست نفس بکشد. و نفر نهم برای یک لحظه فکر کرد شاید این پیام یک شوخی اینترنتی، تله، یا از آن وقایع فریب‌دهنده‌ی دنیا باشد که آدم‌ وقتی تجربه‌اش می‌کند، تازه می‌فهمد فردی پشت پرده‌ از قبل انتخابش کرده.

تبریک می‌گم. برای شرکت توی ایونت اصلی انتخاب شدید.

نه بنری. نه لوگویی. نه پیش‌نمایش قشنگی که بخواهد همه‌چیز را بی‌خطر جلوه بدهد.

فقط متن.

یک مکان. یک زمان. و یک جمله با لحن دستوری.

وصیت‌نامه‌ای را همراهتان بیاورید که صادقانه متعلق به شماست.

پیام قبل از آنکه کسی بتواند فوروارد یا ذخیره‌اش کند، پاک شد

وصیت‌نامه‌ی ماتیلدا به نظر هم شوخی بود هم گذرنامه‌ای غیررسمی به دنیای پس از مرگ – یادداشتی بیرون آورد که بیشتر به فهرست کارهای ناتمام شباهت داشت؛ می‌شد مقابل هر موردش تیک زد. از آن دست فهرست‌هایی بود که فقط خیال‌پردازان شب‌بیدار می‌توانند بنویسند، آن هم درحالیکه جایی در پس‌زمینه‌ی ذهنشان روی شاخه‌های درختی دراز کشیده‌اند و پاهایشان را تاب می‌دهند.

ماتیلدا به مانیتور که حالا تصویر صندلی خالی آنی‌ را نشان می‌داد خیره ماند، انگار انتظار داشت آنی خودش برگردد و اشتباه پیش‌آمده را توضیح بدهد