مناسبتی ندارم که برایت تبریک بگویم یا زندگی را خسته نباشید.
معمولا عادتِ احوال پرسی با دوستان را نیز در نامه نوشتن ندارم. می‌دانم که شاید سریع وارد حواشی شوم اما خب چه می‌شود شما که غریبه نیستی با عادت‌هایم...
این روزها که می‌گذرد زندگی‌ات به دور و محور عشق می‌چرخد یا شادی؟ شاید گاهی از یاد ببرم اما تو مرا هرگز فراموش نکردی. هرگاه که تنها مانده بودم، آمدی و بذر لبخند کاشتی، آمدی و قطره‌های اشکم را پاک کردی. می‌دانم که کمی یا شاید زیادی بی معرفت باشم اما همیشه در جایی از قلبم، دلم برایت تنگ می‌شود، بعضی لحظات دلم می‌رود برای یک لحظه آغوش گرمت. چون می‌دانم آنقدر مهربانی و عشق در آغوشت جا خوش کرده‌اند، که می‌توانی به‌من تزریق کنی. نگاهت، آرامش را تزریق می‌کند و دلواپسی‌هایت خبر از این می‌دهد که هنوز کسی هست که در گوشه‌ای از این عالمِ نامرد مرا دوست بدارد و ندیده مرا زیبا بخواند...
عزیزم بمان برایم، ماندنت ان بخش تاریک زندگی‌ام را روشن می‌کند...
برای زیباروترین بانو.