یادت رفته من تورا می‌بینم؟ آیای باید یادآوری کنم که همیشه از دور حواسم به توست، حتی وقتی خودت حواست به خودت نیست؟

اینجا هستم، بابونه. به عنوان هر چیزی که بخواهی. از دور نگاهت می‌کنم، قلمت را تشویق می‌کنم، هر انگشت هنرمندت را می‌بوسم، و از دوباره برای تو ذوق می‌کنم. گویی که نویسنده‌ی مورد‌علاقه‌ام برایم جمله‌ای نوشته باشد.

در اطرفت بودن را دوست دارم. آرام است، دوست داشتنی است، ملایم است. مانند شبی در ساحل، وقتی که به صدای امواج آرام دریا گوش میدهی و برای ماهی ها لالایی میخوانی.

راسی، گفتمت که چقدر دلتنگت بودم؟ اگر نگفتم، الان می‌گویم. دوست دارت هستم و دلتنگ قلم زیبایت.
به خودت سخت نگیر، که زندگی همینگونه به تو سخت میگیرد.

برای بابونه‌ای که خنده هایش درختان را به وجد می‌آورد.

هر وقت نخواستی بنویسی از این به بعد خودم برات مینویسم :)))✨