شب بخیر🙏

بعضی مواقع این واقعیت که من هم یک انسان عادی هستم جوری بهم سیلی میزنه که تا چندین روز، حتی چندین هفته جاش روی صورتِ دلم میمونه.

بعد از خودم(درواقع اکانت قبلیم)، قدیمی ترین عضو اینجا قرمزیه🙏

...برای چند ثانیه، دیوید همانطور در میان امواج متلاطم افکارش غرق شده بود. حتی متوجه نبود آن کنش احساسات نادرستش هنوز بر روی کودک بیچاره و از همه جا بی‌خبر میخکوب شده بود.
‌دخترک، حال چهره‌اش چروکیده از اخم و بیزاری، کمی بیشتر در خودش جمع شد. انگشت هایش را در هم قفل و گوشه‌ی مبل کز کرد. ترس عمیقی که اکنون در وجودش رخنه کرده بود، باعث مجدد پدید آمدن جرقه های رعد-مانندِ آبی‌رنگ شد.
‌دیوید پلکی زد، و با صدای ویزویز جرقه ها به خودش آمد. چشمان خرمایی‌اش روی دخترک مکث کردند، و بعد نگاهش آرام آرام نرم شد. این بچه، چیزی از این دنیا نمیدانست. حالا تنها با وجودیت این کودک، بدون اینکه کسی را با خود داشته باشد، یا کسی اورا بخواهد، حس مسئولیت پذیری دیوید قلقلک داده شده بود.
‌دیوید خیلی آرام روی مبل به سمت دخترک سر خورد و در هوا یک پاستیل از توی بشقاب روی میز قاپید. نزدیک آن جثه‌ی کوچک در خود جمع شده نشست و پاستیل را به طرف کودک گرفت. چشمکی زد، و با لحنی آرام و دوستانه گفت:"هنوز کلی پاستیل گوشه کابینت قایم کردم."
‌ابرو های دخترک بالا رفتند. سرش را کمی به سمت دیوید چرخاند تا مرد، سردرگمی و تردید را در آن دو گرداب آبی کریستالی ببیند. لبخندی بر لبان دیوید نشست، و سرش را تکان داد.
‌بالاخره، پاستیل را در دست ظریف دخترک قرار داد و دوباره به عقب مبل تکیه داد.
‌"خودت دوست داری چی صدات بزنم؟"
‌سکوت بعد از این پرسش، نفس گیرنده بود. دخترک چندین بار پلک زد، انگار که اشتباه شنیده باشد. تا جایی که به یاد داشت، او حق انتخابی برای اسمش نداشت. هر چه دیگران می‌گفتند، او باید انجام می‌داد؛ هر چه اورا صدا می‌زدند، او باید قبول می‌کرد؛ و حالا... این مرد اینجا بود.. و می‌پرسید که خود دخترک چه نامی برای خودش برمی‌گزیند؟
‌نگاه دخترک به سمت پاستیل کف دستش چرخید. برای مدتی طولانی، فقط به پاستیل خیره ماند؛ مات و مبهوت. در نهایت، خیلی آرام نمیدانم‌ی زیر لب زمزمه کرد، پاستیل را آرام به سمت دهانش برد، و همانطور که دیوید در روز قبل یادش داده بود، شروع به جویدن آرام پاستیل کرد.
‌این پاستیل، با اختلاف زیادی شیرین تر از آن قبلی هایی بود که تا همین چند دقیقه‌ی پیش خورده بود...

-ادامه دارد...

-apandics
-EXP.2.6.8
#Crystal_blue
#mystory

من :

من نمیگم... که حالا ADHD دارم...
ولی نمیدونم چرا این ویدیو رو با پوست و گوشت و خون حس کردم....

#me
#vid

خدایا این هوا شایسته اشرف مخلوقات نیست

+من واقعا آدم کال پرسنی هستم
-من هم، من هم🤝

-تماس شبانه
#happenings

چند روزیه پست جدید نداریم بخاطر این عزیز دل...
تا تموم نشه هم نقاشی جدید ندارم☝🏻

این خیلی نازه

وای مُردم براش

خب یکم نگاشی بکشم.

نقاشی بوچر یا ژینو؟ مسئله این است...

یوچر راحت تره

ژینو یه ذرشو کشیدم

نقاشی پرنیان هنوز در مرحله اتوده

امیدوارم این اسم هایی که رو درس هام گذاشتم باعث انگیزه بیشتر بشه

ولی فئودور خیلی اسم جاذابیه