طعم یه مشت آجیل بوداده و آغشته به عسل طبیعی رو می‌ده که با یه شات دبل اسپرسو رفته باشه پایین

یادم بیفته دقیقا چی خورده‌

طعم یه صبح ملس پاییزی رو می‌ده که وقتی بیدار می‌شی نمی‌تونی تصمیم بگیری می‌خوای اون روز آدم مفید و پرکاری باشی یا فقط دور خودت بچرخی، پیام‌های تلگرامت رو چک کنی و بخزی زیر پتو تا دنیا کاری به کارت نداشته باشه.

به ظاهرش می‌خوره نرم و پنبه‌ای باشه، مثل خزه‌ها و گلسنگ‌هایی که روی تنه‌ی درخت رشد کرده باشن. اما اگه دستم رو روش فشار بدم، می‌تونم بخش‌های سفتی رو زیرش حس کنم؛ تیز نیستن، فقط محکم‌ان. مثل پوست براق بلوط یا سنگ‌های صاف رودخونه می‌مونه که توی جیب‌های شلوارت قایم کرده باشی و از روی پارچه‌ی جین بهشون دست بزنی تا مطمئن بشی هنوز اون‌جان.

ته‌رنگ یه سبز جنگلی تیره رو داره و با لایه‌هایی از کهربایی سوخته و مسی ترکیب شده؛ درست مثل کف یه جنگل باستانی در فصل پاییز.

ون یه کلکسیونر حرفه‌ای واسه فکت‌های جالب، خاطراتی با اساس و منشأ رندوم و وایب‌های جورواجوره

فکرهاش رو توی جاهای مخفی دفن می‌کنه (مثل سنجابی که برای زمستونش بلوط قایم می‌کنه) و راستش رو بخواید، احتمالا خودش هم جای نصفشون رو یادش می‌ره