ممنونم خسته نباشییی😭😭✨✨✨🍓🍓

فقط اسم کتابو بگو من باید ایم کتابو بخونم اینجوری نمیشه😭

ولی یه جملشو خیلی دوست داشتم
«آیا نباید انتقادمان بیشتر از افراد بدرفتار باشد تا کسانی که همچنان آنها را دوست دارند؟»

این جمله بیشتر از همش توجهمو جلب کرد
حالت فیلسمو فعال کرد رسما

دقیقا بخوام بهش فکر کنم
ما از اونی که آدم بده رو دوست داره انتقاد نمیکنیم
من خودم به شخصه بیشتر سرزنش میکنم
سرزنش سرزنش و سرزنش

سرزنش بیشتر سبیه غر زدن هست
حالا از روی کلافگی
ناراحتی
عصبانیت از وضعیت
یا حتی دلسوزی و رحم

ولی خب... از آدم بده که انتقاد بکنیم
این درستشه
ولی همیشه آدم بد هارو یه جوری جلوه میدن که انگار کار بدشون درست بوده
بخاطر همین
یه جورایی... به ما تلقین میشه که آدم بده داره کار درستو میکنه
اونی که اونو دوست داره اشتباه میکنه
میتونه اصلا دوستش نداشته باشه

نخیر دوستان آدم بد هرکاریشم بکنی آدم بدیه

قرار نیست از حرفم کوتاه بیام

....

حالا من چیزی که تو ذهنم شکل گرفته رو نمیتونم بنویسم نمیدونم چکار کنم لطفا خودتون بفهمید چی دارم میگم🙏😭😭

-

[𝟙𝟞] نمونه: سنجاب فضانورد 🐿️✨

🍽️ نمونه‌ی بعدی را از دل حفره‌ای روی تنه‌ی درخت بیرون می‌کشد. احاطه‌شده با طبیعت، غذایش را روی آتش می‌پزد و روی پتوی پیکنیک، پیچیده در برگ‌های بزرگ، مثل خوراک دلمه، سرو می‌کند.
▰▱▰▱▰▱▰▱▰▱▰▱▰▱

مزه: طعم یه مشت آجیل بوداده و آغشته به عسل طبیعی رو می‌ده که با یه شات دبل اسپرسو رفته باشه پایین. ترده و حالت جویدنی جالبی داره. حتی وقتی قورتش می‌دم انگار یه‌جور انرژی ویبره‌مانند از خودش به جا می‌ذاره و هربار از این طریق اعلام وجود می‌کنه که یادم بیفته دقیقا چی خورده‌م. طعم یه صبح ملس پاییزی رو می‌ده که وقتی بیدار می‌شی نمی‌تونی تصمیم بگیری می‌خوای اون روز آدم مفید و پرکاری باشی یا فقط دور خودت بچرخی، پیام‌های تلگرامت رو چک کنی و بخزی زیر پتو تا دنیا کاری به کارت نداشته باشه.
به‌ طرز عجیبی جهنده و مقاومه، مثل یه مارشمالوی متراکم. درست همون لحظه که دندون‌هات توش فرو می‌ره، به انبوه شکر کریستالی برمی‌خوری که یهو با انفجاری از طعم دارچین و اسپرسو توی دهنت می‌ترکه.

بافت: به ظاهرش می‌خوره نرم و پنبه‌ای باشه، مثل خزه‌ها و گلسنگ‌هایی که روی تنه‌ی درخت رشد کرده باشن. اما اگه دستم رو روش فشار بدم، می‌تونم بخش‌های سفتی رو زیرش حس کنم؛ تیز نیستن، فقط محکم‌ان. مثل پوست براق بلوط یا سنگ‌های صاف رودخونه می‌مونه که توی جیب‌های شلوارت قایم کرده باشی و از روی پارچه‌ی جین بهشون دست بزنی تا مطمئن بشی هنوز اون‌جان.
عملکرد عصبی‌ش من رو یاد ترمپولین می‌ندازه. تک‌تک افکار بلافاصله از سطحش شلیک می‌شن سمت مقصدی نامعلوم.
ته‌رنگ یه سبز جنگلی تیره رو داره و با لایه‌هایی از کهربایی سوخته و مسی ترکیب شده؛ درست مثل کف یه جنگل باستانی در فصل پاییز.

دیدگاهم نسبت به صاحب مغز: اون یه کلکسیونر حرفه‌ای واسه فکت‌های جالب، خاطراتی با اساس و منشأ رندوم و وایب‌های جورواجوره. فکرهاش رو توی جاهای مخفی دفن می‌کنه (مثل سنجابی که برای زمستونش بلوط قایم می‌کنه) و راستش رو بخواید، احتمالا خودش هم جای نصفشون رو یادش می‌ره—اما جذابیتش به همینه! مثل اکتشاف گنج می‌مونه، هر وقت اون فکر رو از زیر خاک دربیاری، حکم طلا رو داره.
فکر نمی‌کنم این مغز علاقه‌ای به تحمل حوصله‌سررفتگی داشته باشه. اگر احساس خستگی کنه، می‌تونه روی شاخه‌ی جدیدی بپره و چندتا بلوط رو روی سر مهاجمش پایین بیاره.
ممکنه برای کارهای خسته‌کننده بازه‌ی تمرکزش کوتاه باشه، اما وقتی چیزی رو پیدا کنه که عاشقش باشه، با توان ۱۰۰٪ شیرجه می‌زنه توش. یه روح باهوش با ذهنی فعال (گاه با سرعتی سرگیجه‌آور).

▰▱▰▱▰▱▰▱▰▱▰▱▰▱
امتیاز: ۳/۱۰ (تلاش برای هم‌پا شدن با افکارش به مهره‌های گردنم آسیب زد. و به گمونم ممکنه به یکی از آجیل‌هاش حساسیت داشته باشم چون صورتم ورم کـ... اگر از تپش قلب یا آلرژی بمیرم در زندگی پس از مرگ شکارت خواهم کرد. تا دیر نشده توشه‌‌ی آخرتت رو جمع کن.)
╭──────────.★..─╮
Join us in 𝓓𝓸𝓸𝓶𝓵𝓪𝓷𝓭
╰─..★.──────────╯

اول از همه یه لحظه

... سنجاب...

سنجابب

ینیانیدی

.... مغزم

مغزمو خوردی واقعا😭

الان چجوری درس بخونم حالا که مغز ندارم؟😭

وایسا مخچه رو خوردی چجوری الان راه برم