دنیا همیشه یک جور اضطرابِ داغ دارد. یک عجله‌ی بی‌خود برای رسیدن به یک جای نامعلوم. اما آب هویج بستنی، یک لحظه توقف است. یک مکث در وسط این همه تندی و تیزی. هیچ‌چیز در طبیعت این‌طور متناقض و این‌قدر به‌جا کنار هم قرار نگرفته است. شیرینیِ بی‌خیالِ بستنی که مثل برف، آرام‌آرام روی زبان آب می‌شود، در کنار تندیِ زمینیِ هویج که از دل خاک بیرون آمده. و آن کفِ سفیدِ کِرِمی که مثل یک رازِ کوچک، روی سطح نوشیدنی می‌ماند و تو را مجبور به بلعیدنِ لذت می‌کند. آب هویج بستنی، کودکیِ فراموش شده را به یادم می‌آورد. آن روزهایی که نگرانِ قبض و قسط و فردا نبودیم. فقط مهم بود که این شیشه‌ی بلند و سرد را چطور در دستمان نگه داریم تا بستنی‌اش زودتر آب نشود. این یعنی لذتِ مدیریتِ لحظه. تمام زندگی در همین تضاد خلاصه می‌شود. شلوغیِ شهر در پشت شیشه‌ی مغازه‌ است و سکوتِ سردِ شیشه در دهان ما. یک سرما و گرمای همزمان که حواس را از آن ساعتِ شومِ پیش‌رو پرت می‌کند. مثل این است که بگویی: «بله، من می‌دانم که این زندگی تلخ است، اما ببین! من امروز یک شیرینیِ بی‌قانون برای خودم ساخته‌ام.» ما همیشه دنبال تکلیفِ مشخص بوده‌ایم؛ یا باید گرم باشی، یا سرد. یا باید خوشحال باشی، یا غمگین. اما آب هویج بستنی، می‌گوید: "تو می‌توانی هر دو باشی." می‌توانی تلخیِ روزگار را بنوشی و بگذاری یک تکه شادیِ یخ‌زده آن را شیرین کند. این نوشیدنیِ گُس و لذیذ، فلسفه‌ای ندارد جز یک چیز: توقف برای مزه کردنِ لذت‌های ساده‌ای که از یاد رفته‌اند. آن تیکه‌ی آخرِ بستنی که به انتهای لیوان می‌رسد و طعمش با شیره‌ی غلیظ هویج قاطی می‌شود، شاید تنها معجزه‌ای باشد که در این روزهای بی‌روح به آن احتیاج داریم. یک لذتِ غیرقابل توجیه که نیازی به توضیح ندارد.
- برای شما.

و درست در زمانی که احساس میکنی همه چیز به پایان خواهد رسید، یک آب هویج بستنی مارا به دوستی دعوت میکند.
آری دوست من. نامه ات را با وجود احساس کردم، با تک تک سلول های بدنم زندگی کردم، و به وضوح از قلم زیبای شما سیری نخواهم گرفت.
با تشکر فراوان از وقتی که گذاشتی, ای سیارک زیبا. 🍓✨

تنها فایده ای که ربات ناشناسم داره تبلیغات بقیه ادمین هاست.

غمم دیگه زیادی گینه.

شاید غمم گینه چون نیاز دارم برون بگرام.

من زیادی برونگرام اینجوری تو فضای مجازی چرخیدن یا تنهایی کار کردن حال نمیده

واقعا کار های گروهی رو بیشتر ترجیح میدم حتی اگه همه گندبزنن توش و هیچکس همونجوری که من میخوام کارو پیش نبره

تهش دور همیم یه گندی میزنیم با همیم😭

یاد انجمن شاعران مرده افتادم

هیوم...

همه کاری کردم صبح تاحالا ولی ار دیروز تاحالا گرفته‌ام

نمره زبانم نگاه کردم خوب بود یه دو دیقه خوشحال شدم ولی نه
نقاشب کشفدم ولی نه
سعی کردم بنویسم ولی نه
اهنگ گوش دادم ولی نه
فیلم دیدم ولی نه
تازه ناهار هم کمک مامانم کردم ولی نه

بزار غمم گین باشه اصلا

مو رو تموم نکردم ولی یه اتود سطحی از چهره دومی رو بزنم بعد دوباره وقت اضافه برمیگردم سر مو