خیلی ازمن این سوال پرسیده میشه که میخوایم SQL Server رو شروع کنیم باید چیکار کنیم.
ببینید شما اول باید مشخص کنید در چه مسیری میخواین پیش برید
این چند مسیر در ادامه یادگیری SQL Server وجود داره.
1- فعالیت به عنوان DBA یا Database Administrator
2- فعالیت به عنوان T-SQL Developer
3- فعالیت به عنوان تحلیلگر داده و طراح گزارشات

خوب برای هر سه مسیر اولین و مهمترین چیز ، یادگیری T-SQL هست. هیچکدوم از این سه مسیر بدون یادگیری حرفه ای T-SQLمعنی ندارن.
برای T-SQL بهترین و کاملترین منبع ، کتاب T-SQL Fundamental آقای Itzik Ben-GAN هست . من هم همین کتاب رو به صورت کامل در مکتبخونه تدریس کردم که لینکش رو قرار میدم.

خوب حالا مسیر اول شما باید علاقمند باشین به دیباگ سرورها ، بتونید استرس خودتون رو کنترل کنید. علاقمند باشین به کارهای پیچیده و پرحجم. مطالعات عمیق روی حوزه های مختلف داشته باشین.
برای مسیر دوم باید همین مسیر T-SQL رو پیشرفته تر مطالعه کنید و به حوزه Performance Tuning هم سری بزنید. ( یک دوره هم دراین زمینه در مکتبخونه ضبط کردم)

برای حوزه سوم بعد از درک کامل T-SQL باید به سراغ مفاهیم BI برید و با داشبوردها کار کنید. با ETL ها کار کنید و با SSAS آشنا بشین.
بعد هم در ادامه برید سراغ پایتون و یادگیری ماشین برای تحلیل های عمیقتر.

برای حرفه ای شدن در هر حوزه حداقل یک سال زمان نیاز خواهید داشت
برای هر حوزه هم بازارکار خیلی خوبی در کشور وجود داره و به شدت بازار کار تشنه هست.
اینم لینک هر دو دوره .

https://maktabkhooneh.org/course/%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-sql-server-performance-tuning-mk6185/?v=1
https://maktabkhooneh.org/course/%D8%A2%D9%85%D9%88%D8%B2%D8%B4-sql-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%AF%D9%87-sql-server-mk1378/?v=1

سلام دوستان
📊 چرا با وجود صرف هزینه‌های زیاد برای ساخت گزارش‌ها، بسیاری از آن‌ها در عمل استفاده نمی‌شوند؟
در یکی از پروژه‌هایی که روی آن کار می‌کردم، کنار یکی از کاربران سازمان نشستم تا ببینم گزارش‌ها را چطور استفاده می‌کند.
اتفاق جالبی افتاد.
کاربر گزارش را باز کرد، چند ثانیه به آن نگاه کرد و بعد... فایل Excel شخصی خودش را باز کرد.
شروع کرد اطلاعات گزارش را یکی‌یکی وارد Excel کند و تحلیلش را آنجا ادامه داد.
همان لحظه یک سؤال در ذهنم شکل گرفت...
اگر سازمان‌ها برای طراحی گزارش‌ها زمان، انرژی و هزینه زیادی صرف می‌کنند، چرا بسیاری از کاربران در نهایت دوباره به Excel برمی‌گردند؟ 🤔
آیا مشکل از کیفیت گزارش‌هاست؟
یا گزارش‌ها بر اساس نیاز واقعی کاربران طراحی نمی‌شوند؟
یا شاید اصلاً مسئله چیز دیگری است...
من فعلاً قصد ندارم به این سؤال پاسخ بدهم.
دوست دارم از تجربه شما یاد بگیرم. 🌱
اگر در سازمانتان گزارش‌هایی وجود دارد که کمتر از آنچه انتظار می‌رفت مورد استفاده قرار می‌گیرند، به نظر شما مهم‌ترین دلیل چیست؟
👤 فرقی نمی‌کند مدیرعامل باشید، مدیر واحد، کارشناس، تحلیلگر داده، DBA یا توسعه‌دهنده BI.
تجربه شما می‌تواند به شناخت یک الگوی مشترک در سازمان‌ها کمک کند.
💬 مشتاقم نظرات و تجربه‌های واقعی شما را بخوانم.
━━━━━━━━━━━━━━
🔍 Organizational Patterns
من در حال مطالعه الگوهای مشترک در سازمان‌ها هستم؛ الگوهایی که بر نحوه تصمیم‌گیری، همکاری تیم‌ها و خلق ارزش اثر می‌گذارند.
اگر تجربه مشابهی دارید، خوشحال می‌شوم آن را در بخش نظرات با من و دیگران به اشتراک بگذارید.

🧩 Organizational Pattern #001

سلام
📊 چند روز پیش درباره این سؤال نوشتم که چرا بسیاری از گزارش‌ها و داشبوردهای سازمانی استفاده نمی‌شوند.
صادقانه بگویم، انتظار داشتم بیشتر درباره ابزارها، تکنولوژی یا نحوه طراحی گزارش صحبت شود.
اما چیزی که از دل گفتگوها بیرون آمد، برای خودم هم جالب بود.
تقریباً هرکسی از زاویه تجربه خودش به موضوع نگاه می‌کرد:
🔹 یکی می‌گفت باید کنار کاربر نشست و رفتار واقعی او را دید.
🔹 دیگری می‌گفت همیشه چنین فرصتی وجود ندارد و محدودیت‌های سازمانی را هم باید در نظر گرفت.
🔹 فردی روی آموزش کاربران و نقش Master Trainer تأکید داشت.
🔹 عده‌ای معتقد بودند مشکل اصلی، بلوغ پایین سازمان‌ها در استفاده از داده است.
نکته‌ای که برای من پررنگ شد این بود که ما معمولاً تصور می‌کنیم همه درباره یک مسئله صحبت می‌کنیم؛ در حالی که هرکدام از ما در حال توصیف بخشی از یک سیستم بزرگ‌تر هستیم.
شاید مسئله اصلی «گزارش» نباشد.
شاید مسئله، فاصله‌ای باشد که بین نگاه توسعه‌دهنده، مدیر، کاربر و تصمیم‌گیرنده وجود دارد.
هرکدام واقعیت را از زاویه خودش می‌بیند و اگر این زاویه‌ها به هم متصل نشوند، حتی بهترین نرم‌افزارها هم نمی‌توانند ارزش واقعی ایجاد کنند.
برای من، این گفتگو فقط درباره گزارش نبود؛ بلکه شروع یک سؤال بزرگ‌تر بود:

"❓ به نظر شما، بزرگ‌ترین شکاف بین تیم‌های فنی و کسب‌وکار در سازمان‌ها چیست؟ "

اگر تجربه‌ای دارید، خوشحال می‌شوم آن را بخوانم. احتمالاً پاسخ‌ها، مثل دفعه قبل، از خود سؤال ارزشمندتر خواهند بود.

🧩 Organizational Pattern #002

چند روز پیش روی یکی از دیتابیس‌ها با یک سناریوی جالب روبه‌رو شدم که شاید برای خیلی از DBAها آشنا باشد.

کاربران از کندی شدید سیستم شکایت داشتند.
⏱️ زمان اجرای بعضی Updateها به ۷ تا ۸ ثانیه رسیده بود.
اولین چیزی که در Wait Stats جلب توجه می‌کرد، مقدار بالای LCK_M_U بود.
اگر فقط به همین Wait نگاه کنیم، احتمالاً اولین حدس این است که مشکل از Locking، Isolation Level یا یک Query بد است.
اما وقتی Blocking Chain را بررسی کردم، داستان چیز دیگری بود...
تقریباً تمام Sessionها پشت یک Session Block شده بودند.
و آن Session فقط یک Wait قابل توجه داشت:

🔴 WRITELOG
همان‌جا مشخص شد که احتمالاً مشکل اصلی Lock نیست.
مشکل این بود که Commit تراکنش‌ها دیر انجام می‌شد.
در SQL Server، در حالت عادی (Full Durability)، زمانی که دستور COMMIT اجرا می‌شود، باید رکوردهای Transaction Log مربوط به آن تراکنش روی فایل Log (LDF) پایدار (Harden) شوند. تا زمانی که Commit کامل نشود، Lockهای آن تراکنش نیز آزاد نمی‌شوند.
بنابراین اگر به هر دلیلی Flush شدن Transaction Log کند باشد:
یک اینکه Commit دیرتر کامل می‌شود.
دوم اینکه Lockها مدت بیشتری نگه داشته می‌شوند.
سوم اینکه Sessionهای دیگر پشت آن منتظر می‌مانند.
و نتیجه چیزی است که ما به شکل LCK_M_U و Blocking مشاهده می‌کنیم.
برای اطمینان از فرضیه، روی Database گزینه Delayed Durability را در حالت ALLOWED فعال کردم.
نتیجه واقعاً جالب بود.

🚀 زمان Updateها از حدود ۷ تا ۸ ثانیه به کمتر از ۱۰۰ میلی‌ثانیه رسید.
تقریباً تمام Blockingها از بین رفتند.
این تجربه دوباره یک نکته مهم را برایم یادآوری کرد:
💡 همیشه بزرگ‌ترین Wait الزاماً ریشه مشکل نیست.
گاهی چیزی که می‌بینیم فقط اثر دومینویی یک Bottleneck دیگر است.
در این سناریو، LCK_M_U علت نبود؛ پیامد بود.
ریشه اصلی، WRITELOG بود که باعث می‌شد Commitها دیرتر کامل شوند و در نتیجه Lockها نیز دیرتر آزاد شوند.
البته یک نکته مهم را هم نباید فراموش کرد.

توجه : Delayed Durability یک راهکار بدون هزینه نیست.
وقتی آن را فعال می‌کنید، SQL Server ممکن است بعضی Commitها را قبل از Flush شدن Log به دیسک به Application برگرداند. اگر قبل از Flush، Crash یا قطع برق اتفاق بیفتد، آخرین Transactionهای Commit شده اما هنوز Flush نشده ممکن است از بین بروند.
به همین دلیل، این قابلیت باید با توجه به نیازهای کسب‌وکار و میزان ریسک قابل قبول استفاده شود؛ نه صرفاً برای کاهش Waitها.

❓برای شما هم پیش آمده که یک Wait مثل LCK_M_U فقط یک علامت باشد و بعد از بررسی دقیق‌تر متوجه شوید ریشه اصلی مشکل جای دیگری بوده است؟

سلام دوستان عزیزم.

👨‍💻 یکی از سوال‌هایی که همیشه ازم می‌پرسن اینه که:
«توی مصاحبه فنی از افراد چی می‌پرسی؟» 🤔
پیرو چند پست قبلی که درباره مصاحبه نوشتم، بد نیست اینم بگم که من معمولا افراد رو از نظر سطح دانش به چهار دسته تقسیم می‌کنم:
🔹 کارآموز
🔹 مبتدی
🔹 متوسط
🔹 حرفه‌ای
و جالبه که نوع سوالاتم برای هر کدوم کاملا فرق می‌کنه.
مثلا اگر کسی بگه:
«من Senior هستم» 😎
راستش اولین چیزی که برام مهمه این نیست که چند تا Query از حفظ بلده یا چقدر سریع کد می‌نویسه.
اتفاقا خیلی از مصاحبه‌ها از همون دقیقه اول میگن:
"این مسئله رو حل کن، کدش رو بنویس."
این روش بد نیست... ولی من بیشتر دوست دارم قبل از اینکه حتی به کد برسیم، بفهمم اون آدم دیتابیس رو واقعا درک کرده یا فقط باهاش کار کرده.
مثلا ازش می‌پرسم:
🟢وقتی SQL Server Engine این Query رو اجرا میکنه چه رفتاری داره؟
🟢 اثری که این کد روی Performance میذاره چیه؟
🟢 اگر سیستم کند بشه، از کجا شروع می‌کنی مشکل رو پیدا کنی؟
🟢 وقتی یک نیاز از سمت کاربر میاد، چطور اون رو تبدیل به طراحی دیتابیس و پیاده‌سازی می‌کنی؟
🟢 اگر بین چند راه‌حل انتخاب داشته باشی، چرا یکی رو انتخاب می‌کنی؟
برای من طرز فکر آدم‌ها از خود جواب‌ها مهم‌تره.
اما وقتی طرف در سطح مبتدی یا متوسط باشه، طبیعتا انتظارم فرق می‌کنه.
اونجا بیشتر میرم سراغ مفاهیم پایه:
✅ این دستور دقیقا چه کاری انجام میده؟
✅ کجا باید ازش استفاده کرد؟
✅ تفاوتش با دستور مشابهش چیه؟
✅ اگر بخوای این مسئله رو حل کنی، اولین قدمت چیه؟
و یکی از سوال‌های مورد علاقه‌م همیشه اینه:
💡 «جذاب‌ترین چالشی که تا امروز حل کردی چی بوده؟»
نه برای اینکه جواب درست یا غلط داره...
برای اینکه از روی نحوه تعریف کردنش میشه فهمید:
چقدر عمیق فکر می‌کنه.
چطور مسئله رو تحلیل می‌کنه.
از چه ابزارهایی استفاده کرده.
و مهم‌تر از همه... آیا از حل کردن مسئله لذت می‌بره یا فقط دنبال بستن تیکت بوده؟ 😄
به نظر من، گاهی با همین چند سوال میشه شناختی از یک مهندس به دست آورد که شاید با یک ساعت کدنویسی هم به دست نیاد.
❓حالا دوست دارم نظر شما رو هم بدونم.
اگر شما مصاحبه‌کننده باشید، اولین سوالی که از یک Database Developer یا Data Engineer می‌پرسید چیه؟

سلام دوستان عزیزم

۵۰۰ دوره آموزشی مکتب‌خونه رایگان شد.

دوره آموزش پایگاه داده بنده نیز در لیست دوره ها قرار داره.

فراهم‌کردن دسترسی گسترده‌تر به آموزش باکیفیت، یکی از اهداف اصلی مکتب‌خونه است. در ادامه این مسیر، در طرح «ایرانِ ‌ماهر» ۵۰۰ دوره آموزشی تا ۸ شهریور رایگان شده است.

این طرح که با همراهی مدرسان مکتب‌خونه اجرا شده، فرصتی فراهم می‌کند تا افراد بیشتری بتوانند بدون دغدغه مالی، مهارت‌های مورد نیازشان را برای ورود به بازار کار، پیشرفت شغلی یا توسعه فردی یاد بگیرند.

دوره‌های رایگان ایران ‌ماهر موضوعات متنوعی را پوشش می‌دهند؛ از برنامه‌نویسی، هوش مصنوعی و آی‌تی تا زبان، مدیریت، بازاریابی، مالی، حسابداری و مهارت‌های شغلی.

برای استفاده از این فرصت، از طریق لینک زیر دوره مورد نظرتان را انتخاب کنید و با وارد کردن کد IRANMAHER در مرحله پرداخت، آن را با تخفیف ۱۰۰٪ دریافت کنید.

اگر فکر می‌کنید این فرصت می‌تواند برای فرد دیگری هم مناسب باشد، این پست را با او به اشتراک بگذارید.

https://land.maktabkhooneh.org/iranmaher/?utm_source=linkedin&utm_medium=social&utm_campaign=iranmaher-linkedin-social-mk

یکی از چالش‌هایی که این روزها توی شرکت‌ها زیاد باهاش برخورد می‌کنم، مخصوصاً در حوزه BI، تعریف درست مسئله است.

گاهی می‌بینم سازمان اصلاً واحد یا نقش مشخصی برای این کار نداره و هر بخشی، از زاویه خودش، شروع می‌کنه به تعریف مسئله و ارائه راهکار.

اینجاست که کم‌کم داستان جالب میشه! 😄

چون همین موضوع می‌تونه باعث ایجاد تضاد منافع بین واحدهای مختلف، مخصوصاً کسب‌وکار و فناوری اطلاعات، بشه.

به نظرم قبل از اینکه بریم سراغ زیرساخت فنی، دیتابیس، ابزار BI یا انتخاب تکنولوژی، باید یک چیز دیگه رو درست کنیم:

زیرساخت کسب‌وکار.

یعنی اول مشخص کنیم:

🔹 چه کسی مسئله رو تعریف می‌کنه؟

🔹 چه کسی مالک مسئله است؟

🔹 نقش IT دقیقاً چیه؟

🔹 ارتباط بین واحد کسب‌وکار و IT چطور باید باشه؟

🔹 تصمیم‌گیری در مورد راهکار با چه کسیه؟

🔹 و اصلاً مسئله‌ای که داریم حل می‌کنیم، دقیقاً چیه؟



خیلی وقت‌ها مشکل اصلی سازمان کمبود تکنولوژی نیست.

مشکل اینه که چند نفر دارن یک مسئله رو، هر کدوم از زاویه خودشون، تعریف می‌کنن.



من معمولاً قبل از اینکه وارد اصلاح زیرساخت فنی بشم، سعی می‌کنم این بخش رو شفاف کنم؛ چون اگر نقش‌ها و ارتباطات درست نباشه، بهترین معماری و بهترین ابزار BI هم در نهایت می‌تونه تبدیل به یک نقطه اصطکاک جدید بین واحدها بشه.

هدف اینه که جلوی این سایش‌ها رو قبل از اینکه تبدیل به یک مشکل جدی برای سازمان بشن بگیریم.

حالا کنجکاوم بدونم شما توی سازمان‌تون برای این موضوع چه راهکاری دارید؟

تعریف مسئله معمولاً دست چه کسیه؟ و وقتی بین کسب‌وکار و IT اختلافی پیش میاد، چطور حلش می‌کنید؟



و البته...



اگر چنین چالش‌هایی دارید و دنبال یک نفر می‌گردید که وسط این دعواها بایسته و مسئله رو جمع کنه، می‌تونید روی من حساب کنید! 😄

قول نمی‌دم همه از جلسه راضی بیان بیرون،

ولی قول می‌دم مسئله بالاخره صاحب پیدا کنه! 😂

اگر هم دوست دارید عکس «قبل از جلسه» رو بفرستید و «جنازه تحویل بگیرید»، اون مدل همکاری رو باید با تیمم بررسی کنم! 😂

ولی جدا از شوخی، بخش زیادی از کاری که انجام می‌دم دقیقاً همینجاست؛

جایی بین کسب‌وکار، IT، داده و آدم‌ها.

جایی که معمولاً مشکل، نبودن تکنولوژی نیست؛

مشکل اینه که هنوز معلوم نیست کی باید چه کاری رو انجام بده و اصلاً داریم چه مسئله‌ای رو حل می‌کنیم.

یکی از چیزهایی که توی بعضی تیم‌ها می‌بینم، بیشتر از اینکه شبیه تیم باشه، شبیه مسابقات انتخاباتیه! 😂
هنوز پروژه شروع نشده، ولی یارکشی شروع شده:
«تو با مایی؟»
«اون با اوناست.»
«پس اینو به اون نگو!»
«جلسه داریم؟ کی تو جلسه‌ست؟»
«فلانی هم هست؟ پس من نمیام!» 😐
گاهی اوقات یک تیم ۱۰ نفره داریم با ۴ تا جبهه!
هر جبهه هم یک رهبر داره، یک تحلیلگر داره، یک سخنگو داره و البته چند نفر هم هستن که هنوز نمی‌دونن دقیقاً عضو کدوم جبهه‌ان! 😂
بعد کم‌کم آثارش خودش رو نشون میده.
لجبازی شروع میشه.
تقصیرها میفته گردن همدیگه.
اطلاعات تبدیل میشه به سلاح جنگی.
جلسه‌ها به جای حل مسئله، میشه دادگاه.
ناهار خوردن هم میشه محل تجدید قوا! 😄
یه عده با هم میرن ناهار و درباره یه عده دیگه حرف می‌زنن.
یه عده دیگه هم همون موقع یه جای دیگه نشستن و دارن درباره گروه اول حرف می‌زنن!
و در نهایت، هیچ‌کس دیگه دقیقاً نمی‌دونه مشکل اصلی چی بوده.
فقط همه مطمئنن که:
«مشکل از اوناست!» 😂
اینجاست که به نظرم نقش یک مربی یا لیدر خیلی جدی میشه.
قرار نیست فقط KPI و تسک و خروجی تیم رو نگاه کنه.
باید بفهمه چه کسی با چه کسی مشکل داره، چرا مشکل داره و این اختلاف داره چه بلایی سر کار میاره.
چون اگر این داستان به موقع مدیریت نشه، یه اختلاف ساده بین دو نفر می‌تونه کل تیم رو تبدیل کنه به جنگ داخلی.
و بدتر از همه اینکه معمولاً وسط این جنگ، پروژه هم یه گوشه نشسته و داره با خودش میگه:
«بچه‌ها من فقط قرار بود تحویل داده بشم... چرا به خاطر من جنگ جهانی راه انداختید؟!» 😂
به نظرم یکی از نشونه‌های یک تیم سالم این نیست که همه با هم دوست صمیمی باشن.
اینکه بتونن با وجود اختلاف نظر، هنوز کنار هم کار کنن خیلی مهم‌تره.
شما توی تیم‌هاتون با این مدل یارکشی مواجه شدید؟ 😄

دو تا گل خوردی. 😐
نیمه اول تموم شده و تیم هم واقعاً افتضاح بازی کرده.
حالا وقتشه مربی بره وسط رختکن و شروع کنه:
«این چه وضع بازی کردنه؟!
اصلاً معلومه دارید چیکار می‌کنید؟!
این تیم با این وضع به هیچ جا نمی‌رسه!»
بعد هم چند تا بازیکن رو تحقیر کنه که روحیه‌شون هم کامل نابود بشه. 😑
جالبه که هنوز خیلی‌ها فکر می‌کنن این یعنی «رهبری مقتدر».
در حالی که خیلی وقت‌ها اسمش فقط تخلیه عصبانیت مدیریتیه! 😂
واقعیت اینه که تیم، فقط مجموعه‌ای از آدم‌ها نیست که کنار هم کار می‌کنن.
تیم یک رابطه‌ست.
گاهی مدیر از تیم چیزی می‌خواد و تیم بهش نمی‌ده.
گاهی تیم چیزی از مدیر می‌خواد و مدیر بهش نمی‌ده.
و دقیقاً از همین‌جا فاصله شروع میشه.
نه یک‌دفعه.
آروم‌آروم...
با یک جلسه که کسی حرف واقعی‌اش رو نمی‌زنه.
با یک تصمیم که فقط از بالا گرفته میشه.
با چند بار شنیدنِ «الان وقت این بحث‌ها نیست».
با مدیری که فقط خروجی می‌خواد، ولی هیچ‌وقت نمی‌پرسه:
«برای اینکه این خروجی رو بسازید، از من چی لازم دارید؟»
و بعد یک روز می‌بینیم تیم هست...
جلسه هست...
KPI هست...
گزارش هم هست...
ولی تیم بودن نیست.
به نظرم یکی از مهم‌ترین وظایف یک رهبر این نیست که وقتی تیم خراب کرد، بیشتر فشار بیاره.
این نیست که صدایش را بلندتر کند.
این نیست که دنبال مقصر بگردد.
وظیفه‌اش اینه که بفهمه:
«من برای بهتر شدن این تیم، خودم چه چیزی رو باید تغییر بدم؟»
گاهی اوقات موندن در همین وضعیت موجود، خیلی دردناک‌تر از تغییر کردنه.
و تیم‌های خوب دقیقاً همین‌جا خودشون رو نشون میدن.
ممکنه دو تا گل خورده باشن...
ولی برمی‌گردن توی زمین و میگن:
«خب... حالا بریم جبرانش کنیم.» 🔥
شاید فرق یک مدیر معمولی و یک رهبر واقعی همین باشه:
مدیر می‌پرسه:
«کی خراب کرد؟»
رهبر می‌پرسه:
«چطور دوباره برگردیم به بازی؟»
حالا یک سؤال جدی:
اگر تیم شما عملکرد خوبی نداره...
اولین چیزی که باید تغییر کنه چیه؟
آدم‌های تیم؟
یا مدل رهبری ما؟
بیاید ببینیم چند نفر جرأت دارن گزینه دوم رو انتخاب کنن. 👀

اگه برای پولدار شدن، اول باید پولدار باشی چی؟! 🤔😂
نه، اشتباه تایپی نکردم!
امروز از مربی عزیزم یک فیلم می‌دیدم که بحثش دقیقاً همین بود:
بودن، انجام دادن و داشتن.
ما معمولاً این‌طوری فکر می‌کنیم:
اول باید داشته باشم ➡️
بعد باهاش یک کاری انجام بدم ➡️
بعد به یک احساسی برسم.
مثلاً:
«اگه یه هواپیمای شخصی داشته باشم، می‌تونم هر وقت دلم خواست برم سفر و تفریح، اون‌وقت خیلی خوشحال و راضی می‌شم.» ✈️😎
یا:
«اگه پول بیشتری داشته باشم، خیالم راحت می‌شه و احساس ثروتمند بودن می‌کنم.» 💰
ولی یک سؤال جالب مطرح شد:
نکنه مسیر برعکس باشه؟ 🤔
یعنی اول اون چیزی که می‌خوای احساس کنی رو در خودت ایجاد کنی.
بعد بر اساس اون احساس، رفتار کنی.
و در نهایت، اون «داشتن» هم کم‌کم شکل بگیره.
مثلاً اگر می‌خوای ثروتمند باشی، از خودت بپرسی:
اگر واقعاً ثروتمند بودم،
چطور فکر می‌کردم؟
چطور تصمیم می‌گرفتم؟
چطور با آدم‌ها حرف می‌زدم؟
چطور ریسک می‌کردم؟
چطور فرصت‌ها رو می‌دیدم؟
حالا یک مثال بامزه‌تر:
فرض کنید یک سرمایه‌گذار اتفاقی به پست شما بخوره و بگه:
«من برای ایده‌ات سرمایه‌گذاری می‌کنم.» 😎💰
به نظرت از نوشته و رفتارت چه چیزی باید بگیره؟
حس غنی بودن؟
یا:
«داداش فقط یه سرمایه‌گذار پیدا بشه، زندگیم درست می‌شه!» 😂
شاید ما خیلی وقت‌ها منتظریم چیزی را داشته باشیم تا تبدیل به آدمی بشیم که می‌خوایم باشیم.
در حالی که شاید باید اول اون آدم بشیم تا بعضی از اون چیزها وارد زندگیمون بشن.
من خودم تجربه‌های مختلفی از این موضوع داشتم و جالب اینجاست که یکی دیگه از استادهای عزیزم هم سال‌ها قبل تقریباً همین مفهوم رو به شکل دیگه‌ای بهم گفته بود.
و راستش هر بار که تجربه‌اش کردم، بیشتر بهش فکر کردم.
شاید سؤال درست این نباشه که:
«چی می‌خوام داشته باشم؟»
بلکه این باشه:
«وقتی به چیزی که می‌خوام رسیدم، قرارِ چه آدمی باشم و چه حسی داشته باشم؟»
و بعد...
از همین امروز همون آدم باشم. 🎯
حالا کنجکاوم بدونم شما چی فکر می‌کنید؟ 👇
تا حالا شده اول «حس و حالِ داشتنِ یک چیز» رو در خودتون ایجاد کنید و بعد خود اون اتفاق بیفته؟
یا کلاً می‌گید:
«نه داداش، اول هواپیما رو بده، بعد درباره حسش صحبت می‌کنیم!» 😂✈️

یه تصمیم گرفتم...
می‌خوام هفته‌ای ۱۰ ساعت از وقتم رو بفروشم! 😂
البته نه به بالاترین پیشنهاد!
به جالب‌ترین مسئله‌ای که ارزش حل کردن داشته باشه. 😎
این روزها خیلی از شرکت‌ها و سازمان‌ها کلی آدم، کلی سیستم و کلی داده دارن؛
ولی بعضی وقت‌ها یک مشکل ساده باعث میشه همه‌چیز قفل بشه.
مثلاً:
🔹 دیتابیس داریم، ولی وقتی سیستم کند میشه کسی دقیق نمی‌دونه مشکل کجاست.
🔹 BI داریم، ولی هنوز برای تصمیم‌گیری باید از چند نفر بپرسیم «به نظرتون چی کار کنیم؟» 😄
🔹 تیم فنی داریم، ولی تیم بیشتر داره «کار انجام میده» تا اینکه واقعاً «مسئله حل کنه».
🔹 سرویس داریم، ولی مشتری تجربه خوبی ازش نداره.
🔹 یا اصلاً سازمانی داریم که احساس می‌کنه باید یک تغییر جدی ایجاد کنه، ولی نمی‌دونه از کجا شروع کنه.
من تصمیم گرفتم هفته‌ای ۱۰ ساعت از وقتم رو اختصاص بدم به چنین مسئله‌هایی.
حوزه‌هایی که می‌تونم کنارتون باشم:
🧠 معماری و سیستم‌های داده
⚙️ SQL Server و Performance Tuning
📊 BI و Data Strategy
👥 تیم‌سازی و ساختار تیم‌های فنی
🚀 محصول و سرویس
🎯 Service Design و حل مسئله

قرار نیست بیام چندتا اسلاید درست کنم، تحویل بدم و برم! 😁
ترجیح میدم کنار تیم باشم، مسئله رو بفهمیم، ریشه‌ش رو پیدا کنیم و ببینیم واقعاً چه کاری میشه براش کرد.
پس اگر توی شرکت یا سازمانتون یک مسئله جدی دارید که مدت‌هاست کسی نتونسته درست حلش کنه...
شاید همون مسئله‌ای باشه که من دنبالشم. 😉
📩 اگر فکر می‌کنید می‌تونیم کنار هم کاری کنیم، بهم پیام بدید.
و یک سؤال هم از شما:
اگر قرار بود فقط ۱۰ ساعت در هفته وقت داشته باشید و بخواید با شرکت‌ها کار کنید، روی چه مسئله‌ای تمرکز می‌کردید؟
کنجکاوم بدونم 👇

زنگ زدم به مدیر دیتابیس یه شرکت بزرگ!!! 😐
دارم باهاش در مورد HA و Always On صحبت می‌کنم، طرف برگشته میگه:
«Always On رو چطوری راه‌اندازی می‌کنید؟ با Replica Log انجام ندین‌ها!»
😐😐😐
بعضیا هم میان میگن Always On رو با Log Shipping انجام بدین!
داداش... یه لحظه وایسا! 😂
Replication یه تکنولوژیه.
Log Shipping یه تکنولوژیه.
Always On Availability Group هم یه تکنولوژیه.
این‌ها سه تا چیز متفاوتن که هر کدوم برای یک سناریو و یک نیاز طراحی شدن.
اینکه همه‌شون یه جوری داده رو از یه جا به یه جای دیگه منتقل می‌کنن، دلیل نمیشه یکی باشن! 😂
اول اینکه Log Shipping نمیاد Always On رو راه‌اندازی کنه.
دوم اینکه Replication هم جایگزین Always On برای HA نیست.
ممکنه توی یک معماری حتی چندتاشون کنار هم استفاده بشن، ولی مکانیزم و هدفشون یکی نیست.
حالا سؤال من اینه:
چطور میشه مسئول معماری و مدیریت دیتابیس یک سازمان بزرگ باشی، ولی هنوز تفاوت این مفاهیم پایه رو ندونی؟ 🤦‍♂️
واقعاً از توی لپ‌لپ پیداتون می‌کنن؟ 😂
طرف مثلاً با UI یه Backup بگیره، چندتا Job بسازه، بعد بشه Database Manager؟!
مدیریت دیتابیس فقط این نیست که بدونی کدوم دکمه رو کجا بزنی.
DBA واقعی باید بدونه:
چرا این تکنولوژی رو انتخاب می‌کنه؟
چه Trade-offهایی داره؟
کجا باید ازش استفاده کنه؟
و مهم‌تر از همه، کجا نباید استفاده کنه؟
چون وقتی پای HA و DR وسطه،
دیگه بحث فقط SQL Server نیست...
بحث معماریه.
حالا شما بگید:
تا حالا با چه تصمیم معماری عجیبی توی SQL Server برخورد کردید که با خودتون گفتید:
«واقعاً کی اینو طراحی کرده؟! 😂»

سلام عزیزان
مورفین دیتابیس ، NOLOCK؛ ! 💊😈
مشتری زنگ می‌زنه:
«سیستم کنده! گیر می‌کنه!»
تیم فنی بررسی می‌کنه:
ای وای ، Blocking داریم، Deadlock داریم.
میتی‌کمان وارد میشه. 🦸‍♂️
میگه:
«جلوی همه جدول‌ها WITH (NOLOCK) بذارید.» 😎
و بعد Deploy...
🚀 سیستم سریع میشه
😍 مشتری راضی
😌 تیم فنی نفس راحت
چند روز بعد:
«بچه‌ها چرا گزارش‌ها با هم نمی‌خونه؟»
«موجودی‌هامون خرابه!»
«این عددها از کجا اومده؟!» 😐
و تیم فنی:
میره توی دیوار! 😂
چون NOLOCK یعنی:
من منتظر نمی‌مونم! هرچی هست بخون! حتی اگه هنوز وسط تغییر باشه! 🤦‍♂️
مثل بچه‌ای که میره سر ماهیتابه‌ای که مادرش برای مهمونی درست کرده و میگه:
«فقط یکی برمی‌دارم!» 😋
بعد مادر محترمه با کفگیر میاد:
«اینارو برای مهمونی درست کردم، نه برای تو!» 😂
پس قبل از اینکه برای درمان Blocking، NOLOCK رو روی همه‌چی بپاشیم، شاید بد نباشه بپرسیم:
اصلاً چرا Blocking داریم؟
چون:
سریع‌تر خواندن، لزوماً یعنی درست‌تر خواندن نیست. 🔥
شما هم پروژه‌ای داشتید که NOLOCK توش تبدیل شده باشه به چسب زخم دائمی؟ 😁

وقتی CPU بی‌دلیل ۱۰۰٪ میشه، اول Waitها رو نگاه کن! 😐😂
چند روز پیش توی یکی از مراکز، یک کندی عجیب داشتیم.
طبق معمول اولین کاری که من همه‌جا می‌کنم اینه که Monitoring رو راه می‌اندازم.
ولی اینجا هرچی نگاه می‌کردیم، چیز خاصی پیدا نمی‌کردیم.
نه Query خاصی، نه Index عجیب‌غریبی، نه چیزی که بگیم «آهاااا! خودشه!» 😐
ولی همین که ساعت شلوغی می‌شد...
و CPU می‌رفت هوا و کل مجموعه می‌خوابید! 😂
شروع کردیم به کلنجار رفتن با Indexها، CPU، Queryها و...
ولی نتیجه؟ تقریباً هیچ!
یه لحظه با خودم گفتم:
«بذار اصلاً ببینم این بدبخت الان سر چی Wait کرده!» 🤔
من Waitها رو بررسی کردم و دیدم بالای لیست نشسته:
🔥 PREEMPTIVE_OS_CRYPTOPS
اینجا بود که قضیه جالب شد.
نسخه SQL Server هم 2025 بود.
(البته قبلاً نصب شده بود؛ خودم شخصاً با نصب آخرین نسخه‌ها در محیط عملیاتی خیلی موافق نیستم 😁)
یک بررسی کردم و مشخص شد در SQL Server 2025، برای SQL Authentication تغییراتی در مکانیزم رمزنگاری Credentialها ایجاد شده که در بعضی شرایط و مخصوصاً زمان Load بالا، می‌تونه فشار قابل‌توجهی روی CPU ایجاد کنه.
یعنی ما داشتیم دنبال Index و Query می‌گشتیم...
مجرم داشت رمزنگاری می‌کرد! 😂
با فعال کردن Trace Flag مربوطه، رفتار رو به مدل SQL Server 2022 برگردوندیم و بعد هم باید Passwordها Reset می‌شدن تا Credentialها با مدل جدید/مناسب ذخیره بشن.
نتیجه؟
اینکه CPU تا قبلش داشت برای خودش زندگی می‌کرد:
📈 ۹۰٪... ۹۵٪... ۱۰۰٪...
بعد از تغییرات:
زیر ۵٪! 😐😂
یعنی تمام اون کندی وحشتناک، نه از Index بود، نه از Query، نه از کمبود CPU...
بنده‌خدا داشت Password رمزنگاری می‌کرد! 😂
و اما درس این داستان:
سر جدتون فقط چون یک نسخه جدید اومده، سریع نبریدش Production! 😂
اول ببینید نسخه جدید چه تغییراتی کرده، چه Known Issueهایی داره، چه رفتارهایی عوض شده.
بذارید حداقل چند تا Cumulative Update و Patch ازش رد بشه، چند ماه توی دنیای واقعی خودش رو نشون بده، بعد برید سراغ Production.
اینکه شما اولین نفر باشید که SQL Server 2025 رو توی Production نصب کرده، لزوماً یعنی:
«چقدر خفنیم» نیست! 😁
گاهی یعنی:
«تبریک میگم، شما اولین نفری هستی که قراره این Bug رو پیدا کنی!» 😂😂
راستی شما هم تجربه‌ای از این مدل مشکل‌های عجیب بعد از Upgrade داشتید؟

#SQLServer #DBA #SQLServer2025 #PerformanceTuning #Monitoring #WaitStats #Database #Performance

سلام عزیزانم
امیدوارم عالی باشین
پیشنهاد میکنم فیلم moneyball رو ببینید، و ببینید که تحلیل دیتا حتی توی ورزش و تیم چیدن و بازی کردن هم، میتونه چقدر تاثیر داشته باشه.

شاد باشین
حمیدرضا صادقیان

🧠 Mindcraft
Think Better. Lead Better.

یه جایی به بعد، آدم می‌فهمه مشکل خیلی از چیزهایی که در زندگی و کارش داره، کمبود دانش نیست...
نوع فکر کردنشه.
ما کلی کتاب می‌خونیم،
کلی دوره می‌بینیم،
کلی درباره مدیریت و رهبری و موفقیت حرف می‌زنیم...
اما وقتی پای یک تصمیم سخت،
یک آدم سخت،
یک تیم ناکارآمد
یا یک موقعیت پیچیده وسط میاد،
همون آدم قبلی هستیم. :)
اینجا برای من از همین سؤال شروع میشه:

چطور میشه بهتر فکر کرد؟
چطور خودمون رو بهتر مدیریت کنیم؟
چطور تیم بسازیم؟
چطور آدم‌ها رو بفهمیم؟
چطور تصمیم‌های بهتری بگیریم؟
چطور از «متخصص خوب بودن» به «رهبر خوب بودن» برسیم؟
و شاید مهم‌تر از همه...
چطور خودمون رو قبل از اینکه بخوایم دیگران رو رهبری کنیم، بسازیم؟

Mindcraft قراره جایی برای همین گفتگوها باشه.
نه قرار نیست اینجا نسخه موفقیت بپیچیم.
نه قرار نیست هر روز یک جمله انگیزشی بگیم که:
«اگر باور داشته باشی، می‌تونی دنیا رو فتح کنی!» 😂
قرارِ درباره چیزهایی حرف بزنیم که واقعاً در دنیای کار و زندگی باهاشون درگیریم؛

از توسعه فردی و رهبری
تا مدیریت، ساختن تیم، تصمیم‌گیری و طراحی سازمان.

گاهی هم احتمالاً چیزهایی می‌نویسم که خودم هنوز دارم باهاشون کلنجار می‌رم.
چون شاید رشد واقعی، بیشتر از اینکه جواب پیدا کردن باشه، سؤال‌های بهتری پرسیدنه.

Welcome to Mindcraft 🧠
Think Better. Lead Better.

خوش باشین
حمیدرضا صادقیان

من با فرآیندهای بد مشکل دارم! 😂
هر جا وارد یک مجموعه می‌شم، حتی اگر قرار نباشه کارم Process Improvement باشه، ناخودآگاه شروع می‌کنم به کشف فرآیندها:
این کار چرا اینطوری انجام میشه؟
چند نفر درگیرشن؟
کجا دوباره‌کاری داریم؟
کجا منتظر آدم‌ها هستیم؟
و مهم‌تر از همه:
چرا برای کاری که میشه سیستم انجام بده، هنوز داریم از نیروی انسانی استفاده می‌کنیم؟! 😄
حتی در حوزه Database و Data هم فقط خود دیتابیس برام مهم نیست.
مدل Data Model، گزارش‌گیری، ارتباط با ذینفع، تعامل تیم فنی و حتی نحوه گزارش دادن به مدیران رو به چشم یک فرآیند می‌بینم.
چند روزه وارد یک کسب‌وکار جدید شدم و دارم فرآیندهاش رو کشف می‌کنم.
بخش زیادی هنوز دستی انجام میشه.
فعلاً دارم As-Is رو درمیارم تا ببینم کجا میشه:
زمان رو کم کرد،
هزینه رو کم کرد،
خطا رو کم کرد،
و رضایت آدم‌ها رو بیشتر کرد.
توی همین چند روز هم دو سه تا ایده با کارفرما مطرح کردم که خوشش اومد. 😎
برای من این دقیقاً جاییه که Service Design، Data و Business به هم می‌رسن.
گاهی یک فرآیند فقط نیاز به اصلاح داره...
گاهی هم باید کلاً از
«بذار فلانی انجامش بده»
برسه به
«سیستم خودش انجامش میده.» 🚀
شما وقتی وارد یک کسب‌وکار جدید می‌شید، اولین چیزی که سعی می‌کنید بفهمید چیه؟

— حمیدرضا صادقیان
در مسیر بهتر فکر کردن، بهتر ساختن.
@Minddcraft

بعضی‌ها با تغییر مشکل ندارن؛
با این مشکل دارن که تغییر، جایگاهشون رو تغییر بده!
تا حالا شده وارد یه مجموعه بشی و بخوای یه کاری رو درست کنی، ولی چند نفر عجیب جلوی کارت وایسن؟
نه مستقیم می‌گن «نکن»...
شروع می‌کنن به راهکار دادن! 😄
ترس از دست دادن شغل
ترس از اینکه یکی ازشون بالاتر بره
ترس از نورچشمی شدن یک نفر دیگه
ترس از افزایش حقوق اون
ترس از اینکه مدیر بفهمه خیلی از کارهایی که انجام می‌دادن، شاید اصلاً لازم نبوده!
من توی یکی از پروژه‌ها دقیقاً اینو دیدم.
هر بار یک راهکار عجیب می‌دادن.
منم بحث نمی‌کردم.
می‌ذاشتم اجرا بشه.
مشکل دوباره اتفاق می‌افتاد...
راهکار رد می‌شد...
تا بالاخره مسئله از ریشه حل شد.
و بعدش؟
سکوت! 😄
گاهی چیزی که ما اسمش رو می‌ذاریم «مقاومت در برابر تغییر»،
در واقع ترس از دست دادن جایگاهه.
شما با این مدل آدم‌ها چطور برخورد می‌کنید؟
من از این جنس تجربه‌ها و نگاه‌ها درباره آدم‌ها، تیم‌ها و سازمان‌ها اینجا می‌نویسم:

— حمیدرضا صادقیان
در مسیر بهتر فکر کردن، بهتر ساختن.

Telegram channel : @Minddcraft

۳ دقیقه دیر اومدن = کتک‌کاری؟! 🤦🏻‍♂️
امروز اداره پست بودم.
۸:۰۳ یکی از کارمندها اومد.
رئیسش گفت: «این چه وضع اومدنه؟ من از ۷ سر کارم!»
کارمند گفت: «ساعت کاری ۸ شروع میشه، فقط ۳ دقیقه دیر کردم.»
بحث بالا گرفت،
بعد رسید به «لوازمتو جمع کن گورتو گم کن»
و نهایتاً هم کار به درگیری و کتک‌کاری کشید! 😐
با خودم گفتم:
خب داداش… فرض کن دیر اومده.
بشین باهاش حرف بزن.
مشکلت چیه؟
چرا دیر میای؟
چطور می‌تونیم کمک کنیم حلش کنیم؟
اگر هم حل نشد، محترمانه بگو:
«با این شرایط نمی‌تونیم ادامه بدیم.»
چرا برای حل یک مشکل ۳ دقیقه‌ای،
باید یک بحران درست کنیم؟!
به نظرتون مشکل اینجا «دیر اومدن» بود یا مدیریت بلد نبودن؟

«ماشینم خورد به درخت!»

این جمله رو که می‌شنوم، همیشه با خودم میگم:

خب... ماشینت خودش رفت خورد؟! 😂

خیلی وقت‌ها حتی برای اتفاق‌هایی که خودمون باعثش بودیم، یک فاعل بی‌گناه پیدا می‌کنیم!

«دستکشم گم شد.»

«سیستم خراب شد.»

«بکاپ Failed شد.»

«این Job اجرا نشد.»

همه مقصرن...

جز من! 😐

مثلاً بکاپ‌ها یک ماهه Failed شدن و من چک نکردم.

یک Disaster اتفاق میفته و اطلاعات از بین میره.

حالا میگم:

«بکاپ‌ها مشکل داشتن!»

خب قبول...

ولی تو کجا بودی؟!

به نظرم یکی از مهم‌ترین چیزهایی که باید توی تیم‌ها بسازیم، همین Ownership هست.

اینکه آدم بتونه خیلی ساده بگه:

«اشتباه کردم.»

«یادم رفت.»

«من باید چک می‌کردم.»

نه اینکه برای هر اتفاقی یک مقصر بیرونی پیدا کنیم.

حالا یک سؤال جدی:

توی تیم شما مسئولیت‌پذیری واقعاً وجود داره، یا همه فقط دنبال مقصرن؟

و مهم‌تر:

خودمون چقدر اجازه می‌دیم آدم‌ها مسئولیت اشتباهاتشون رو بپذیرن؟