۲۳ دسامبر ۱۹۰۹:
«هر روز صبح عزمم را جزم می‌کنم تا روز پیش رو را تحمّل کنم. هر شب در شگفتم که چطور می‌خواهم با فردا روبه‌رو شوم.»

- یادداشت‌های شخصی ال. ام. مونتگمری.

•آن؛•

@sut_tw

تو ایران حس دلقک بودن دارم.

گاهی فکر میکنم اگه انقدر همیشه سردرد نداشتم زندگی چه شکلی میشد؟

نمی‌دونم متوجه می‌شید یا نه ولی تا وقتی به صورت/دهنِ طرف نگاه نکنم نمی‌فهمم/نمی‌شنوم چی میگه

سلام>ـ<

ادا ادا ادا😔💅

کل باشگاه نگینی شدیم😔😔

به اندازه یک ماه رقصیدم:)))✨

اینکه خانواده در گند زدن به بهترین حالات هم تخصص دارن واقعا عالیه:)))

-وقتی بدن نه می‌گوید.

هرروز و هرشب دارم از غمِ هر‌آن‌چه به این مردم گذشت و می‌گذرد تیکه‌تیکه می‌شم

طوری که مسئولین دانشگاه ذرههه‌ای به فکر دانشجو نیستن و فقط زحمت و بدبختی میتراشن براش باعث میشه بخوام سر به بیابون بذارم

این روز خواهد آمد. وقتی که ما از هرچیزی آزاد خواهیم بود، آزاد از این پلشتی، از این شوربختی، و آزاد خواهیم بود، آزادتر از آن‌که به زیر سلطه‌ی هر آزادی‌ای درآییم، که تاکنون هرگز به تصورِ ما نرسیده است.

ــــــــ نامه‌هایی به فلیسین؛ اینگه بورگ باخمن

چقدر توضیح اینکه نسبت به هیچ جا و هیچ چیز حس تعلق نداری به کسی که این موضوع تعلق خیلیی براش جدیه سخته.

جداً امیدوارم اگر این‌بار زدن یه موشک بزنن تو فرق سر من. نمی‌خوام دلار ۵۰۰هزاری و بیکاریم و دانشگاه آنلاین رو ببینم.

این روزها چقدر آدم‌ها من رو نمی‌فهمن و چقدر هرچقدر بیشتر تلاش می‌کنم خودم رو براشون توضیح بدم، سخت‌تر و غیرممکن‌تر میشه.