◾️ حکمتی زیبا از امام عسکری علیه السلام

سَأَلَ الْفَهْفَكِيُّ أَبَا مُحَمَّدٍ ع‏ مَا بَالُ الْمَرْأَةِ الْمِسْكِينَةِ الضَّعِيفَةِ تَأْخُذُ سَهْماً وَاحِداً وَ يَأْخُذُ الرَّجُلُ سَهْمَيْنِ فَقَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ ع إِنَّ الْمَرْأَةَ لَيْسَ عَلَيْهَا جِهَادٌ وَ لَا نَفَقَةٌ وَ لَا عَلَيْهَا مَعْقُلَةٌ إِنَّمَا ذَلِكَ عَلَى الرِّجَالِ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي قَدْ كَانَ قِيلَ لِي إِنَّ ابْنَ أَبِي الْعَوْجَاءِ سَأَلَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ هَذِهِ الْمَسْأَلَةِ فَأَجَابَهُ بِهَذَا الْجَوَابِ فَأَقْبَلَ أَبُو مُحَمَّدٍ ع عَلَيَّ فَقَالَ نَعَمْ هَذِهِ الْمَسْأَلَةُ مَسْأَلَةُ ابْنِ أَبِي الْعَوْجَاءِ وَ الْجَوَابُ مِنَّا وَاحِدٌ إِذَا كَانَ مَعْنَى الْمَسْأَلَةِ وَاحِداً جَرَى لآِخِرِنَا مَا جَرَى‏ لِأَوَّلِنَا وَ أَوَّلُنَا وَ آخِرُنَا فِي الْعِلْمِ سَوَاءٌ وَ لِرَسُولِ اللَّهِ ص وَ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع فَضْلُهُمَا.

🔸 ابو هاشم گويد: فهفكى از حضرت عسكرى عليه السّلام پرسيد چرا زن بينوا از ارث يك سهم ميگيرد و مرد(توانمند) دو سهم؟ حضرت فرمود: زن اهل جهاد و انفاق و ديه و غرامت نيست، ولی انجام اين گونه امور بر عهده مردان گذاشته شده است. راوى گويد من با خودم گفتم: ابن ابى العوجاء همين مسأله را از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند و آن جناب همين جواب را به او دادند.
حضرت ابو محمّد روى خود را بطرف من كردند و فرمودند: آرى همين سؤال ابن ابى العوجاء است. و هر گاه سؤال يكى باشد جواب ما يكى است (چه از اولین ما بپرسند و يا از آخرین سؤال كنند،) اولين و آخرين ما در علم مساوى‏ هستند، و ليكن حضرت رسول و امير المؤمنين عليهما السّلام مزيت خود را دارند.

📚 إعلام الورى بأعلام الهدى (ط - القديمة)، ص: 374 مسنداً از ابی هاشم. و الكافي، ج‏7، ص: 85/ ح2 به سند دیگر از امام عسکری، و ح3 به سند صحیح از امام صادق ع

👌با بهره گيري از آموزه اهل بيت ع در حديث زیر نيز، با قدري تأمل روشن خواهد شد که در بسياري از موارد اختلاف ظاهری احادیث اساسا تعارض قطعي بين روايات وجود ندارد، و يا آنکه از بعضي روايات مي توان وجه جمع دو دسته روايت به ظاهر مخالف را استخراج نمود. (و البته اختلافات به خاطر اموری چون جعل و یا تقیه بر جای خود باقی است.)

عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ مَسْأَلَةٍ فَقُلْتُ أَسْأَلُكَ عَنْهَا ثُمَّ يَسْأَلُكَ‏ غَيْرِي‏ فَتُجِيبُهُ‏ بِغَيْرِ الْجَوَابِ الَّذِي أَجَبْتَنِي بِهِ فَقَالَ إِنَّ الرَّجُلَ يَسْأَلُنِي عَنِ الْمَسْأَلَةِ يَزِيدُ فِيهَا الْحَرْفَ فَأُعْطِيهِ عَلَى قَدْرِ مَا زَادَ وَ يَنْقُصُ الْحَرْفَ فَأُعْطِيهِ عَلَى قَدْرِ مَا يَنْقُصُ.

🔸از منصور بن حازم روایت است که از امام صادق علیه السلام پرسید: گاه مسأله ای را از شما می پرسم، و دیگری نیز از آن می پرسد و پاسخ دیگری از پاسخی که به من دادید، می شنود.
پس فرمود: آن شخص در سوال خود مطلبی (کلمات یا قیدی) را می افزاید، و من بر اساس کمی و زیادی در سوالش به او پاسخ می دهم. (و لذا تفاوت های دقیق سوال موجب می شود جواب ها تغییر کند.)

📚الأصول الستة عشر (ط - دار الحديث)، ص: 312 و بحار الأنوار، ج‏2، ص: 238/ 30 كِتَابُ مُثَنَّى بْنِ الْوَلِيدِ
🆔 @sohof2

✅ ارزش و اهمیت تقیه

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَعْفُورٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ التَّقِيَّةُ تُرْسُ الْمُؤْمِنِ وَ التَّقِيَّةُ حِرْزُ الْمُؤْمِنِ وَ لَا إِيمَانَ لِمَنْ لَا تَقِيَّةَ لَهُ إِنَّ الْعَبْدَ لَيَقَعُ إِلَيْهِ الْحَدِيثُ مِنْ حَدِيثِنَا فَيَدِينُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَهُ فَيَكُونُ لَهُ عِزّاً فِي الدُّنْيَا وَ نُوراً فِي الْآخِرَةِ وَ إِنَّ الْعَبْدَ لَيَقَعُ إِلَيْهِ الْحَدِيثُ مِنْ حَدِيثِنَا فَيُذِيعُهُ فَيَكُونُ لَهُ ذُلًّا فِي الدُّنْيَا وَ يَنْزِعُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ ذَلِكَ النُّورَ مِنْهُ.

🔸 از عبد اللَّه بن ابى يعفور، گويد: شنيدم امام صادق (ع) مى‏فرمود:
تقيّه سپر مؤمن است، تقيّه نگهدار مؤمن است، ايمان ندارد كسى كه تقيّه ندارد، به راستى بنده‏اى است كه حديثى از ما به دست او مى‏رسد و ميان خود و خدا عز و جل بدان دين‏دارى مى‏كند پس وسيله عزت او است در دنيا و نور است در ديگر سراى، و بنده‏اى است كه حديثى از ما به دستش مى‏افتد و آن را (نزد نا اهلان که از آن سوء استفاده می کنند) فاش و آشكار مى‏سازد و در دنيا خوار مى‏شود و خدا عز و جل آن نور را از او بازپس مى‏گيرد..

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 221/ باب التقیه، ح 23 به سند صحیح.
🆔 @sohof2

در رابطه با تقیه به روایات زیر نیز مراجعه فرمایید:
https://telegram.me/sohof2/414
https://telegram.me/sohof2/413

🌺 مدارا و کرامت نبوی ص

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: دَخَلَ يَهُودِيٌّ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ص وَ عَائِشَةُ عِنْدَهُ فَقَالَ السَّامُ عَلَيْكُمْ‏ فَقَالَ- رَسُولُ اللَّهِ ص عَلَيْكُمْ ثُمَّ دَخَلَ آخَرُ فَقَالَ مِثْلَ ذَلِكَ فَرَدَّ عَلَيْهِ كَمَا رَدَّ عَلَى صَاحِبِهِ ثُمَّ دَخَلَ آخَرُ فَقَالَ مِثْلَ ذَلِكَ فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ ص كَمَا رَدَّ عَلَى صَاحِبَيْهِ فَغَضِبَتْ عَائِشَةُ فَقَالَتْ عَلَيْكُمُ السَّامُ وَ الْغَضَبُ وَ اللَّعْنَةُ يَا مَعْشَرَ الْيَهُودِ يَا إِخْوَةَ الْقِرَدَةِ وَ الْخَنَازِيرِ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ ص يَا عَائِشَةُ إِنَّ الْفُحْشَ‏ لَوْ كَانَ مُمَثَّلًا لَكَانَ مِثَالَ سَوْءٍ إِنَّ الرِّفْقَ لَمْ يُوضَعْ عَلَى شَيْ‏ءٍ قَطُّ إِلَّا زَانَهُ وَ لَمْ يُرْفَعْ عَنْهُ قَطُّ إِلَّا شَانَهُ‏ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَ مَا سَمِعْتَ إِلَى قَوْلِهِمْ السَّامُ عَلَيْكُمْ فَقَالَ بَلَى أَ مَا سَمِعْتِ مَا رَدَدْتُ عَلَيْهِمْ قُلْتُ عَلَيْكُمْ فَإِذَا سَلَّمَ عَلَيْكُمْ مُسْلِمٌ فَقُولُوا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ وَ إِذَا سَلَّمَ عَلَيْكُمْ كَافِرٌ فَقُولُوا عَلَيْك‏.

🔸 از امام باقر (ع) روایت است که فرمود: يك يهودى بر رسول خدا (ص) وارد شد و عائشه هم در حضور آن حضرت بود، آن يهودى گفت: السام عليكم، و رسول خدا (ص) در پاسخش فرمود: عليكم. و سپس ديگرى وارد شد و همچنين گفت و پيغمبر همان جوابِ رفيقش را به او داد و باز هم سوّمى آمد و همين را گفت و رسول خدا هم همان جواب را داد، و عائشه خشمگين شد و گفت: سام و خشم و لعنت بر شماها باد اى گروه يهود، اى برادرانِ ميمونها و خوكها. پس رسول خدا (ص) به او گفت:
اى عائشه اگر دشنام مجسم بود، تمثال زشتى می‌بود، به راستى مدارا و رفق بر هيچ چيز نهاده نشده است جز اينكه آن را آراسته و از آن برداشته نشده است هرگز جز اينكه آن را زشت ساخته، فرمود:
يا رسول اللَّه گوش نمى‏‌دهى كه مى‏گويند السام عليكم؟ فرمود: چرا تو نشنيدى من جواب دادم گفتم: بر شما باد، پس هر گاه مسلمانى به شما سلام كرد در جوابش بگوئيد: سلامٌ عليكم، و اگر كافرى سلام كرد در جوابش بگوئيد: عليكم.

📚 الكافي ط - الإسلامية، ج‏2، ص648، ح1 به سند صحیح. نمونه روایت مشابه مختصرتر در منابع عامه: الجامع معمر بن راشد، ج10، ص392.
🆔 @sohof2

💠 ارزش توبه...

علي بن إبراهيم عن أبيه عن ابن أبي عمير عن أبي أيوب عن أبي بصير قال قلت لأبي عبد الله ع يا أيها الذين آمنوا توبوا إلي الله توبة نصوحا قال هو الذنب الذي لا يعود فيه أبدا قلت و أينا لم يعد فقال يا أبا محمد إن الله يحب من عباده المفتن التواب

🔸ابوبصير گويد: بحضرت صادق عليه السلام عرض كردم (راجع به آيه) «اى کسانی که ایمان آوردید! به سوى خدا بازگشتى خالصانه و خيرخواهانه بازگرديد» (معناي آن چيست ؟) فرمود: آن گناهي است كه هرگز به تکرار آن باز نگردد، عرض كردم : كدام يك از ما هست كه باز نگردد؟ فرمود: اي ابا محمد همانا خداوند از (ميان) بندگانش آن كس را كه در فتنه (گناه) واقع شود و بسيار توبه كند، دوست دارد.

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 432، به سند معتبر. اصول كافي (ترجمه مصطفوی) جلد 4 صفحه : 165 رواية : 4

🌹صد بار اگر توبه شکستی باز آ...
🆔 @sohof2

🌱 دوستی و دشمنی در راه خدا

🔹 لا تَجِدُ قَوْماً يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ يُوادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ لَوْ كانُوا آباءَهُمْ أَوْ أَبْناءَهُمْ أَوْ إِخْوانَهُمْ أَوْ عَشيرَتَهُم‏ (سوره المجادلة : 22)

گروهی را که به خدا و روز قیامت ایمان دارند، نمی‌یابی که با کسانی که با خدا و پیامبرش دشمنی و مخالفت دارند، دوستی برقرار کنند، گرچه پدرانشان یا فرزاندانشان یا برادرانشان یا خویشانشان باشند.

عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص وُدُّ الْمُؤْمِنِ لِلْمُؤْمِنِ فِي اللَّهِ مِنْ أَعْظَمِ شُعَبِ الْإِيمَانِ أَلَا وَ مَنْ أَحَبَّ فِي اللَّهِ وَ أَبْغَضَ فِي اللَّهِ وَ أَعْطَى فِي اللَّهِ وَ مَنَعَ فِي اللَّهِ فَهُوَ مِنْ أَصْفِيَاءِ اللَّهِ.

🔸رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود: دوستى مؤمن با مؤمن براى خدا از بزرگترين شعبه‏هاى‏ ايمانست، همانا هر كه براى خدا دوستى كند و براى خدا دشمنى كند و براى خدا عطا و براى خدا دريغ كند از برگزيدگان خداست.

📚الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 125/ ح3 و المحاسن، ج‏1، ص: 263

عَنْ فُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنِ الْحُبِّ وَ الْبُغْضِ أَ مِنَ الْإِيمَانِ هُوَ فَقَالَ وَ هَلِ الْإِيمَانُ إِلَّا الْحُبُ‏ وَ الْبُغْضُ‏ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ- حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ‏ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ‏ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ‏ وَ الْعِصْيانَ‏ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ‏.

🔸فضيل بن يسار گويد: از امام صادق عليه السلام پرسيدم: آيا حب و بغض از ايمان است؟ فرمود: مگر ايمان چيزى غير از حب و بغض است؟ سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «خدا ايمان را محبوب شما كرد و آن را در دل شما بياراست و كفر و نافرمانى و عصيان را ناپسند شما كرد. آنانند هدايت يافتگان، سوره حجرات: 7».

📚الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 125/ ح5 به سند صحیح.
🆔 @sohof2

⚠️ یاد آوری عیوب دوستان

عن مسعدة بن صدقة قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ لِأَصْحَابِهِ يَوْماً لَا تَطْعُنُوا فِي عُيُوبِ مَنْ أَقْبَلَ إِلَيْكُمْ بِمَوَدَّتِهِ وَ لَا تُوَقِّفُوهُ عَلَى سَيِّئَةٍ يَخْضَعُ لَهَا فَإِنَّهَا لَيْسَتْ مِنْ أَخْلَاقِ رَسُولِ اللَّهِ ص وَ لَا مِنْ أَخْلَاقِ أَوْلِيَائِه‏.

🔸 مسعدة بن صدقه گويد كه: از امام صادق شنيدم روزى به يارانش مى فرمود:
آن کس را كه از روی محبت به شما روى آورد با ذکر عيب هایش مخدوش مسازيد، و كار بدى (اگر از او سراغ داريد) كه ذكرش او را سر افكنده مي كند، بيادش نياوريد كه اين كار از رفتار رسول خدا (ص) نيست و نه از رفتار اولياء خدا است.

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏8، ص: 150/ ح132
🆔 @sohof2

✅ اهمیت مدارا با مردم

عَنْ مَسْعَدَةَ بْنِ صَدَقَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مُدَارَاةُ النَّاسِ نِصْفُ الْإِيمَانِ وَ الرِّفْقُ بِهِمْ نِصْفُ الْعَيْشِ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع خَالِطُوا الْأَبْرَارَ سِرّاً وَ خَالِطُوا الْفُجَّارَ جِهَاراً وَ لَا تَمِيلُوا عَلَيْهِمْ فَيَظْلِمُوكُمْ فَإِنَّهُ سَيَأْتِي عَلَيْكُمْ زَمَانٌ لَا يَنْجُو فِيهِ مِنْ ذَوِي الدِّينِ إِلَّا مَنْ ظَنُّوا أَنَّهُ أَبْلَهُ وَ صَبَّرَ نَفْسَهُ عَلَى أَنْ يُقَالَ [لَهُ‏] إِنَّهُ أَبْلَهُ لَا عَقْلَ لَهُ.

🔸از امام صادق عليه السّلام فرمود رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود: مدارا با مردم نصف ايمان است و نرمى با آنها نصف زندگى است.
سپس امام صادق عليه السّلام فرمود: با نيكان در پنهان آميزش كنيد و با بدكاران در آشكار، و بر آنها حمله نكنيد كه بر شما ستم كنند، زيرا زمانى براى شما پيش آيد كه از دينداران نجات نيابد، جز آنكه را مردم ابلهش دانند و خود او هم آماده باشد و بردباری ورزد كه به او گويند ابله و بي عقل است.

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 117/ ح5

👌 منظور از آمیزش با نیکان در خفاء این است که در شرایط تقیه، مسائل و اسرار خاص اولیای خدا را تنها در جمع دوستان مطرح کنید و آن را از برای نا اهلان آشکار نسازید، و در ظاهر با اهل عقاید باطل و پیروان طواغیت تعامل نمایید. زیرا برای زندگی در جامعه چاره ای از تعامل با اهل مسلک های مختلف نیست.
🆔 @sohof2

⚠️ همرنگی با جماعت!

عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ يُونُسَ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ الْأَوَّلِ ع أَنَّهُ قَالَ: أَبْلِغْ خَيْراً وَ قُلْ خَيْراً وَ لَا تَكُونَنَّ إِمَّعَةً قُلْتُ وَ مَا الْإِمَّعَةُ قَالَ لَا تَقُلْ أَنَا مَعَ النَّاسِ وَ أَنَا كَوَاحِدٍ مِنَ النَّاسِ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ هُمَا نَجْدَانِ نَجْدُ خَيْرٍ وَ نَجْدُ شَرٍّ فَمَا بَالُ نَجْدِ الشَّرِّ أَحَبُّ إِلَيْكُمْ مِنْ نَجْدِ الْخَيْرِ.

🔸 امام كاظم عليه السّلام به فضل بن يونس فرمود: خير را برسان و خير بگو و امّعة نباش.
عرض كردم: امّعة چيست؟ فرمود: نگو «من با مردم هستم» و «من يكى از مردمم».
همانا رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله، فرمود: اى مردم! به راستى فقط دو راه آشكار وجود دارد، راه خير و راه شرّ، پس نبايستى راه شرّ در نزد شما از راه خير محبوب‏تر باشد.

📚 الأمالي (للمفيد)، ص211 به سند موثق. و نیز السرائر، ج‏3، ص595، من كتاب المشيخة للحسن بن محبوب، عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏2، ص164، باب 40، معاني الأخبار، ص266، باب معنى الإمعة، تحف العقول، ص413، الإختصاص، ص343.

👌 واژه امعه را چنین معنا کرده اند: «الذي يتابع كلّ أحد على رأيه و لا يثبت على شي‏ء»
یعنی کسی که دنبال هر کس می رود و ثبات عقیده ندارد.

واژه ناس (مردم) در روایات فراوان برای عموم مردم یعنی عامه (غیر شیعه) به کار می رود. و البته دستور به مدارای با غیر شیعه، در کنار لزوم انکار عقاید باطل آنان در دل است.
@sohof2

💠 ایمان به ولایت و روی گردانی از آن

🔹قال الله تعالی: فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ‏ ما آمَنْتُمْ‏ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاق‏ (بقره: 137)

پس اگر ايمان آورند، به مانند آنچه شما بدان ايمان آورديد، پس هدایت شده اند. و اگر روی گرداندند، بر باطل هستند.

روایات:
1⃣ عنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع‏ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى- قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ‏ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا قَالَ إِنَّمَا عَنَى بِذَلِكَ عَلِيّاً ع وَ فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ وَ جَرَتْ بَعْدَهُمْ فِي الْأَئِمَّةِ ع ثُمَّ يَرْجِعُ الْقَوْلُ مِنَ اللَّهِ فِي النَّاسِ فَقَالَ‏ فَإِنْ آمَنُوا يَعْنِي النَّاسَ‏ بِمِثْلِ ما آمَنْتُمْ بِهِ‏ يَعْنِي عَلِيّاً وَ فَاطِمَةَ وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ وَ الْأَئِمَّةَ ع‏ فَقَدِ اهْتَدَوْا وَ إِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّما هُمْ فِي شِقاقٍ‏ .

🔸سلام مستنیر، از امام باقر (ع) در قول خدا تعالى: (131 سوره بقره): «بگوئيد ايمان آورديم به خدا و آنچه نازل شده است به سوى ما» كه فرمود: همانا مقصود از اين خطاب على است و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام و پس از ايشان اين خطاب جارى است در باره ائمه (ع) سپس گفتار از طرف خدا بر مى‏ گردد به وضع حال مردم (عامه) كه فرموده: «اگر ايمان آورند» يعنى مردم «به مانند آنچه شما بدان ايمان آورديد» مقصود: على و فاطمه و حسن و حسين و ائمه عليهم السلام هستند:
«پس محققاً هدايت يافتند و اگر رو بر تافتند پس همانا آنان در خلافِ راهِ حقّند».

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏1، ص: 416/ ح19. تفسير العياشي، ج‏1، ص: 62/ ح 107 مثله.

2⃣ عن بعض أصحابه: و قوله «فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ‏ ما آمَنْتُمْ‏ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا» سائر الناس‏.
🔸یعنی منظور مردم (غیر شیعه) هستند.
📚 تفسير العياشي، ج‏1، ص: 62

3⃣ عنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع أَنَّهُ قَالَ: لَيْسَ هَذَا الْأَمْرُ مَعْرِفَتَهُ وَ وَلَايَتَهُ فَقَطْ حَتَّى تَسْتُرَهُ عَمَّنْ لَيْسَ مِنْ أَهْلِهِ وَ بِحَسْبِكُمْ‏ أَنْ تَقُولُوا مَا قُلْنَا وَ تَصْمُتُوا عَمَّا صَمَتْنَا فَإِنَّكُمْ إِذَا قُلْتُمْ مَا نَقُولُ وَ سَلَّمْتُمْ لَنَا فِيمَا سَكَتْنَا عَنْهُ فَقَدْ آمَنْتُمْ بِمِثْلِ مَا آمَنَّا بِهِ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى- فَإِنْ آمَنُوا بِمِثْلِ‏ ما آمَنْتُمْ‏ بِهِ فَقَدِ اهْتَدَوْا قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع حَدِّثُوا النَّاسَ بِمَا يَعْرِفُونَ وَ لَا تُحَمِّلُوهُمْ مَا لَا يُطِيقُونَ فَتَغُرُّونَهُمْ بِنَا.

🔸از امام صادق علیه السلام: اهل امر اهل بیت علیهم السلام بودن، فقط به معرفت به آن و قبول ولایت نیست؛ مگر اینکه از کسی که اهل آن نیست آن را پوشیده داری.
و برای شما کفایت می کند که هرگاه ما سخن گفتیم، سخن گویید و آن گاه که سکوت کردیم، سکوت نمایید. چه آنکه اگر شما آنچه که ما گفتیم، شما آن را بگویید و نسبت به آنچه که از آن سکوت کردیم، تسلیم بودید، به مانند آن چه ما ایمان آوردیم، ایمان آوردید. خداوند می فرماید: «پس اگر ايمان آورند، به مانند آنچه شما بدان ايمان آورديد، پس هدایت شده اند.»
و حضرت سجاد علیه السلام فرمود: با مردم با آنچه می پذیرند سخن گویید، و آن چه را که تحمل ندارند، بر آنان تحمیل نکنید، که به وسیله (کلام) ما اهل بیت علیهم السلام آنان را بر آشوبانید.

📚 الغيبة للنعماني، ص: 35/ 4 به سند صحیح

👌 در روایات دیگری نیز مشابه این معنا آمده است، و آن چنان معنا را نیک تبیین فرموده که به خوبی پاسخ افراط و تفریط های امروز را می دهد.
@sohof2

🌱شرایط نماز با مخالفین

عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ حَمَّادٍ عَنِ الْحَلَبِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: مَنْ صَلَّى مَعَهُمْ فِي الصَّفِّ الْأَوَّلِ كَانَ كَمَنْ صَلَّى خَلْفَ رَسُولِ اللَّهِ ص.

🔸 «هرکس با آنان (یعنی عامه) در صف اول نماز بگذارد، گویا پشت رسول الله صلی الله علیه و آله نماز گذارده است.» (یعنی چنین اجری دارد.)

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏3، ص: 380 به سند معتبر. من لا يحضره الفقيه، ج‏1، ص: 382. الأمالي( للصدوق)، ص: 367. إعتقادات الإمامية (للصدوق) ص: 109باب الاعتقاد في التقية. تهذيب الأحكام (تحقيق خرسان)، ج‏3 ص: 277. و...

👌روایت فوق اسناد متعددی دارد، و مربوط به فضای تقیه است. بنا بر نظر عموم فقها در شرایط عادی، ایمان و عدالت از شروط امام جماعت است، و لذا به غیر شیعه نمی توان اقتدا نمود. هم چنین در روایات بسیاری شرایط نماز با کسی که نمی توان پشت سر او اقتدا کرد ذکر شده است. لذا بسیاری از فقها طبق قواعد اهل بیت ع، این روایات را بر فضای تقیه حمل نموده اند.

⚠️ متأسفانه در فضایی که هر نا آشنا با اولیات معارف و فقه و اصول ائمه ع، بلند گوی تبلیغ دین به دست گرفته است، می بینیم برخی از عزیزان مروج «احادیث برائت» به نام مقابله با تحریف، خود حدیث فوق را تحریف کرده و چنین معنا نموده است:
«هرکس در صف اول (با عالم) نماز بگذارد. گویا با رسول الله صلی الله علیه و آله در صف اول نماز گذارده.»
سپس با هیاهوی بسیار به مخالفینش تهمت تحریف و جعل زده است!

👈 نویسنده غافل از این است که در بیشماری از روایات، واژه ناس (مردم) و یا ضمیر جمع غائب، برای عموم مردم یعنی عامه (غیر شیعه) به کار می رود. که پیشتر شواهدی از آن گذشت.
ایشان زحمت به خود نداده که ببیند در روایت پیشین از کتاب کافی آمده: «صَلِّ بِهِمْ لَا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِم‏» که آشکارا بر نماز با مخالفین دلالت دارد.
و یا در حدیث بعد کتاب فقیه آمده:
من لا يحضره الفقيه، ج‏1، ص: 383/ 1126- أَنَّهُ قَالَ: يُحْسَبُ لَكَ إِذَا دَخَلْتَ مَعَهُمْ وَ إِنْ كُنْتَ لَا تَقْتَدِي بِهِمْ حُسِبَ لَكَ مِثْلُ مَا يُحْسَبُ لَكَ إِذَا كُنْتَ مَعَ مَنْ تَقْتَدِي بِهِ.
نمونه ای از روایات بسیار این معنا را در وسائل الشيعة، ج‏8، ص: 299/ 5- بَابُ اسْتِحْبَابِ حُضُورِ الْجَمَاعَةِ خَلْفَ مَنْ لَا يُقْتَدَى بِهِ لِلتَّقِيَّةِ وَ الْقِيَامِ فِي الصَّفِّ الْأَوَّلِ مَعَه‏ و نیز ابواب 33 و 34 و 35 از همین فصل ببینید.
🆔 @sohof2

❓وحدت یا مدارا و تعامل؟

امروزه تبلیغ فراوان برخی از عنوان ها -هرچند به ظاهر در راستای تقریب نگرش ها- موجب اختلافات مهمی شده است؛ از جمله این امور مسئله تأکید بر وحدت شیعه و سنی است.

تعبیر وحدت ممکن است به چند شکل مطرح شود:
1- وحدت واقعی و اعتقاد به یکی بودن که به خاطر مصلحت بینی هایی که به خاطر آن طرح عقایدی که مزاحم این یکی شدن باشد را کنار بگذارند. منظور از این عقاید مزاحم چیزهایی مانند برائت و مطاعن دشمنان است، نه برخی بحث های فقهی و برداشت های تفسیری.
مشخص است این برداشت خلاف معارف دینی است. بلکه حتی در روایات صراحتاً از این دیدگاه نهی شده است. پر واضح است که بسیاری از ضروریات مذاهب با یکدیگر ناسازگار است.
در این زمینه بخصوصه روایات امعه، و یا روایات مخالفت با عامه نیز قابل طرح است.
متأسفانه برخی امروزه از وحدت همین معنا را در نظر دارند، و حتی در جمع های خصوصی شیعه و در مواردی که محل تقیه نیست از تبری منع می کنند. و از آن سو در مواردی که ترک تقیه برایشان منفعت تبلیغاتی دارد، تقیه را ممنوع و لگدکوب می کنند. هر چند گاه موجب نابودی بسیاری از شیعیان شود!

2- اگر منظور از وحدت، مدارا در تعامل با اهل فرقه ها، و تقیه است، که البته اختصاصی به اهل تسنن ندارد، و شامل بسیاری از فرق می شود. و در واقع اصلا وحدت نیست؛ بلکه پرهیز از اختلاف و نزاع در ظاهر است. و عقاید شیعه برای خود محفوظ است.
اما با این حال به نظر می آید، استفاده این واژه در معنای غیر خودش آسیب های مهمی دارد:
از سویی چنانکه می دانیم برخورد ظاهری ما در مرحله اول مورد توجه خواص سنی قرار می گیرد تا عوامشان، و با توجه به اینکه معنای ظاهری تعبیر وحدت برای خواص ابداً پذیرفتنی نیست، با وجود تعصب عموم این خواص، و تاثیر گذاری آنان بر عوام، نباید انتظار داشت این شعار در بین عامه باور شود. خصوصاً که امروزه بسیاری از عامه شدیداً بر کتب ما و مبانی علمای ما احاطه دارند، لذا شعار وحدت را ابداً باور نمی کنند. بلکه –بنا بر تجارب متعدد- سنیان البته شعار وحدت را نیرنگی سیاسی، بلکه منافقانه تلقی می کنند!
اما از آن سو یکی از مفاسد تقیه ی نادرست، همین است که به مرور، در نزد عوام شیعه، برائت رنگ می‌بازد و شیعه در بسیار از عقاید مخالف هضم می‌شود. بعد از مدتی، نسلی در شیعه پیدا می‌شود که فکر می‌کند در نهج‌البلاغة از عمر مدح شده! و امیرالمؤمنین علیه‌السلام با رغبت به عمر دختر داده! و حکومت عمر با آن همه مفاسد آشکار ثبت شده در کتب عامه، عادلانه‌ترین حکومت بعد از معصومین بوده! و یا مطاعن خلفا از زبان معصومین ع جعلی است!
اینها مطالبی است که متأسفانه امروزه در میان عوام شیعه دیده می شود، و قابل انکار نیست.
مطلب به این جا ختم نمی شود، بلکه جمعی از شیعیانی که شعار وحدت را متناسب با معارف اهل بیت ع نمی بینند، و در برابر سکوت بزرگان، ضروریات مذهب را در معرض خطر می بینند، از آن سوی بام می افتند، و در راستای ترویج برائت، تقیه را فراموش می کنند. عجیب مدارید که کسانی از عوام شیعه که دغدغه شدیدشان احیای معارف دین و دفاع از احادیث است، از روی نا آشنایی با معارف اهل بیت ع، به تکذیب روایات مورد استناد مدافعین وحدت هم می پردازند، و کتمان آن سو و تکذیب این سو خود در کنار برخی بد اخلاقی های طرفین، به اختلاف درون شیعه دامن زده است.

باز بدتر که برخی از منادیان وحدت بیش از پیش بر طبل اختلاف بین شیعه کوبیده، و شیعیان مخالف عملکرد خود را انگلیسی می خوانند، و به خاطر «حدت با غیر شیعه از برادران شیعه خود، برائت می جویند!
شکی نیست که باید با اهل سنت، بلکه با دیگر ادیان با مدارا و تقیه برخورد کرد، و نباید به منازعات دامن زد. اما به راستی اختلاف افکندن بین شیعه، و یا ذبح عقاید برائی شیعیان متناسب معنای صحیح تقیه نیست.

برخورد گزینشی با روایات معصومین علیهم السلام خود زمینه ساز اختلافی مهم است. فراوان می بینیم که مدافعین وحدت روایات استحباب اقتدا به عامه در نماز را در دست گرفته اند، و در آن سو مخالفين هم به روایات نهی از خواندن نماز پشت سر آنان استناد می جویند.
👈 طبعاً نگاه یکسویه به معارف دین به اختلافات دامن می زند. و لازم است در این امور با نگاه فقیهانه به همه ادله نظر شود.
پس هم چنانکه جایگاه روایات تقیه و رفق و مدارا با عامه باید در نظر گرفت، آیات و روایت معتبر ولايت و برائت را نيز نبايد ناديده گرفت.
و چه نیکوست که به جای علم کردن شعاری که عامه آن را باور نمی کنند، و برخی ضعفای شیعه از باور آن آسیب می بینند، همان رویه ای را پی بگیریم که در معارف آیات و روایات است. از یک سو بر مرزهای دین و برائت و ضروریات تاریخی تأکید شود، و از آن سو فرهنگ مدارا و تقیه و تعامل نیکو با عموم مردم با اتکا به منابع اصیل دین جا انداخته شود.
@sohof2

💠 عن مولانا الصّادق سلام الله علیه:

« ... أما إنّه شرّ عليكم أن تقولوا بشيء ما لم تسمعوه منّا»

« مراقب باشيد كه اعتقاد پيدا كردن به چیزى (به عنوان دين) ما دامى كه آن را از ما نشنيده ايد، براى شما شرّ و زيان است!»

📚اصول كافى ٤٠١/٢ (الاسلامية) باب الضلال حدیث1
@sohof2

🌹«فَإِنَّ النَّاسَ لَوْ عَلِمُوا مَحَاسِنَ كَلَامِنَا لَاتَّبَعُونَا»
در این کانال روایات کاربردی و مستند از منابع معتبر و با توضیحات لازمه مشاهده می کنید:
https://telegram.me/sohof2

در صورتی که از مطالب و نکات این کانال استفاده می برید، لطفاً آن را به دوستان خود نیز معرفی فرمایید.

🌹پیامبر (صلی الله علیه و آله) در نهج البلاغه

فَتَأَسَّ بِنَبِيِّكَ الْأَطْيَبِ الْأَطْهَرِ ( صلي الله عليه وآله ) فَإِنَّ فِيهِ أُسْوَةً لِمَنْ تَأَسَّي وَ عَزَاءً لِمَنْ تَعَزَّي وَ أَحَبُّ الْعِبَادِ إِلَي اللَّهِ الْمُتَأَسِّي بِنَبِيِّهِ وَ الْمُقْتَصُّ لِأَثَرِهِ قَضَمَ الدُّنْيَا قَضْماً وَ لَمْ يُعِرْهَا طَرْفاً أَهْضَمُ أَهْلِ الدُّنْيَا كَشْحاً وَ أَخْمَصُهُمْ مِنَ الدُّنْيَا بَطْناً عُرِضَتْ عَلَيْهِ الدُّنْيَا فَأَبَي أَنْ يَقْبَلَهَا وَ عَلِمَ أَنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَبْغَضَ شَيْئاً فَأَبْغَضَهُ وَ حَقَّرَ شَيْئاً فَحَقَّرَهُ وَ صَغَّرَ شَيْئاً فَصَغَّرَهُ وَ لَوْ لَمْ يَكُنْ فِينَا إِلَّا حُبُّنَا مَا أَبْغَضَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ تَعْظِيمُنَا مَا صَغَّرَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ لَكَفَي بِهِ شِقَاقاً لِلَّهِ وَ مُحَادَّةً عَنْ أَمْرِ اللَّهِ وَ لَقَدْ كَانَ ( صلي الله عليه وآله ) يَأْكُلُ عَلَي الْأَرْضِ وَ يَجْلِسُ جِلْسَةَ الْعَبْدِ وَ يَخْصِفُ بِيَدِهِ نَعْلَهُ وَ يَرْقَعُ بِيَدِهِ ثَوْبَهُ وَ يَرْكَبُ الْحِمَارَ الْعَارِيَ وَ يُرْدِفُ خَلْفَهُ

🔸پس به پيامبرت که پاک ترین و پاکیزه ترین است (صلی الله علیه و آله) اقتدا كن، كه راه و رسم او الگويي است براي الگوطلبان، و مايه فخر و بزرگي است براي كسي كه خواهان بزرگواري باشد، و محبوبترين بنده نزد خدا كسي است كه از پيامبرش پيروي كند، و گام بر جايگاه قدم او نهد، پيامبر از دنيا چندان نخورد كه دهان را پر كند، و به دنيا با گوشه چشم نگريست، دو پهلويش از تمام مردم فرو رفته تر، و شكمش از همه خاليتر بود، دنيا را به او نشان دادند اما نپذيرفت، و چون دانست خدا چيزي را دشمن مي دارد آن را دشمن داشت، و چيزي را كه خدا خوار شمرده، آن را خوار انگاشت، و چيزي را كه خدا كوچك شمرده كوچك و ناچيز مي دانست. اگر در ما نباشد جز آنكه آنچه خدا و پيامبرش دشمن مي دارند، دوست بداريم، يا آنچه را خدا و پيامبرش كوچك شمارند، بزرگ بداريم، براي نشان دادن دشمني ما با خدا، و سرپيچي از فرمانهاي او كافي بود. و همانا پيامبر (صلی الله علیه و آله) بر روي زمين مي نشست و غذا مي خورد، و چون برده ساده مي نشست، و با دست خود كفش خود را وصله مي زد، و جامه خود را با دست خود مي دوخت، و بر الاغ برهنه مي نشست، و ديگري را پشت سر خويش سوار مي كرد

📚 بخشی از خطبه 160 نهج البلاغه

💠 ميلاد پر خیر و برکت رحمة للعالمین، حضرت رسول اکرم، محمد بن عبد الله صلی الله علیه و آله و حضرت امام جعفر صادق علیه السلام مبارک باد.
@sohof2

🌹 پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در نهج البلاغه (2)

ابْتَعَثَهُ بِالنُّورِ الْمُضِي‏ءِ وَ الْبُرْهَانِ الْجَلِيِّ وَ الْمِنْهَاجِ الْبَادِي وَ الْكِتَابِ الْهَادِي أُسْرَتُهُ خَيْرُ أُسْرَةٍ وَ شَجَرَتُهُ خَيْرُ شَجَرَةٍ أَغْصَانُهَا مُعْتَدِلَةٌ وَ ثِمَارُهَا مُتَهَدِّلَةٌ مَوْلِدُهُ بِمَكَّةَ وَ هِجْرَتُهُ بِطَيْبَةَ عَلَا بِهَا ذِكْرُهُ وَ امْتَدَّ مِنْهَا صَوْتُهُ أَرْسَلَهُ بِحُجَّةٍ كَافِيَةٍ وَ مَوْعِظَةٍ شَافِيَةٍ وَ دَعْوَةٍ مُتَلَافِيَةٍ أَظْهَرَ بِهِ الشَّرَائِعَ الْمَجْهُولَةَ وَ قَمَعَ بِهِ الْبِدَعَ الْمَدْخُولَةَ وَ بَيَّنَ بِهِ الْأَحْكَامَ الْمَفْصُولَةَ

🔸خداوند پيامبرش را با نوري درخشان، و برهاني آشكار، و راهي روشن، و كتابي هدايتگر برانگيخت. خانواده او نيكوترين خانواده، و درخت وجودش بهترين درختان است، كه شاخه هاي آن راست و ميوه هاي آن سر به زير و در دسترس همگان است، زادگاه او مكه، و هجرت او به مدينه پاك و پاكيزه است، كه در آنجا نام او بلند و دعوتش به همه جا رسيد، خدا او را با برهاني كامل و كافي (قرآن) و پندهاي شفابخش، و دعوتي جبران كننده فرستاد، با فرستادن پيامبر (ص) شريعتهاي ناشناخته را شناساند، و ريشه بدعتهاي راه يافته در اديان آسماني را قطع كرد، و احكام و مقررات الهي را بيان فرمود

📚 بخشی از خطبه 161 نهج البلاغه

🌸شکر نعمتِ هدایت🌸

🔺امام صادق(علیه السلام) در زیارت پیغمبر(صلی الله علیه واله) خطاب به آن حضرت،چنین عرضه میدارند:

🔶«الحمدلله الذی استنقذنا بک من الشرک و الضلالة»

🔷ستایش مخصوص خدائیست که به وسیله ی تو،ما را از شرک و گمراهی،نجات داد...!

📚کافی ج۴ص۵۵۰


🌹سالروزِ ولادتِ رسولِ مهربانی و امام هدایتگر،بر جمیع حق جویان و حق پویان عزیز،مبارک باد!

🌺🍃🌺🍃🌺🍃🌺🍃🌺🍃🌺
مَعارفِ وَحیانی
@maarefevahyani

🌸 مراحل علم آموزی

🔶 عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَيْمُونٍ الْقَدَّاحِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ ع قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ ص فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْعِلْمُ قَالَ الْإِنْصَاتُ قَالَ ثُمَّ مَهْ قَالَ الِاسْتِمَاعُ لَهُ قَالَ ثُمَّ مَهْ قَالَ الْحِفْظُ لَهُ قَالَ ثُمَّ مَهْ قَالَ الْعَمَلُ بِهِ قَالَ ثُمَّ مَهْ قَالَ ثُمَّ نَشْرُهُ.

🔸از امام صادق ع روایت است، مردي خدمت رسول خدا (ص) آمد و گفت: يا رسول الله علم چيست؟ فرمود: سكوت كردن،
گفت سپس چه؟ فرمود: گوش فرا دادن،
گفت سپس چه؟ فرمود: حفظ كردن،
گفت سپس چه؟ فرمود به آن عمل كردن،
گفت سپس چه اي رسول خدا: فرمود: انتشارش دادن.

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏1، ص: 48، كافي (مصطفوی) جلد 1 ص :61 رواية: 4 و الخصال، ج‏1، ص: 287

👌 متأسفانه امروزه کم نیست مواردی که برخی از همان اول در پله آخر علم رفته اند و ناشر و مبلغ معارف شده اند!
جالب است اشاره کنم که در روایتی در الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏1، ص: 48 در مورد علم آمده: «حفظه الفحص» که شاید بی تناسب با مرحله دوم علم آموزی نباشد. برخی از عزیزان بدون جست و جو از تفسیر روایات و دلیل های معارض و یا شناخت صحیح از غیر صحیح و محکم از متشابه اقدام به نشر هر مطلبی می کنند. که البته آسیب های بسیارش مخفی نیست.
@sohof2

(در دیدار با حضرت آیت الله سیستانی):
ارتباط با اهل سنت و چند نکتۀ تراثی

مدتی قبل در محضر حضرت آیت الله سیستانی ـ دام ظلّه ـ صحبت از ارتباط میان ما با اهل سنت شد، ایشان کلامی فرمودند که نص فرمایششان چنین است: «اگر ما از اهل سنت دوری کنیم و بینمان شکاف شود، بیشتر از آنها ما متضرر خواهیم شد.»
این کلام ناظر بر چند مسأله بود که به مناسبت مسائل میراث شیعه و انتشار آن در میان اهل سنت صورت گرفت و مثال‌هایی هم در این میان زده شد، که بنده آن را به این شکل برای خوانندگان محترم توسعه می دهم:
در طول تاریخ هر بار به دانشمندی از اهل سنت نزدیک شدیم او به نفع ما قلم زد، و هرگاه دور شدیم نام ما و یاد اهل بیت علیهم الصلاة والسلام را مخفی نمود. برای درک اين مطلب نمونه‌های فراوانی است که می‌توان به کتابهایی اشاره کرد که اهل سنت در فضائل اهل بیت علیهم السلام نگاشته‌اند که به قول مرحوم مولی محمد طاهر قمی، مؤلفین آنها «سنی دوازده امامی» هستند، مانند: «مطالب السؤل» ابن طلحهٔ شافعی، «تذکرة الخواص» سبط ابن الجوزی، «ینابیع المودهٔ» قندوزی شافعی و کتاب‌های دیگر که خارج از حوصلۀ این مقال است.
نگارندۀ این نوشتار در حال حاضر، در حال تحقیق اثری از این دست است که مؤلف از علمای اهل سنت قرن هفتم است، که اگر او را نمی‌شناختم، به قطع ادعا می‌کردم وی از علمای شیعۀ این قرن است! جالب آنکه این نویسندگان در کتاب‌های خود، ابوابی به تعداد ائمهٔ اثنا عشر و وجود مقدس حضرت زهرا سلام الله علیها دارند و فضائل و مناقب تمامی ائمه را متذکر شده‌اند. حتی برخی بابی برای مهدی موعود (عج) بعد از باب فضائل امام عسگری علیه السلام آورده و آن حضرت را از فرزندان امام عسگری علیه السلام می‌دانند.
آنها در نگارش اثر خود، از منابع شیعی و مشایخ و علمای شیعه و میراث آنها بهره‌ور بوده‌اند، که می‌توان به شيخ الإسلام إبراهيم بن محمد حموينی جوینی شافعی اشاره کرد که اسانید کتاب «فرائد السمطين في فضائل المرتضى والبتول والسبطين والأئمة من ذريتهم عليهم السلام» مملو از مشایخ شیعه در شهر حله است؛ که اگر او را نمی‌شناختیم هر آینه می‌گفتیم مؤلف این کتاب شیعه است که مشایخ سنی هم داشته، و یا قندوزی که در فصل مهدی موعود (عج) مکرراً از کمال‌الدین شیخ صدوق نقل می‌کند.
مثالی دیگر از کتاب معروف «الاعلام» خیر الدین زرکلی که از علمای سنی مذهب است که در لبنان ساکن بوده؛ کتاب او را تمام سیره پژوهان دیده و می‌شناسند و می‌دانند مملو از اسامی علمای شیعه می‌باشد و به طور گسترده از دانشمندان شیعه یاد کرده است، این در حالی است که بعد از آن چند استدراک بر این کتاب نوشته شده ولی در هیچ یک از آنان یاد و نامی از علمای شیعه نیامده، و این را باید مرهون زحمات مرحوم علامه حسین علی محفوظ بغدادی، دانشمند شیعی در عراق باشیم که از شاگردان مرحوم آقا بزرگ تهرانی بوده است. وی با ایجاد ارتباط و دوستی با زرکلی کتاب برای او ارسال می‌کرد تا او نام علمای شیعه را در کتاب خود بیاورد. وی حتی ترجمهٔ بعضی از علمای شیعه را با قلم خود می‌نوشت و برای زرکلی ارسال می‌کرد تا او آنها را در کتاب خود درج کند، از این‌رو زرکلی در پایان این ترجمه‌ها دائما عبارت: «عن حسین علی محفوظ» را تکرار می‌کند.
بنده شخصا تجربهٔ چنین کاری را با یکی از مشاهیر علمای اهل سنت در ریاض داشتم که با اهداء کتب به او چاپ دوم کتابش دقیقا دو برابر شد که این اضافات نام علما و مفاخر شیعه بود ـ که به تصریح خودش ـ از همان منابع استخراج کرده بود.
حال باید اندیشید ما چگونه باید با اهل سنت تعایش علمی داشته باشیم تا خود را به آنها معرفی کرده و در این اوضاع وانفسا که غول سیاست سایه بر تاریخ تمدن شیعی انداخته و اهل سنت ما را به عنوان شیعهٔ صفوی و حزب سیاسی می شناسند.
متأسفانه نوع عملکرد ما و خصوصاً خصومت‌های سیاسی آتشی بر پا کرده که رسانه‌های غیر هدفمند مذهبی نیز بنزین بر این آتش ریخته و وضعیت را آشفته تر کرده اند... متأسفانه هیچ کس راهکاری صحیح و روشمند نداشته و ارائه نمی‌دهد، ارگانهایی هم که مکلّف به این موضوع هستند قسمتی از فعالیتشان بر سنی جلوه دادن شیعه هست تا اینکه از مبانی تشیع و فکر اهل بیت (علیهم السلام) دفاع کنند، تا جایی که باعث شده جمع زیادی از مردم به آنها اطمینان نداشته باشند، و لذا فعالیت‌های آنان بیشتر نتیجۀ عکس در جامعۀ دینی داشته تا جایی که در مواردی از گرو های مردمی افعالی صادر می شود که در آن اظهار به ضدیت با جریان وحدت در ایران بیشتر به مشام می آید تا تبلیغ و انتشار فکر اهل بیت علیهم السلام. به طور مثال بعضی از میراث و رموز شیعه و ارکان پذیرش ولایت به عنوان مسائل درون مذهبی را به صورت فایل پی دی اف (PDF) در می آید و در فضای مجازی رها می‌شود تا برای همه و همه و همه دستیاب شود؛ از آن سو ادعا می ‌کنیم با وجود انتشار آنها تقیه دیگر معنایی ندارد.
@majlesilib

اگر این نوع نگاه نبود، شاید می‌توانستیم برای آن عده‌ای که این اعتقادات درون مذهبی به آنها رسیده یک ذریعۀ سستی بیاوریم. اصلا چرا باید این دست کتب به این آسانی در بازار چاپ و منتشر شود و به شکل وسیع در تمام بازارهای دنیا برای همه که از ما چیزی نمی‌دانند دستیاب باشد.
نکته‌ای که به آن توجه نمی‌شود این است که آن عالم سنی که با من و شما ارتباط و دوستی برقرار می‌کند می‌داند که من اعتقادم دربارۀ اعتقادات او چیست؛ منتهی برای هم کتاب سلیم نمی‌خوانیم و من هم به او کتاب سلیم هدیه نمی‌دهم و یا لا اقل اسم مقدسات یکدیگر را رودررو نمی‌آوریم.
جالب است بدانید که آن عالم و دوست اهل ریاض ما، حداقل سالی یک‌مرتبه به ایران می‌آمد و حجم انبوهی کتاب خریداری می‌کرد و لذا بسیار متأثر به حوزۀ فکری شیعی شده بود. زمانی به توصیهٔ استادمان مرحوم علامه سیدمحمدعلی روضاتی به مشهد آمد و بنده میزبان ایشان بودم. وی آنقدر مجذوب و شیفتۀ شخصیت مرحوم علامه روضاتی شده بود که به شکل عجیبی از من خواست قبل از هر چیز من باید به زیارت امام رضا (علیه السلام) بروم. او گفت: آقای روضاتی به من گفتند که به مشهد برو و دو دعای شما تحت قبۀ شریف مستجاب است. با من به حرم آمد، زیارت امین الله خواند و تحت قبه دستهای خود را تا جایی که بلند می‌شد به طرف آسمان برد و دعا کرد. اما اکنون متأسفانه به خاطر عملکرد ما ـ سیاسیون در درجۀ اول و مذهبیون در درجۀ پایین تر ـ او چند سالی است به ایران نمی آید.
در پایان دو نمونۀ جالبی را از نوع برخورد مشایخ بزرگ اهل سنت با شیعه و معتقدات آنها برایتان بزنم و سؤال کنم که چگونه می شود وضعیت فعلی اصلاح شود:
همانطور که می‌دانید حاکم نیشابوری (متوفای 405 قمری) از محدثین بلند پایۀ اهل سنت و ساکن نیشابور بود. وی دچار بیماری خشکی مفاصل می شود که جز با سختی نمی توانسته راه برود و عبارتی لطیف را دربارۀ مضجع شریف علی بن موسی الرضا (علیه السلام) دارد که این است: «خداوند از کرامات این خاک بهترین کرامات را نشان داده است... پس بیرون آمدم و (آن تربت را) زیارت کردم و به نوقان با دو کفش کرباسی بازگشتم؛ صبح فردا در نوقان بودم، در حالی که آن درد رفته بود و تندرست به نیشابور برگشتم».
حال عملکرد همین مرد را در مقابل مسلم و بخاری ببینید. او با همان موازین و شروطی که مسلم و بخاری برای تصحیح روایات دارند احادیث بسیاری را در فضائل اهل بیت (علیهم السلام) در کتاب خود «المستدرک علی الصحیحین» آورده و بر آن دو کتاب استدراک زده که در نتیجه در بعضی از منابع سیره‌نگاری اهل سنت او را متهم به تشیع کرده اند. او کتابی هم در فضائل حضرت زهرا سلام الله علیها تألیف کرد که اخیراً در مصر منتشر شد، ولی متأسفانه محقق آن که ظاهراً فردی متعصب است اسانید بسیاری از آن احادیث را در هامش تضعیف کرده.. والی الله المشتکی!
نمونۀ دیگر ابو محمد خلدی (از شیوخ و ائمۀ اهل سنت) می گوید که بیماری پوستی شدیدی داشتم پس تربت قبر حسین را به خود کشیدم و بعد از آن خوابیدم. وقتی بیدار شدم اثری از بیماری نیافتم.
سمعت أحمد یقول: سمعت أبا بکر یقول: سمعت الخلدی یقول: «کَانَ فِیَّ جَرَبٌ عَظِیمٌ کَثِیرٌ، قَالَ: فَمَسَحْتُ بِتُرَابِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ، قَالَ: فَغَفَوْتُ فَانْتَبَهْتُ، وَلَیْسَ عَلَیَّ مِنْهُ شَیْءٌ». (الطیوریات، ج 3، ص 912، ح 847 ط اضواء السلف)
این قبیل مطالب که در منابع خود اهل سنت آمده و بازخورد آن کاری است که توسط امام معصوم (ع) صورت پذیرفته نه کاتب این سطور که نقد شود. ای کاش ما معنای این مطالب را می فهمیدیم و کمی نسبت به رفتارهای خود در مقابل اهل سنت تعاطف داشتیم و قلوب آنها را به اهل بیت صلوات الله علیهم اجمعین نزدیک می کردیم.

سید حسن موسوي بروجردی
@majlesilib

هامش کتاب رو ببینید، محقق کتاب و اهل سنت فعلی چگونه با صحیح دانستن این خبر و اینکه رجال آن جملگی از ثقات هستند مشایخ ثقات خودشان را متهم به خرافه زدگی می کند
@majlesilib