❓آیا ادعای تشیع کافی است؟!

عن ابی جعفر ع: يَا جَابِرُ أَ يَكْتَفِي مَنِ‏ انْتَحَلَ‏ التَّشَيُّعَ‏ أَنْ يَقُولَ بِحُبِّنَا أَهْلَ الْبَيْتِ فَوَ اللَّهِ مَا شِيعَتُنَا إِلَّا مَنِ اتَّقَى اللَّهَ وَ أَطَاعَهُ وَ مَا كَانُوا يُعْرَفُونَ يَا جَابِرُ إِلَّا بِالتَّوَاضُعِ وَ التَّخَشُّعِ وَ الْأَمَانَةِ وَ كَثْرَةِ ذِكْرِ اللَّهِ وَ الصَّوْمِ وَ الصَّلَاةِ وَ الْبِرِّ بِالْوَالِدَيْنِ وَ التَّعَاهُدِ لِلْجِيرَانِ مِنَ الْفُقَرَاءِ وَ أَهْلِ الْمَسْكَنَةِ وَ الْغَارِمِينَ وَ الْأَيْتَامِ وَ صِدْقِ الْحَدِيثِ وَ تِلَاوَةِ الْقُرْآنِ وَ كَفِّ الْأَلْسُنِ عَنِ النَّاسِ إِلَّا مِنْ خَيْرٍ وَ كَانُوا أُمَنَاءَ عَشَائِرِهِمْ فِي الْأَشْيَاءِ قَالَ جَابِرٌ فَقُلْتُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ مَا نَعْرِفُ الْيَوْمَ أَحَداً بِهَذِهِ الصِّفَةِ فَقَالَ يَا جَابِرُ لَا تَذْهَبَنَّ بِكَ الْمَذَاهِبُ حَسْبُ الرَّجُلِ أَنْ يَقُولَ أُحِبُّ عَلِيّاً وَ أَتَوَلَّاهُ ثُمَّ لَا يَكُونَ مَعَ ذَلِكَ فَعَّالًا فَلَوْ قَالَ إِنِّي أُحِبُّ رَسُولَ اللَّهِ- فَرَسُولُ اللَّهِ ص خَيْرٌ مِنْ عَلِيٍّ ع ثُمَّ لَا يَتَّبِعُ سِيرَتَهُ وَ لَا يَعْمَلُ بِسُنَّتِهِ مَا نَفَعَهُ حُبُّهُ إِيَّاهُ شَيْئاً فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْمَلُوا لِمَا عِنْدَ اللَّهِ لَيْسَ بَيْنَ اللَّهِ وَ بَيْنَ أَحَدٍ قَرَابَةٌ أَحَبُّ الْعِبَادِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَكْرَمُهُمْ عَلَيْهِ أَتْقَاهُمْ وَ أَعْمَلُهُمْ بِطَاعَتِهِ يَا جَابِرُ وَ اللَّهِ مَا يُتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِلَّا بِالطَّاعَةِ وَ مَا مَعَنَا بَرَاءَةٌ مِنَ‏ النَّارِ وَ لَا عَلَى اللَّهِ لِأَحَدٍ مِنْ حُجَّةٍ مَنْ كَانَ لِلَّهِ مُطِيعاً فَهُوَ لَنَا وَلِيٌّ وَ مَنْ كَانَ لِلَّهِ عَاصِياً فَهُوَ لَنَا عَدُوٌّ وَ مَا تُنَالُ وَلَايَتُنَا إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ الْوَرَعِ.

🔸جابر گوید: امام باقر علیه السّلام بمن فرمود: اى جابر! آیا كسى كه ادعاء تشیع میكند، او را بس است كه از محبت ما خانواده دم زند؟ بخدا شیعه ما نیست، جز آنكه از خدا پروا كند و او را اطاعت نماید، اى جابر! ایشان شناخته نشوند، جز با فروتنى و خشوع و امانت و بسیارى یاد خدا و روزه و نماز و نیكى به پدر و مادر و مراعات همسایگان فقیر و مستمند و قرضداران و یتیمان و راستى گفتار و تلاوت قرآن و بازداشتن زبان از مردم، جز از نیكى آنها، و آنها امانت نگهدار فامیل خویش باشند.
جابر گوید عرض كردم: یا ابن رسول اللَّه! ما امروز كسى را داراى این صفات نمیشناسیم، فرمود: اى جابر! براههاى مختلف مرو، آیا براى مرد كافى است كه بگوید، من على را دوست دارم و از او پیروى میكنم، و با وجود این فعالیت دینى نكند؟! پس اگر بگوید: من رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله را دوست دارم- رسول خدا صلى اللَّه علیه و آله كه بهتر از على علیه السّلام است- سپس از رفتار او پیروى نكند و بسنتش عمل ننماید، محبتش بپیغمبر باو هیچ سودى ندهد، پس از خدا پروا كنید و براى آنچه نزد خداست عمل كنید، خدا با هیچ‌كس خویشى ندارد، دوست‌ترین بندگان خداى عزوجل [و گرامی‌ترینشان نزد او] با تقواترین و مطیع ترین آنهاست.
اى جابر! به خدا جز با اطاعت بخداى تبارك و تعالى تقرب نمی‌توان جست. و همراه ما برات آزادى از دوزخ نیست و هیچ كس بر خدا حجت ندارد، هر كه مطیع خدا باشد دوست ما و هر كه نافرمانى خدا كند دشمن ماست، ولایت ما جز با عمل كردن به ورع بدست نیاید.

📚الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص75
@sohof2

🏴 #حدیث_اشک و عزاء

▼ ... قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ الإِمَامُ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَا السَّلَام:
أَنَا قَتِيلُ الْعَبْرَةِ، لَا يَذْكُرُنِي مُؤمِنٌ إِلَّا اسْتَعْبَرَ.

▲ حضرت امام حسین بن علی صلوات الله علیهما:
من كشتهٔ اشک هستم، هيچ مؤمنی من را ياد نمى ‏كند مگر آنكه گریه می کند.

📓 الأمالي( للصدوق)، ص: 137 و کتاب شریف کامل الزّیارات: ص: 108
ح3 به سند دیگر. و در همین باب (باب سی و ششم) اسناد بسیار دیگری آمده است.

اللهـمّ عجّـل لولیّـك الفـرج

کانال نشر معارف اهل بیت علیهم السّلام
@sohof2

💠 بین امید و ترس
🔹 نَبِّئْ عِبادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ. وَ أَنَ‏ عَذابِي‏ هُوَ الْعَذابُ الْأَلِيمُ‏.

🌸 عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ:
ارج الله رَجاءَ لایجرّئک عَلی مَعصیتِه و خَف اللهَ خوفاً لا یؤیسُک مِن رَحمته.

به خداوند امیدوار باش،امیدی که تو را بر انجام معصیتش جرات نبخشد و از خداوند بیم داشته باش بیمی که تو را از رحمتش ناامید نگرداند
📚 الکافی، ج۲، ص۶۷ و تفسیر قمی، ج۲ ص۱۶۴ و تحف العقول، ص۳۰۴ و امالی صدوق ره ص۱۴. و ص۶۶۹ بما یشبهه.

🌸 عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ مَا كَانَ فِي وَصِيَّةِ لُقْمَانَ قَالَ كَانَ فِيهَا الْأَعَاجِيبُ وَ كَانَ أَعْجَبَ مَا كَانَ فِيهَا أَنْ قَالَ لِابْنِهِ خَفِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خِيفَةً لَوْ جِئْتَهُ بِبِرِّ الثَّقَلَيْنِ لَعَذَّبَكَ وَ ارْجُ اللَّهَ رَجَاءً لَوْ جِئْتَهُ‏ بِذُنُوبِ‏ الثَّقَلَيْنِ‏ لَرَحِمَكَ‏ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع كَانَ أَبِي يَقُولُ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ إِلَّا [وَ] فِي قَلْبِهِ نُورَانِ نُورُ خِيفَةٍ وَ نُورُ رَجَاءٍ لَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ يَزِدْ عَلَى هَذَا وَ لَوْ وُزِنَ هَذَا لَمْ يَزِدْ عَلَى هَذَا.

حارث يا پدرش مغيره بامام صادق (ع ) عرض كرد: وصيت لقمان به پسرش گفت : از خداي عزوجل چنان بترس كه اگر نيكي جن و انس را بياوري ترا عذاب كند، و بخدا چنان اميدوار باش كه اگر گناه جن و انس را بياوري بتو ترحم كند.
سپس امام صادق (ع ) فرمود: هيچ بنده مؤ مني نيست ، جز آنكه در دلش دو نور است : نور خوف و نور رجا كه اگر اين وزن شود از آن بيش نباشد و اگر آن وزن شود، از اين بيش نباشد.
📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 67 بَابُ الْخَوْفِ وَ الرَّجَاءِ/ ح1. اصول كافي، ترجمه مصطفوی، ج : 3 ص : 109. و در همین باب اسناد مختلفی آمده است.
@sohof2

💠 پاره تنان رسول خدا صلی الله علیه و آله

مشهور است که رسول خدا صلی الله علیه و آله برای دو نفر تعبیر «بضعة منی» را به کار برده است: حضرت زهراء سلام الله علیها (الأمالي للصدوق، ص: 487) و امام علی بن موسی الرضا علیه السلام. (الأمالي للصدوق، ص: 119)

البته این تعبیر در روایات بیشتر برای این دو معصوم به کار رفته اما درباره ی معصومین دیگر هم استعمال شده است:

1. تفسير فرات الكوفي؛ ص477 : عن رسول الله صلی الله علیه و آله قال: ... أَلَا إِنَّ عَلِيّاً بَضْعَةٌ مِنِّي‏ فَمَنْ حَارَبَهُ فَقَدْ حَارَبَنِي ...
... بدانید علی پاره تن من است. هر کس با او بجنگد با من جنگیده است ...

2. أمالي الصدوق؛ ص114: عن رسول الله صلی الله علیه و آله قال: ... وَ أَمَّا الْحَسَنُ فَإِنَّهُ ابْنِي وَ وُلْدِي وَ بَضْعَةٌ مِنِّي‏ وَ قُرَّةُ عَيْنِي وَ ضِيَاءُ قَلْبِي ...
... حسن پسر من و زاده من و پاره تن من و نور چشم من و روشنی دل من است ...

3. در مورد معصومین دیگر هم تعابیری به کار رفته است که معنای «بضعة منی» را می رساند.

4. طبق اصل عمومی « ان ما لآخرنا ما لاوّلنا» فضائلی که امام رضا علیه السلام دارد دیگر امامان هم دارند.

5. به طور کلی فرزند انسان «بضعة منه» است:

تحف العقول ؛ ص23 : عن رسول الله صلی الله علیه و آله: ... وَ أَمَّا أَعْدَاؤُكَ مِنَ الْجِنِّ فَإِبْلِيسُ وَ جُنُودُهُ فَإِذَا أَتَاكَ فَقَالَ مَاتَ ابْنُكَ فَقُلْ إِنَّمَا خُلِقَ الْأَحْيَاءُ لِيَمُوتُوا وَ تَدْخُلُ بَضْعَةٌ مِنِّي‏ الْجَنَّةَ إِنَّهُ لَيَسُرُّنِي‏
دشمنان جنّی تو ابلیس و سپاهیانش هستند؛ پس هر گاه ابلیس نزد تو آمد و گفت: پسرت مرد (و خواست با یادآوری آن تو را بی صبر و به خدا معترض کند) بگو: زندگان آفریده شده اند تا بمیرند و این که پاره ی تن من وارد بهشت شود؛ برایم خوشایند است.
@sohof2

🌷 مذاکره علم

📚 الكافي، ج‏1، ص: 40/ 6 عَلِيُّ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ‏ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‏ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ تَذَاكُرُ الْعِلْمِ بَيْنَ عِبَادِي مِمَّا تَحْيَا عَلَيْهِ الْقُلُوبُ الْمَيْتَةُ إِذَا هُمُ انْتَهَوْا فِيهِ إِلَى أَمْرِي.

🔸از حضرت رسول الله ص: خداوند مي فرمايد: مذاکره علم در ميان بندگانم از چيزهايي است که دل هاي مرده را زنده مي کند، آنگاه که آنان امر مرا بپذيرند.
@sohof2

💠 نگاه صحیح به دنیا و آخرت (2)

عن امیر المومنین علی عليه السلام:
ما بالُكُم تَفرَحونَ بِاليَسيرِ مِنَ الدُّنيا تُدرِكونَهُ ولا يَحزُنُكُمُ الكَثيرُ مِنَ الآخِرَةِ تُحرَمونَهُ ! ويُقلِقُكُمُ اليَسيرُ مِنَ الدُّنيا يَفوتُكُم حَتّى يَتَبَيَّنَ ذلِكَ في وُجوهِكُم ، وقِلَّةِ صَبرِكُم عَمّا زُوِيَ مِنها عَنكُم ؛ كَأَنَّها دارُ مُقامِكُم وكَأَنَّ مَتاعَها باقٍ عَلَيكُم؟!

🔸 شما را چه مى شود كه به اندك چيزى از دنيا كه به دست مى آوريد، شادمان مى شويد؛ ولى از دست دادن بسيارى از آخرت، شما را اندوهگين نمى سازد؟! و اندكِ دنيا كه از دستتان مى رود، شما را ناراحت و بى تاب مى سازد، چندان كه اين بى تابى در چهره هاى شما و در ناشكيبايى تان بر آنچه از شما گرفته شده است، آشكار مى گردد. گويى دنيا اقامتگاه دائمى شماست و كالايش برايتان ماندگار است!
📖 نهج البلاغة: خطبة 113، غرر الحكم: ح 9652 وفيه صدره إلى«تُحرمونه»
و نیز ببینید:
https://telegram.me/sohof2/253
@sohof2

✨ مومن و بلا (1)

عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ زَيْدٍ الزَّرَّادِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‏ إِنَّ عَظِيمَ الْبَلَاءِ يُكَافَأُ بِهِ عَظِيمُ الْجَزَاءِ فَإِذَا أَحَبَّ اللَّهُ عَبْداً ابْتَلَاهُ بِعَظِيمِ الْبَلَاءِ فَمَنْ رَضِيَ فَلَهُ عِنْدَ اللَّهِ الرِّضَا وَ مَنْ سَخِطَ الْبَلَاءَ فَلَهُ عِنْدَ اللَّهِ السَّخَطُ.

🔸از امام صادق (ع)، رسول خدا (ص) فرمود:
به راستى كه بلاى بزرگ، اجر بزرگ دارد، و هر گاه خدا بنده‏اى را دوست دارد، بلاى بزرگ به او مى‏دهد، هر كه خشنود باشد، خدا از او خشنود است و هر كه از بلا خشم گيرد، خدا بر او خشم گيرد.
📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 253 (باب شدة ابلاء المومن ح8)

عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: إِنَّمَا يُبْتَلَى الْمُؤْمِنُ فِي الدُّنْيَا عَلَى قَدْرِ دِينِهِ أَوْ قَالَ عَلَى حَسَبِ دِينِهِ‏.

🔸 از امام باقر (ع)، فرمود: همانا مؤمن در دنيا بلا بيند به اندازه‏اى كه دين دارد.
📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 253 (باب شدة ابلاء المومن ح9)
@sohof2

✨ مومن و بلا (2)

عنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَعْفُور عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع
یَا عَبدَ اللهِ لَو یَعلَمُ المُومِنُ مَا لَهُ مِنَ الاَجرِ فِی المَصَائِبِ لَتَمَنَی اَنَهُ قُرَضَ بِالمَقَارِیضُ.

🔸امام صادق عليه السلام :
اگر مومن می دانست که پاداش مصائب و گرفتاری هایش چه اندازه است ، آرزو میکرد او را با قیچی ها تكه تكه كنند.
📚 الکافی (ط-الاسلامیه) ، ج2 ،ص255(باب شدة ابلاء المومن حدیث15)

و مشابه آن روایات بسیاری است، مانند:
رسول الله ص: يَوَدُّ أَهْلُ الْعَافِيَةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَنَّ لُحُومَهُمْ قُرِضَتْ بِالْمَقَارِيضِ لِمَا يَرَوْنَ مِنْ ثَوَابِ أَهْلِ الْبَلَاءِ.

🔸در روز قيامت كسانى كه در دنيا با صحّت و عافيت به سر بردند آرزو می کنند كه گوشت بدن آنها را با مقراض در دنيا چيده بودند به خاطر آنچه كه مى‏بينند از ثوابها كه به اهل بلا مى‏دهند.
📚 إرشاد القلوب (للديلمي)، ج‏1، ص: 43. شرح نهج البلاغة لابن أبي الحديد، ج‏18، ص: 318

👌 این روایات شبهات زیادی را حل می کند. زیرا در نگاه سطحی که دنیا را ملاک ارزش و محبوبیت حتی نزد خداوند می داند، بسیاری از مصائب اولیای خدا توجیه روشنی ندارد. و این معارف این نگاه را رد، و عکس آن را ثابت می نماید. و به تعبیر روایت نخست از همین باب کافی از امام صادق عليه السّلام «سخت ترين مردم از لحاظ بلا و گرفتارى پيغمبرانند، سپس كسانى كه در پى آنانند، سپس كسى كه از ديگران بهتر است بترتيب.»
@sohof2

در رابطه با روایات فوق باید دقت داشت که هر چند شاید عموما ابتلائات مومن شدید باشد.اما ممکن است استثنائاتی هم داشته باشد. لذا مومنی که در دنیا از مواهب و نعمت های گوناگون بهره ببرد، و در کنار زندگی آرام و خوب دراین دنیا، با شکر نعمت و طاعت الهی، آخرت خوبی هم دارد. و نیز بر عکس آن ممکن است کسی به خاطر عمل بدش دنیا و آخرت خرابی داشته باشد.
روایات زیر مطلب را روشن تر می نماید:
https://telegram.me/sohof2/241
https://telegram.me/sohof2/242

🌷 الإمام الصادق عليه السلام :
كونوا دُعاةً لِلنّاسِ بِغيرِ ألسِنَتِكُم ؛ لِيَرَوا مِنكُمُ الوَرَعَ وَالاجتِهادَ وَالصَّلاةَ وَالخَيرَ ، فَإِنَّ ذلِكَ داعِيَةٌ .

🔸امام صادق عليه السلام:
با غير از زبانتان، [با رفتار] دعوت كننده مردم باشيد. بايد مردم از شما پرهيزگارى، تلاش خستگى ناپذير و نماز و خوبى ببينند كه اين، دعوت كردن است. 🌿

📚الكافي : ج 2 ص 78 ح 14 و ص 105 ح 10 ،
📚الاصول الستة عشر : ص 151 كلاهما نحوه وكلّها عن ابن أبي يعفور،
📚بحار الأنوار : ج 70 ص 303 ح 13.

@ferdows313

🌱ویژگی های شیعه

الإمامُ امیرالمومنین عليٌّ عليه السلام:
شِيعَتُنَا المُتَباذِلُونَ في وَلاَيتِنا ، المُتَحابُّونَ في مَوَدَّتِنا المُتَزاوِرُونَ في إحياءِ أمرِنا ، الذينَ إن غَضِبُوا لَم يَظلِمُوا ، و إن رَضُوا لَم يُسرِفُوا ، بَرَكَةٌ على مَن جاوَرُوا ، سِلمٌ لِمَن خالَطُوا

🔸شيعيان ما در راه ولايت ما به يكديگر بذل و بخشش مى كنند و در راه محبّت ما با يكديگر دوستى مى ورزند، براى زنده كردن امر (ولايت)ما با يكديگر ديدار مى كنند، همانان كه اگر خشمگين شوند، ستم نمى كنند و هرگاه خشنود شوند، زياده روى نمى كنند، براى همسايگان خود بركتند و با معاشران خويش به صلح و صفا رفتار مى كنند.

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 236
@sohof2

💠 تقیه و مدارا

سَلَّامٌ، عَنْ مَعْرُوفٍ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ عَامِرِ بْنِ وَاثِلَةَ، عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلَامُ، قَالَ: أَ تُحِبُّونَ أَنْ يُكَذَّبَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ؟ حَدِّثُوا النَّاسَ بِمَا يَعْرِفُونَ، وَ أَمْسِكُوا عَمَّا یُنکِرُون؛

🔸آیا دوست دارید که خدا و فرستاده ی خدا تکذیب شوند؟ با مردمان از چیزهایی سخن گویید که می توانند بفهمند، و از سخن گفتن درباره ی اموری که نمی فهمند و انکار می کنند، خودداری کنید»
📚 الأصول الستة عشر (ط - دارالحديث)، ص: 331
📚بسند دیگر، الغيبة للنعماني، ص: 34

ِ عَنْ حَبِيبِ بْنِ بَشِيرٍ قَالَ: قَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع سَمِعْتُ أَبِي يَقُولُ-لَا وَ اللَّهِ مَا عَلَى الْأَرْضِ شَيْ‏ءٌ أَحَبَّ إِلَيَّ مِنَ التَّقِيَّةِ يَا حَبِيبُ إِنَّهُ مَنْ كَانَتْ لَهُ تَقِيَّةٌ رَفَعَهُ اللَّهُ يَا حَبِيبُ مَنْ لَمْ يَكُنْ لَهُ تَقِيَّةٌ وَضَعَهُ اللَّهُ

🔸امام صادق عليه السّلام فرمود: از پدرم شنيدم كه مى فرمود: قسم بخدا هيچ چيز روى زمين نزد من از تقيّه عزيزتر نيست ، اى حبيب هر كه تقيّه كند خداوند مقام او را بالا برد، اى حبيب هر كس تقيه نكند خدا او را خوار كند.
📚 المحاسن، ج‏1، ص: 257
@sohof2

🔥گناه دشنام دادن به دشمنان اهل بیت علیهم السلام به صورت علنی

🔹 قال اللّه تعالى: وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ‏ .

🔸 «قِيلَ لِلصَّادِقِ عَلَيْهِ السَّلَامُ: يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ، إِنَّا نَرَى فِي الْمَسْجِدِ رَجُلًا يُعْلِنُ بِسَبِّ أَعْدَائِكُمْ وَ يُسَمِّيهِمْ. فَقَالَ: «مَا لَهُ لَعَنَهُ اللَّهُ يَعْرِضُ [تعرّض] بِنَا».»

به امام صادق ع عرض شد: ای پسر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) مردی را در مسجد می بینیم که علناً دشمنان شما را سبّ می کند و نامشان را می برد. امام ع فرمود: او را چه شده؟ خدا لعنتش کند. ما در معرض آزار قرار داده است.
📚 إعتقادات الإمامية، شیخ صدوق، نشر مؤتمر الشیخ المفید، ص107

✅ سبّ و لعن علنی دشمنان اهل بیت ع نه تنها نشانه ولایت نیست؛ بلکه بنا بر نصوص قرآن و روایات متواتر حرام و چه بسا گاه موجب خروج از ولایت اهل بیت ع است.

🔸 امام صادق ع :
إِيَّاكُمْ‏ وَ سَبَ‏ أَعْدَاءِ اللَّهِ حَيْثُ يَسْمَعُونَكُمْ‏ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ‏ وَ قَدْ يَنْبَغِي لَكُمْ أَنْ تَعْلَمُوا حَدَّ سَبِّهِمْ لِلَّهِ كَيْفَ هُوَ إِنَّهُ مَنْ سَبَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ فَقَدِ انْتَهَكَ سَبَ‏ اللَّهِ وَ مَنْ أَظْلَمُ عِنْدَ اللَّهِ مِمَّنِ اسْتَسَبَّ لِلَّهِ وَ لِأَوْلِيَاءِ اللَّهِ؟

بپرهیزید از دشنام دادن به دشمنان خدا در جایی که می شنوند؛ مبادا که آنان نیز از روی تجاوز، بدون علم به خداوند دشنام دهند و شایسته است که بدانید دشنام دادن آنان به خداوند چگونه و به چه معنا است. هر کس به اولیاء خداوند دشنام دهد؛ حرمت دشنام به خدا را شکسته است. پس چه کسی ظالم تر است از کسی که برای خدا و اولیاء خدا دشنام بخرد؟!
📚 الكافي، دار الکتب الاسلامیة،ج‏8، ص7 به چند سند.
@sohof2

🌹 نعمت و شکر

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِنِّي سَأَلْتُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يَرْزُقَنِي مَالًا فَرَزَقَنِي وَ إِنِّي سَأَلْتُ اللَّهَ أَنْ يَرْزُقَنِي وَلَداً فَرَزَقَنِي وَلَداً وَ سَأَلْتُهُ أَنْ يَرْزُقَنِي دَاراً فَرَزَقَنِي وَ قَدْ خِفْتُ أَنْ يَكُونَ ذَلِكَ اسْتِدْرَاجاً فَقَالَ أَمَا وَ اللَّهِ مَعَ الْحَمْدِ فَلَا.

🔸 عمر بن يزيد گويد: به امام صادق عليه السّلام عرض كردم: من از خداى عز و جل مال خواستم به من روزى كرد و باز از او فرزند خواستم، به من روزى كرد، و از او خواستم به من منزل دهد، روزى كرد، مي ترسم از اين كه اين استدراج باشد، امام فرمود: به خدا با سپاسگزارى استدراج نيست.

شرح‏:
👌 استدراج اشاره به آيه شريفه سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُونَ دارد. مجمع البحرين در معنى آيه گويد: يعنى آنها را اندك اندك مي گیريم و ناگهان گرفتارشان نمي كنيم، مانند كسى كه از نردبان درجه به درجه يعنى پله پله بالا ميرود تا به پله ی بالا رسد و استدراج خدا نسبت به بنده اين است كه هر گاه گناه تازه‏ اى كند خدا به او نعمت تازه‏ اى دهد و توبه و استغفار را از ياد او ببرد.

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 97، أصول الكافي / ترجمه مصطفوى، ج‏3، ص: 152
@sohof2

💠 حدیث بسیار زیبا در فضیلت زیارت امام حسین (صلوات الله علیه)

ﺣَﺪﱠﱠﺛَﻨِﻲ ﺍﻟْﺤَﺴَﻦُ ﺑْﻦُ ﻋَﺒْﺪِ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻴﻪِ ﻋَﻦِ ﺍﻟْﺤَﺴَﻦِ ﺑْﻦِ ﻣَﺤْﺒُﻮﺏٍ ﻋَﻦِ ﺍﻟْﻌَﻠَﺎﺀِ ﺑْﻦِ ﺭَﺯِﻳﻦٍ ﻋَﻦْ ﻣُﺤَﻤﱠﱠﺪِ ﺑْﻦِ ﻣُﺴْﻠِﻢٍ
ﻋَﻦْ ﺃَﺑِﻲ ﺟَﻌْﻔَﺮٍ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ) ﻗَﺎﻝَ: ﻟَﻮْ ﻳَﻌْﻠَﻢُ ﺍﻟﻨﱠﱠﺎﺱُ ﻣَﺎ ﻓِﻲ ﺯِﻳَﺎﺭَﺓِ ﻗَﺒْﺮِ ﺍﻟْﺤُﺴَﻴْﻦِ (ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ) ﻣِﻦَ ﺍﻟْﻔَﻀْﻞِ ﻟَﻤَﺎﺗُﻮﺍ ﺷَﻮْﻗﺎً ﻭَ ﺗَﻘَﻄﱠﱠﻌَﺖْ ﺃَﻧْﻔُﺴُﻬُﻢْ ﻋَﻠَﻴْﻪِ ﺣَﺴَﺮَﺍﺕٍ-
ﻗُﻠْﺖُ ﻭَ ﻣَﺎ ﻓِﻴﻪِ ﻗَﺎﻝَ: ﻣَﻦْ ﺃَﺗَﺎﻩُ ﺗَﺸَﻮﱡﱡﻗﺎً ﻛَﺘَﺐَ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪُ ﻟَﻪُ ﺃَﻟْﻒَ ﺣِﺠﱠﱠﺔٍ ﻣُﺘَﻘَﺒﱠﱠﻠَﺔٍ ﻭَ ﺃَﻟْﻒَ ﻋُﻤْﺮَﺓٍ ﻣَﺒْﺮُﻭﺭَﺓٍ- ﻭَ ﺃَﺟْﺮَ ﺃَﻟْﻒِ ﺷَﻬِﻴﺪٍ ﻣِﻦْ ﺷُﻬَﺪَﺍﺀِ ﺑَﺪْﺭٍ ﻭَ ﺃَﺟْﺮَ ﺃَﻟْﻒِ ﺻَﺎﺋِﻢٍ ﻭَ ﺛَﻮَﺍﺏَ ﺃَﻟْﻒِ ﺻَﺪَﻗَﺔٍ ﻣَﻘْﺒُﻮﻟَﺔٍ- ﻭَ ﺛَﻮَﺍﺏَ ﺃَﻟْﻒِ ﻧَﺴَﻤَﺔٍ ﺃُﺭِﻳﺪَ ﺑِﻬَﺎ ﻭَﺟْﻪُ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪِ ﻭَ ﻟَﻢْ ﻳَﺰَﻝْ ﻣَﺤْﻔُﻮﻇﺎً ﺳَﻨَﺘَﻪُ ﻣِﻦْ ﻛُﻞﱢﱢ ﺁﻓَﺔٍ ﺃَﻫْﻮَﻧُﻬَﺎ ﺍﻟﺸﱠﱠﻴْﻄَﺎﻥُ ﻭَ ﻭُﻛﱢﱢﻞَ ﺑِﻪِ ﻣَﻠَﻚٌ ﻛَﺮِﻳﻢٌ ﻳَﺤْﻔَﻈُﻪُ ﻣِﻦْ ﺑَﻴْﻦِ ﻳَﺪَﻳْﻪِ ﻭَ ﻣِﻦْ ﺧَﻠْﻔِﻪِ ﻭَ ﻋَﻦْ ﻳَﻤِﻴﻨِﻪِ ﻭَ ﻋَﻦْ ﺷِﻤَﺎﻟِﻪِ ﻭَ ﻣِﻦْ ﻓَﻮْﻕِ ﺭَﺃْﺳِﻪِ ﻭَ ﻣِﻦْ ﺗَﺤْﺖِ ﻗَﺪَﻣِﻪِ ﻓَﺈِﻥْ ﻣَﺎﺕَ ﺳَﻨَﺘَﻪُ ﺣَﻀَﺮَﺗْﻪُ ﻣَﻠَﺎﺋِﻜَﺔُ ﺍﻟﺮﱠﱠﺣْﻤَﺔِ ﻳَﺤْﻀُﺮُﻭﻥَ ﻏُﺴْﻠَﻪُ ﻭَ ﺃَﻛْﻔَﺎﻧَﻪُ ﻭَ ﺍﻟِﺎﺳْﺘِﻐْﻔَﺎﺭَ ﻟَﻪُ ﻭَ ﻳُﺸَﻴﱢﱢﻌُﻮﻧَﻪُ ﺇِﻟَﻰ ﻗَﺒْﺮِﻩِ ﺑِﺎﻟﺎﺳْﺘِﻐْﻔَﺎﺭِ ﻟَﻪُ- ﻭَ ﻳُﻔْﺴَﺢُ ﻟَﻪُ ﻓِﻲ ﻗَﺒْﺮِﻩِ ﻣَﺪﱠﱠ ﺑَﺼَﺮِﻩِ ﻭَ ﻳُﻮﺀْﻣِﻨُﻪُ ﺍﻟﻠﱠﱠﻪُ ﻣِﻦْ ﺿَﻐْﻄَﺔِ ﺍﻟْﻘَﺒْﺮِ ﻭَ ﻣِﻦْ ﻣُﻨْﻜَﺮٍ ﻭَ ﻧَﻜِﻴﺮٍ ﺃَﻥْ ﻳﺮﻭﻋﺎﻧﻪ [ﻳُﺮَﻭﱢﱢﻋَﺎﻩُ- ﻭَ ﻳُﻔْﺘَﺢُ ﻟَﻪُ ﺑَﺎﺏٌ ﺇِﻟَﻰ ﺍﻟْﺠَﻨﱠﱠﺔِ ﻭَ ﻳُﻌْﻄَﻰ ﻛِﺘَﺎﺑَﻪُ ﺑِﻴَﻤِﻴﻨِﻪِ ﻭَ ﻳُﻌْﻄَﻰ ﻟَﻪُ ﻳَﻮْﻡَ ﺍﻟْﻘِﻴَﺎﻣَﺔِ ﻧﻮﺭﺍ [ﻧُﻮﺭٌ ﻳُﻀِﻲﺀُ ﻟِﻨُﻮﺭِﻩِ ﻣَﺎ ﺑَﻴْﻦَ ﺍﻟْﻤَﺸْﺮِﻕِ ﻭَ ﺍﻟْﻤَﻐْﺮِﺏِ ﻭَ ﻳُﻨَﺎﺩِﻱ ﻣُﻨَﺎﺩٍ ﻫَﺬَﺍ ﻣَﻦْ ﺯَﺍﺭَ ﺍﻟْﺤُﺴَﻴْﻦَ ﺷَﻮْﻗﺎً ﺇِﻟَﻴْﻪِ ﻓَﻠَﺎ ﻳَﺒْﻘَﻰ ﺃَﺣَﺪٌ ﻳَﻮْﻡَ ﺍﻟْﻘِﻴَﺎﻣَﺔِ ﺇِﻟﱠﱠﺎ ﺗَﻤَﻨﱠﱠﻰ ﻳَﻮْﻣَﺌِﺬٍ ﺃَﻧﱠﱠﻪُ ﻛَﺎﻥَ ﻣِﻦْ ﺯُﻭﱠﱠﺍﺭِ ﺍﻟْﺤُﺴَﻴْﻦِ ع.

🔸ﺍﺯ ﻣﺤﻤّﺪ ﺑﻦ ﻣﺴﻠﻢ، ﺍﺯ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﻰ ﺟﻌﻔﺮ امام باقر ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻠﺎﻡ، ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ:
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ ﺣﻀﺮﺕ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﻰ ﻋﻠﻴﻬﻤﺎ ﺍﻟﺴّﻠﺎﻡ ﭼﻪ ﻓﻀﻞ ﻭ ﺛﻮﺍﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺯ ﺷﻮﻕ ﻭ ﺫﻭﻕ ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬﻰ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﺴﺮﺕ‌ﻫﺎ ﻧﻔﺲ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ ﻗﻄﻊ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﻋﺮﺽ ﻛﺮﺩﻡ: ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﭼﻪ ﺍﺟﺮ ﻭ ﺛﻮﺍﺑﻰ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ:
ﻛﺴﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺷﻮﻕ ﻭ ﺫﻭﻕ ﺑﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﺭﻭﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺞّ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﻤﺮﻩ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ ﻭ ﺍﺟﺮ ﻭ ﺛﻮﺍﺏ ﻫﺰﺍﺭ ﺷﻬﻴﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﺪﺍﺀ ﺑﺪﺭ ﻭ ﺍﺟﺮ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺛﻮﺍﺏ ﻫﺰﺍﺭ ﺻﺪﻗﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺛﻮﺍﺏ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻨﺪﻩ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺍﻳﺎﻡ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﻓﺘﻰ ﻛﻪ ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﺁﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎﻝ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻛﺮﻳﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﻣﻮﻛّﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﻛﻪ ﻭﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻠﻮ ﻭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻭ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﭗ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﺯﻳﺮ ﻗﺪﻡ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺵ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﺛﻨﺎﺀ ﺳﺎﻝ ﻓﻮﺕ ﻛﺮﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﺮﺵ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻏﺴﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻛﻔﻦ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ ﻃﻠﺐ ﺁﻣﺮﺯﺵ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ ﻗﺒﺮﺵ ﻣﺸﺎﻳﻌﺘﺶ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻃﻮﻝ ﺷﻌﺎﻉ ﭼﺸﻢ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﮔﺸﺎﻳﺶ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻧﺶ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﻑ ﻭ ﺗﺮﺱ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻨﻜﺮ ﻭ ﻧﻜﻴﺮ ﺑﺮ ﺣﺬﺭﺵ ﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭﺑﻰ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻰ ﮔﺸﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻛﺘﺎﺑﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﺶ ﻣﻰ ﺩﻫﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻮﺭﻯ ﺑﻪ ﻭﻯ ﺍﻋﻄﺎﺀ ﻣﻰ ﺷﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﺯ ﭘﺮﺗﻮ ﺁﻥ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻣﻨﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺀ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ: ﺍﻳﻦ ﻛﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺷﻮﻕ ﻭ ﺫﻭﻕ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﺀ ﺍﺣﺪﻯ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﺗﻤﻨّﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻰ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺎﺵ ﺍﺯ ﺯﻭّﺍﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺍﺑﺎ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠّﻪ ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻟﺴّﻠﺎﻡ ﻣﻰ ﺑﻮﺩ.

📚 کامل‌الزیارات، ص142
@sohof2

📜 آخرین وصیت امام سجاد علیه‌السلام

شيخ كلينى (ره) از امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه فرمود: هنگامى كه ساعت آخر عمر امام سجّاد عليه السّلام فرا رسيد، مرا به سينه‏اش چسبانيد و فرمود: «پسر جانم، تو را وصيّت مى‏كنم به همان چيزى كه پدرم هنگام وفات، به من وصيّت كرد، همان كه پدر او نيز آن را به پدرم وصيّت نمود، و آن اينكه:
«یا بنی ايّاك و ظلم من لا يجد عليك ناصرا الّا اللّه‏ »،
«ای پسرم! از ظلم کردن به کسی که در مقابل تو یاوری جز خدا ندارد؛ سخت دوری کن».
📚الكافي(ط - الإسلامية)؛ بَابُ الظُّلْم؛ ج2؛ ص331
@sohof2

❌دروغ از روی شوخی

امام سجاد علیه السلام:
«اِتَّقُوا الْكَذِبَ الصَّغيرَ مِنْهُ وَالْكَبيرَ، فى كُلِّ جِدٍّ وَهَزْلٍ فَإِنَّ الرَّجُلَ إِذا كَذِبَ فِى الصَّغيرِ اجْتَرَأَ عَلَى الْكَبيرِ.»

🔸از دروغ كوچك و بزرگش، جدّى و شوخيش بپرهيزيد، زيرا انسان هرگاه در چيز كوچك دروغ بگويد، به گفتن دروغ بزرگ نيز جرئت پيدا مى کند.

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 338، تحف العقول، ص 278.
@sohof2

🌱حکمت خلقت زندگی جسمانی دنیا...

عن عبد الله بن الفضل الهاشمي قال: قلت لأبي عبد الله عليه السلام لأي علة جعل الله عز و جل الأرواح في الأبدان بعد كونها في ملكوته الأعلى في أرفع محل؟ فقال عليه السلام: إن الله تبارك و تعالى علم أن الأرواح في شرفها و علوها متى تركت على حالها نزع أكثرها إلى دعوى الربوبية دونه عز و جل فجعلها بقدرته في الأبدان التي قدر لها في ابتداء التقدير نظرا لها و رحمة بها و أحوج بعضها إلى بعض و علق بعضها على بعض، و رفع بعضها فوق بعض درجات، و كفى بعضها ببعض، و بعث إليهم رسله، و اتخذ عليهم حججه مبشرين و منذرين يأمرون بتعاطي العبودية و التواضع لمعبودهم بالأنواع التي تعبدهم بها، و نصب لهم عقوبات في العاجل و عقوبات في الآجل و مثوبات في العاجل و مثوبات في الآجل ليرغبهم بذلك في الخير و يزهدهم في الشر، و ليذلهم[ليدلهم] بطلب المعاش و المكاسب فيعلموا بذلك أنهم بها مربوبون و عباد مخلوقون و يقبلوا على عبادته فيستحقوا بذلك نعيم الأبد و جنة الخلد و يأمنوا من الفزع إلى ما ليس لهم بحق.
ثمَّ قال عليه السلام يا بن الفضل إن الله تبارك و تعالى أحسن نظرا لعباده منهم لأنفسهم أ لا ترى أنك لا ترى فيهم إلا محبا للعلو على غيره حتى إن يَكُونَ منهم لمن قد نزع إلى دعوى الرُّبُوبِيَّةِ وَ مِنْهُمْ مَنْ قَدْ نَزَعَ إِلَى دَعْوَى النُّبُوَّةِ بِغَيْرِ حَقِّهَا وَ مِنْهُمْ مَنْ قَدْ نَزَعَ إِلَى دَعْوَى الإمامة بغير حقها، و ذلك مع ما يرون في أنفسهم من النقص و العجز، و المهانة، و الحاجة و الفقر و الآلام، و المناوبة و الموت الغالب لهم و القاهر لجميعهم، يا بن الفضل إن الله تبارك و تعالى لا يفعل بعباده إلا الأصلح لهم و لا يظلم الناس شيئا و لكن الناس أنفسهم يظلمون.

📚 التوحيد (للصدوق)، ص402 و علل الشرائع، ج‏1، ص16. روضة المتقين في شرح من لا يحضره الفقيه (ط - القديمة)؛ ج13؛ ص22 قال و في القوي كالصحيح.

🔸 از عبد الله بن فضل هاشمي منقول است که گوید:
به امام صادق عليه السلام عرض کردم به چه علت خداوند عز و جل، ارواح [بندگان] را در بدنهاى آنها قرار داد بعد از آنى كه ارواح در ملكوت اعلا در بلندترين محلها (و مقامها) بودند؟
حضرت فرمودند: خداوند تبارك و تعالى مى‏دانست ارواح با اين علوّ و شرافتى كه دارند اگر به حال خود واگذارده شوند اكثر آنها ادّعاء ربوبيّت می کردند [و هر كدام نداء (أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى‏) سر مى‏دادند] لذا به قدرت [كامله]‏اش آنها را در ابدان [مادى] كه از ابتداء بر ايشان تقدير كرده بود قرار داد و بدين ترتيب نظر و رحمتش را شاملشان نمود و به همين منظور بعضى را به برخى محتاج و گروهی را به گروهى وابسته و درجه برخی را بر برخی برتری داد و همچنين به واسطه بعضى،‏ برخى ديگر را كفايت نمود و رسولانش را بسوی آنها مبعوث داشت و نمايندگان و حجّت ‏هايش را با بشارت و انذار بر آنها گمارد تا آنها ايشان را بر انجام مراسم عبوديّت و خاکساری در مقابل معبودشان امر نموده و به انواع و انحاء تعبّدات راهنمايى كنند، و همچنين در دنيا و آخرت بر آنها عقوبت و پاداش قرار داد تا بدين وسيله ايشان را به انجام كارهاى خیر، راغب و از كارهاى ناپسند باز دارد و نيز بدين طريق آنها را به طلب معاش و کسب و کار دلالت نمود و نتيجه اين همه الطاف و عنايات اين شد كه ارواح دانستند رب نبوده بلكه مربوب هستند و بندگانى بوده كه آفريده حضرت خالق مى‏باشند از اين رو به عبادت بارى تعالى روى آوردند و بدين ترتيب مستحق نعيم ابدى و بهشت جاودانى شده و از وحشت در امان ماندند.
سپس حضرت فرمودند: اى پسر فضل خداوند تبارك و تعالى نظرش به بندگان بهتر است از نظر آنها به خودشان، آيا توجه نمی کنی که در میان آن‌ها کسی را نمی بینی مگر آنکه علاقه‌مند به علو بر غير بوده به حدّى كه اين معنا ايشان را به سر حدّ دعواى[ ربوبيّت كشانده و بعضى ديگر از ايشان را به دعوی پيامبرى کشانده بدون اين كه استحقاقش را داشته باشند و گروهى ديگر ادّعاى] امامت نموده در حالى كه لايق آن نبوده و علاوه بر آن نقص و عجز و سستى و فقر و درد و استحقاق عقوبت را در خود احساس نموده و مى‏دانند كه مرگ بر ايشان غالب بوده و بر اجتماعشان قاهر است(وآن را متفرق مى‏سازد).
اى پسر فضل، خداوند تنها آنچه را كه براى بندگان صلاح است پيش آورده و كوچكترين ظلمى به ايشان نمى‏كند ولى خودشان به خود ستم مى‏نمايند.
@sohof2

کتاب مقتل فوق برگرفته از روایات آثار محدث متقدم، مرحوم شیخ صدوق قدس سره.