قال امیرالمؤمنین علیه السلام: بِالْبِدَعِ‏ هَدْمُ السُّنَنِ

با بدعت ها است که سنّت ها نابود می شود.

📚تحف العقول ؛ جامعه مدرسین ؛ ص151
@sohof2

💠سه نفر بی آبرو

عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ السَّلَامُ قَالَ: ثَلَاثَةٌ لَيْسَتْ‏ لَهُمْ‏ حُرْمَةٌ: صَاحِبُ هَوًى مُبْتَدَعٍ، وَ الْإِمَامُ الْجَائِرُ، وَ الْفَاسِقُ الْمُعْلِنُ الْفِسْقِ.

سه نفر هیچ حرمتی ندارند: 1. کسی به هوای خود در دین بدعت گذارد. 2. حاکم ستمگر. 3. فاسقی که آشکارا فسق و فجور می کند.

📚قرب الإسناد ؛ مؤسسة آل البیت ؛ ص176

بنابراین غیبت و بدگویی این سه گروه در غیر تقیّه جایز است. از این جا در میابیم که شعر سعدی در باب هفتم بوستان تا چه پایه سخیف و دور از روح اسلام و مناسب فرهنگ طاغوتی سلاطین جور و دشمنان شیعه است:

کسی گفت حجاج خون ‌خواره‌ ای است
دلش همچو سنگ سیه پاره ‌ای است
نترسد همی ز آه و فریاد خلق
خدایا تو بستان از او داد خلق
جهاندیده‌ ای پیر دیرینه زاد
جوان را یکی پند پیرانه داد
کز او داد مظلوم مسکین او
بخواهند وز دیگران کین او
تو دست از وی و روزگارش بدار
که خود زیر دستش کند روزگار
نه بیداد از او بهره ‌مند آیدم
نه نیز از تو غیبت پسند آیدم
به دوزخ برد مدبری را گناه
که پیمانه پر کرد و دیوان سیاه
دگر کس به غیبت پیش می‌دود
مبادا که تنها به دوزخ رود
@sohof2

🎥 دلقک ها و کمدین های سینما

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ زِيَادِ بْنِ جَعْفَرٍ الْهَمَدَانِيُّ رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ أَبِيهِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: كَانَ بِالْمَدِينَةِ رَجُلٌ بَطَّالٌ يَضْحَكُ النَّاسُ مِنْهُ فَقَالَ قَدْ أَعْيَانِي هَذَا الرَّجُلُ أَنْ أُضْحِكَهُ يَعْنِي عَلِيَّ بْنَ الْحُسَيْنِ ع قَالَ فَمَرَّ عَلِيٌّ ع وَ خَلْفَهُ مَوْلَيَانِ لَهُ فَجَاءَ الرَّجُلُ حَتَّى انْتَزَعَ رِدَاءَهُ مِنْ رَقَبَتِهِ ثُمَّ مَضَى فَلَمْ يَلْتَفِتْ إِلَيْهِ عَلِيٌّ ع فَاتَّبَعُوهُ وَ أَخَذُوا الرِّدَاءَ مِنْهُ فَجَاءُوا بِهِ فَطَرَحُوهُ عَلَيْهِ فَقَالَ لَهُمْ مَنْ‏ هَذَا فَقَالُوا لَهُ هَذَا رَجُلٌ بَطَّالٌ يُضْحِكُ أَهْلَ الْمَدِينَةِ فَقَالَ قُولُوا لَهُ إِنَّ لِلَّهِ يَوْماً يَخْسَرُ فِيهِ‏ الْمُبْطِلُونَ‏.

در مدینه مرد بیهوده کاری بود که مردم را می خنداند و می گفت: این مرد -یعنی امام سجاد- مرا خسته کرده و از خنداندن او درمانده و عاجز شده ام!! روزی امام سجاد علیه السلام عبور می کرد و دو تن از یاران ایشان نیز پشت سرش حرکت می کردند. آن مرد آمد و عبای حضرت را از دوش ایشان برداشت و رفت! امام به او توجّهی نکرد. عده ای دنبالش رفته و عبا را پس گرفتند و نزد حضرت آورده و بر دوش ایشان انداختند. امام فرمود: این شخص کیست؟ گفتند: مردی است بیهوده کار که مردم مدینه را می خنداند. فرمود: به او بگویید: خدای تعالی را روزی است که در آن بیهوده کاران زیانکار می شوند. (اشاره به آیه 27 جاثیة: و للّهِ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ يَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ‏)

📚أمالي الصّدوق ؛ نشر کتابچی ؛ ص220
@sohof2

🎻🍷فرومایگان

عن أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع‏ أَنَّهُ سُئِلَ عَنِ‏ السَّفِلَةِ فَقَالَ مَنْ يَشْرَبُ الْخَمْرَ وَ يَضْرِبُ بِالطُّنْبُورِ.

از امام صادق علیه السلام پرسیدند: سفله (افراد پست و فرومایه) چه کسانی اند؟ فرمود: آنان که مِی میخورند و طنبور می نوازند.

📚الخصال ؛ جامعه مدرسین ؛ ج‏1 ؛ ص62
@sohof2

🎤 آشیانه ی نفاق

قال الصادق علیه السلام: الْغِنَاءُ عُشّ‏ النِّفَاقِ‏.

غِنا (=آوازخوانی) آشیانه ی نفاق است.

📚ثواب الأعمال و عقاب الأعمال ؛ دار الشریف الرضیّ ؛ ص 244 و الكافي ؛ دار الکتب الإسلامية ؛ ج‏6 ؛ ص 431 و علل الشرائع ؛ مکتبة داوری ؛ ج‏2 ؛ ص476

@sohof2

«احسنت» گفتنِ حرام

حَدَّثَنَا أَبِي رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى الْخَزَّازِ عَنْ حَمَّادِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ الزُّورِ قَالَ مِنْهُ قَوْلُ الرَّجُلِ لِلَّذِي يُغَنِّي‏ أَحْسَنْتَ‏.

حماد بن عثمان گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم: «قول الزور» چیست؟ فرمود: از مصادیقش این است که انسان به کسی که آواز میخواند بگوید: احسنت!

📚معاني الأخبار ؛ جامعه مدرسین ؛ ص349

ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ حُرُماتِ اللَّهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ أُحِلَّتْ لَكُمُ الْأَنْعامُ إِلاَّ ما يُتْلى‏ عَلَيْكُمْ فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثانِ وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ (الحج، 30)

@sohof2

کانالی در زمینه مناقب اهل بیت علیهم السلام و نصوص امامت
@motahharoun

📝 قلمهای زرین

قَالَ الصادق علیه السلام: إِذَا كَانَتْ عَشِيَّةُ الْخَمِيسِ وَ لَيْلَةُ الْجُمُعَةِ نَزَلَتْ مَلَائِكَةٌ مِنَ السَّمَاءِ وَ مَعَهَا أَقْلَامُ‏ الذَّهَبِ‏ وَ صُحُفُ الْفِضَّةِ لَا يَكْتُبُونَ عَشِيَّةَ الْخَمِيسِ وَ لَيْلَةَ الْجُمُعَةِ وَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِلَى أَنْ تَغِيبَ الشَّمْسُ إِلَّا الصَّلَاةَ عَلَى النَّبِيِّ ص‏.

امام صادق علیه السلام فرمود: در پایان روز پنجشنبه و شب جمعه، گروهی از ملائکه، با قلمهای زرین و ورقهای سیمین از آسمان فرود آیند و تا غروب روز جمعه تنها ثواب صلوات بر رسول خدا صلی الله علیه و آله را می نویسند.

📚من لا يحضره الفقيه ؛ جامعه مدرسین ؛ ج‏1 ؛ ص424
@sohof2

حرف حساب

رُوِيَ‏ أَنَّ الصَّادِقَ ع قَالَ لِابْنِ أَبِي الْعَوْجَاءِ إِنْ يَكُنِ الْأَمْرُ كَمَا تَقُولُ وَ لَيْسَ كَمَا تَقُولُ نَجَوْنَا وَ نَجَوْتَ وَ إِنْ يَكُنِ الْأَمْرُ كَمَا نَقُولُ وَ هُوَ كَمَا نَقُولُ نَجَوْنَا وَ هَلَكْتَ.

نقل است که امام صادق علیه السلام به ابن ابی العوجاء فرمود: اگر حقیقت چنان باشد که تو میگویی [یعنی بهشت و جهنمی در کار نباشد] و البته هرگز چنین نیست؛ هم تو نجات می یابی هم ما [چون عذاب و ثوابی در کار نیست و در پایان کار مسلمان و کافر یکسانند] ولی اگر حقیقت چنان باشد که ما میگوییم و البته که چنین است؛ ما نجات می یابیم اما تو هلاک می شوی.

📚الإحتجاج ؛ نشر المرتضی ؛ ج‏2 ؛ ص336
@sohof2

📖 اعجاز بلاغی قرآن

هشام بن حكم گويد: روزى ابن أبى العوجاء و أبو شاكر ديصانى و عبد الملك بصرى و ابن مقفّع (مترجم کلیله و دمنه) در مسجد الحرام جمع شده و حاجيان را مسخره مى‏كردند و بر قرآن عيب مى‏گرفتند. ابن أبى العوجاء گفت: دوستان! بياييد هر كدام از ما یک چهارم قرآن را نقض كنيم و سال ديگر همين جا جمع شویم در حالی که همه قرآن را نقض کرده ایم؛ زیرا نقض قرآن یعنی ابطال نبوّت محمّد (ص) و ابطال نبوّت او یعنی ابطال اسلام و اثبات حقّانيّت ما. همگی پذیرفتند و از هم جدا شدند. سال بعد دوباره در مسجد الحرام جمع شدند. ابن أبى العوجاء گفت: من از آن روز که با شما وداع کردم؛ تا امروز غرق اندیشه در اين آيه هستم: «فَلَمَّا اسْتَيْأَسُوا مِنْهُ خَلَصُوا نَجِيًّا» و نتوانستم هيچ چيزى با این فصاحت و این همه معانى کنارش قرار دهم، و تفكّر در همين يك آيه مرا از آيات ديگر بازداشت. عبد الملك گفت: من نيز از هنگامى كه از شما جدا شده‏ام غرق انديشه در اين آيه هستم: «يا أَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُباباً وَ لَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ وَ إِنْ يَسْلُبْهُمُ الذُّبابُ شَيْئاً لا يَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ ضَعُفَ الطَّالِبُ‏ وَ الْمَطْلُوبُ‏» و قادر به آوردن مثل آن نشدم. أبو شاكر گفت: من نيز غرق اين آيه شدم: «لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا» و نتوانستم آيه‏اى مانند آن بياورم. ابن مقفّع (مترجم کلیله و دمنه) گفت: دوستان، اين قرآن از جنس سخن بشر نيست. من نيز از هنگام جدايى تا کنون، حیران اين آيه ام: «وَ قِيلَ يا أَرْضُ ابْلَعِي ماءَكِ وَ يا سَماءُ أَقْلِعِي وَ غِيضَ الْماءُ وَ قُضِيَ الْأَمْرُ وَ اسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَ قِيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ‏» و به ژرفای آن دست نيافتم و نتوانستم مانند آن را بياورم. هشام بن حكم گويد: این چهار نفر گرم صحبت بودند كه ناگاه امام جعفر صادق علیه السّلام از كنارشان عبور كرد و اين آيه را تلاوت فرمود: قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى‏ أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً!! آنان نگاهى به هم انداخته و گفتند: اگر اسلام را حقيقتى باشد؛ وصيّ محمّد (ص) کسی جز جعفر بن محمّد نیست! تا کنون هر گاه به او نگريسته ايم؛ هيبتش ما را گرفته و پوستمان به لرزه درآمده! سپس به ناتوانى و عجز خود اقرار کرده و پراكنده شدند.

📚الاحتجاج، نشر المرتضی ، ج2، ص377
@sohof2

رأس طاعت خدا

عنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع قَالَ: الصَّبْرُ وَ الرِّضَا عَنِ اللَّهِ رَأْسُ طَاعَةِ اللَّهِ وَ مَنْ صَبَرَ وَ رَضِيَ عَنِ اللَّهِ فِيمَا قَضَى عَلَيْهِ فِيمَا أَحَبَّ أَوْ كَرِهَ لَمْ يَقْضِ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ فِيمَا أَحَبَّ أَوْ كَرِهَ إِلَّا مَا هُوَ خَيْرٌ لَهُ.

على بن الحسين عليهما السّلام فرمود: صبر و راضى بودن از خدا، سر اطاعت خداست، و هر كه صبر كند و از خدا راضى باشد نسبت به آنچه در باره او حكم فرمايد، چه دوست داشته و يا ناخوش داشته باشد، خداى عز و جل در آنچه دوست يا ناخوش دارد، براى او حكم نكند، جز آنچه خير او باشد.

📚 الكافي؛ دار الکتب؛ الإسلامية؛ ج‏2؛ ص60
@sohof2

💠 روایاتی زیبا در مورد رضایت به قضای الهی در بابی از کافی شریف

📚 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 60/ بَابُ‏ الرِّضَا بِالْقَضَاءِ

8- أَبُو عَلِيٍّ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْجَبَّارِ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى عَنْ فُضَيْلِ بْنِ عُثْمَانَ عَنِ ابْنِ أَبِي يَعْفُورٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: عَجِبْتُ لِلْمَرْءِ الْمُسْلِمِ‏ لَا يَقْضِي اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَهُ قَضَاءً إِلَّا كَانَ خَيْراً لَهُ وَ إِنْ قُرِضَ بِالْمَقَارِيضِ كَانَ خَيْراً لَهُ وَ إِنْ مَلَكَ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبَهَا كَانَ خَيْراً لَهُ.
🔸امام صادق عليه السّلام فرمود: در شگفتم از مرد مسلمان كه خداى عز و جل برايش سرنوشتى نكند، جز آنكه خير او باشد، اگر بدنش را با قيچى‏ها ببرند خير اوست و اگر هم تمام خاور و باختر روى زمين را مالك شود خير اوست.

9- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيِّ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: أَحَقُّ خَلْقِ اللَّهِ أَنْ يُسَلِّمَ لِمَا قَضَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ عَرَفَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ مَنْ رَضِيَ بِالْقَضَاءِ أَتَى عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَ عَظَّمَ اللَّهُ أَجْرَهُ وَ مَنْ سَخِطَ الْقَضَاءَ مَضَى عَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَ أَحْبَطَ اللَّهُ أَجْرَهُ.
🔸امام باقر عليه السّلام فرمود: در ميان مخلوق خدا سزاوارترين كس بتسليم بودن قضاء خداى عز و جل كسى است كه خداى عز و جل را بشناسد و هر كه بقضاء راضى باشد، قضا بر او وارد شود و خداى اجر او را بزرگ فرمايد و هر كه قضا را ناخوش دارد، قضا بر او وارد شود و خدا اجرش را تباه سازد.

12- البرقی عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَمَّنْ ذَكَرَهُ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: قُلْتُ لَهُ بِأَيِّ شَيْ‏ءٍ يُعْلَمُ الْمُؤْمِنُ بِأَنَّهُ مُؤْمِنٌ قَالَ بِالتَّسْلِيمِ لِلَّهِ وَ الرِّضَا فِيمَا وَرَدَ عَلَيْهِ مِنْ سُرُورٍ أَوْ سَخَطٍ.
🔸مردى گويد: بامام صادق عليه السّلام عرض كردم: با چه علامت دانسته مى‏شود كه شخص مؤمن است؟ فرمود: به تسليم خدا بودن، و راضى بودن بآنچه برايش پيش مى‏آيد، از شادى و ناخرسندى.

13- عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ الْمُخْتَارِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَعْفُورٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: لَمْ يَكُنْ رَسُولُ اللَّهِ ص يَقُولُ لِشَيْ‏ءٍ قَدْ مَضَى لَوْ كَانَ غَيْرُهُ.
🔸امام صادق عليه السّلام فرمود: رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله هيچ گاه نسبت بامرى كه ميگذشت نميفرمود: كاش غير اين مي بود.
@sohof2

💎گنج بهشت

عن الصادق علیه السلام قال: قول «لا حول و لا قوة إلا بالله» كنز من كنوز الجنة.

«لا حول و لا قوة الا بالله» گنجی است از گنج های بهشت.

📚تاريخ ‏اليعقوبى، دار صادر، بیروت، ج‏2، ص382
@sohof2

غلات و صوفیه
کانالی است در شناخت غلو و تفویض و رسوا کردن غالیان
https://telegram.me/gholow

🌱 روی عن الإمام الکاظم ع‏ يَعْرِفُ شِدَّةَ الْجَوْرِ مَنْ حُكِمَ بِهِ عَلَيْهِ.

🔺شدت ظلم را کسی درک میکند که با (آن) ظلم بر او حکم کرده باشند.

🔸تحف العقول ؛ ص414

💠 ثمره جزع و بي تابي

🔸 و قَالَ علی علیه السلام: مَنْ عَظَّمَ صِغَارَ الْمَصَائِبِ ابْتَلَاهُ اللَّهُ‏ بِكِبَارِهَا
نهج البلاغة (للصبحي صالح)، ص: 555
هر كس مصائب و اندوههاى كوچك را بزرگ شمارد خداوند او را به بزرگهاى آنها گرفتار گرداند

🔸 عن الرضا ع قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع مَنْ عَتَبَ عَلَى الزَّمَانِ طَالَتْ مَعْتَبَتُه‏
عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏2، ص: 53 عن عبد العظیم الحسنی و مشابه آن در أمالی و کمال الدین.
هر کس بر زمان خشم گیرد، ناراحتی اش طولانی شود.

🔺این روایت شریفه منافاتی با روایات پیشین در نهی از اطمینان به زمانه ندارد. بلکه ظاهرا بدین جهت است که نباید انسان از سختی های زمان انسان به جزع و کم شکری بیفتد. هر چند فتنه ها بسیار باشد. چه آنکه

🔸 جزع و بی تابی از صبر سخت تر است.
الْجَزَعُ أَتْعَبُ‏ مِنَ الصَّبْرِ (غرر314/ 1 و الدعوات (للراوندي) / سلوة الحزين، ص: 167)

🔸 و هر کس خودش را در آن چه که نفعی برایش ندراد، به رنج و مشقّت انداخت، مبتلا به چیزی شود که برایش ضرر دارد.
مَنْ أَتْعَبَ‏ نَفْسَهُ فِيمَا لَا يَنْفَعُهُ وَقَعَ فِيمَا يَضُرُّهُ (غرر 335/ 5).
@sohof2

💠 آثار بردباري در برابر جفای دیگران
🔸 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 108/ 6- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي خَالِدٍ الْقَمَّاطِ عَنْ حُمْرَانَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: النَّدَامَةُ عَلَى‏ الْعَفْوِ أَفْضَلُ وَ أَيْسَرُ مِنَ النَّدَامَةِ عَلَى الْعُقُوبَةِ.

امام باقر عليه السّلام فرمود: پشيمانى از گذشت بهتر و آسانتر است تا پشيمانى از كيفر نمودن.
(يعنى حتی اگر در موردی عفو موجب پشیمانی انسان شود، باز پشیمان شدن بعد از انتقام سخت تر است.)

مؤید این روایت صحیحه، حکمتی زیبا منسوب به رسول اکرم ص است:
🔸 إرشاد القلوب إلى الصواب (للديلمي)، ج‏1، ص: 75 ... مَرَارَةُ الْحِلْمِ‏ أَعْذَبُ‏ مِنْ حَلَاوَةِ الِانْتِقَامِ وَ ثَمَرَةُ الْحِقْدِ النَّدَامَةُ وَ مَنْ صَبَرَ عَلَى مَنْ يَكْرَهُ أَدْرَكَ مَا يُحِبُّ وَ الصَّبْرُ عَلَى الْمُصِيبَةِ مُصِيبَةٌ لِلشَّامِتِ بِهَا وَ الْجَزَعُ عَلَيْهَا مُصِيبَةٌ ثَانِيَةٌ بِفَوَاتِ الثَّوَابِ وَ هِيَ أَعْظَمُ الْمَصَائِبِ.

صبر مركب سلامت است. و جزع مركب پشيمانى است. و تلخى حلم گواراتر از شيرينى انتقام است. و ميوه حسد پشيمانى است. و كسى كه صبر كند بر آنچه مكروه طبع اوست مى‏رسد به آنچه دوست مى‏دارد.
و صبر كردن بر مصيبت مصيبتى است بر شماتت‏كننده در آن مصيبت. و جزع و ناله و فرياد در مصيبت مصيبت ديگر است، چون كه ثواب آن از دست مى‏رود. و اين بزرگترين مصيبت است.

🌹ولادت حضرت معصومه سلام الله علیها

تاریخ ولادت حضرت معصومه نیز مانند قریب به اتفاق امامزادگان روشن نیست و آن چه مشهور شده مانند تاریخ ولادت دیگر امامزادگان از جعلیات بی منبع و سند است. بلکه تاریخ وفات اکثر ایشان نیز هیچ مستندی ندارد. (به جز موارد مشهور و نادر مانند امامزادگان شهید در کربلا که وفاتشان معلوم و ولادتشان مجهول است)

روز میلاد حضرت معصومه سلام الله علیها که امروزه مشهور شده، چند دهه پیش به عنوان روز بزرگداشت حضرت سلام الله علیها انتخاب شده بوده است. این تاریخ سازی ها موجب طعن عامه بر شیعه شده است! و ظاهرا این موالید جعلی بسیار خطرناک است.
@sohof2

💦 اهمّیّت غسل جمعه

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ صَفْوَانَ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ حَازِمٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: الْغُسْلُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ عَلَى الرِّجَالِ وَ النِّسَاءِ فِي‏ الْحَضَرِ وَ عَلَى الرِّجَالِ فِي السَّفَرِ وَ لَيْسَ عَلَى النِّسَاءِ فِي السَّفَرِ.

غسل روز جمعه بر مردان و زنان در حَضَر واجب است و در سفر نیز بر مردان واجب است اما بر زنان واجب نیست.

📚الكافي ؛ دار الکتب الإسلامية ؛ ج‏3 ؛ ص42

تعبیر «وجوب» بر اهمّیّت فوق العاده غسل جمعه دلالت دارد؛ تا جایی که برخی فقهاء آن را واجب شمرده اند.
@sohof2

💠 بهترین اخلاق ها
🌹(دو حدیث بسیار زیبا)

🔸 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 107 بَابُ الْعَفْوِ/ 1- عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص فِي خُطْبَتِهِ‏ أَ لَا أُخْبِرُكُمْ بِخَيْرِ خَلَائِقِ‏ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ الْعَفْوُ عَمَّنْ ظَلَمَكَ وَ تَصِلُ‏ مَنْ‏ قَطَعَكَ وَ الْإِحْسَانُ إِلَى مَنْ أَسَاءَ إِلَيْكَ وَ إِعْطَاءُ مَنْ حَرَمَكَ.
رسول خدا (ص) در سخنرانى خود فرمود:
آيا به شما خبر ندهم از بهترين شيوه در دنيا و آخرت؟
گذشت از هر كس كه به تو ستم كرده، پيوست كنى با هر كه از تو بريده و احسان به هر كه هم به تو بدى كرده و بخشش به هر كه هم تو را دريغ داشته.

🌺 نمونه ای از سیره حضرت رسول الله ص
🔸 الكافي (ط - الإسلامية)، ج‏2، ص: 108/ 9- مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى عَنِ ابْنِ فَضَّالٍ عَنِ ابْنِ بُكَيْرٍ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص أُتِيَ بِالْيَهُودِيَّةِ الَّتِي سَمَّتِ الشَّاةَ لِلنَّبِيِّ ص فَقَالَ لَهَا مَا حَمَلَكِ عَلَى مَا صَنَعْتِ فَقَالَتْ قُلْتُ إِنْ كَانَ نَبِيّاً لَمْ يَضُرَّهُ وَ إِنْ كَانَ مَلِكاً أَرَحْتُ النَّاسَ مِنْهُ قَالَ فَعَفَا رَسُولُ اللَّهِ ص عَنْهَا.
امام باقر عليه السّلام فرمود: زنی يهودی را كه گوشت گوسفندى را مسموم كرده بود تا پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله بخورد، خدمت آن حضرت آوردند. فرمود: چه چيز ترا بر آن كار واداشت؟ گفت با خود گفتم اگر او پيغمبر باشد زيانش نرساند و اگر پادشاه باشد، مردم را از او آسوده خواهم كرد. پس رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله از او درگذشت.

👌در روایاتی در همین باب عفو موجب عزت و نصرت داده شدن شمرده است.