هرچه را که بپذیری
فراتر از آن می‌روی.

اگر با آن‌ بجنگی
در آن گیر می‌کنی.

#اکهارت_تول
#تغییر
#تسلیم_پذیرش

@aferinesh412

سلام و درود بر همراهان نوری عزیزم
عزیزانی پیام دادند به علت اختلال در اینترنت و فیلترشکن ،به سختی  دسترسی به مطالب تلگرام را دارند از این به بعد همزمان
پستهای دو کانال تلگرامی

"عشق جاودان"
@sofiasananda

و "من حضور هستم "
@aferinesh412

به آدرس زیر در روبیکا گذاشته میشود
👇👇👇💜💜💜

.
دوستان عزیز و همراهان گرامی🙏

به درخواست شما عزیزان
و برای اینکه در شرایط قطع اینترنت یا محدودیت‌های شبکه، همچنان بتوانیم در کنار هم باشیم و از محتوای کانال بهره‌مند شویم، فضای اختصاصی خود را در روبیکا نیز فعال کردیم.

لینک کانال در روبیکا
> 👇👇👇
> https://rubika.ir/manhuzoorhastam


@sofiasananda

کتاب صوتی به چیزی دست نزن
نویسنده و خوانش:سوفیا ساناندا

#سوفيا_ساناندا🦋
@sofiasananda

بخش چهارم
کتاب به چیزی دست نزن
نویسنده #سوفيا_ساناندا #حانیه_معزی

اگر بدانی این یک رؤیا است، واکنش، تلاش و نگرانی خاموش می شود. شاید تلاش و نگرانی باز هم بیایند و کار کنند ولی کسی برای نگرانی نیست. اگر کسی برای چسبیدن به نگرانی نباشد، نگرانی و تلاش خود به خود خاموش می شود.

اگر هنوز چیزی روشن مانده که در اطرافت اذیتت می کند، برای این است که خودت را با واکنش یکی کرده ای. برای این است که خودت با واکنش کلید بازی و ترویجِ آن را ادامه می دهید. تو به بقای آن کمک می کنی، با مخالفت با هر چیزی آن را ادامه می دهی

تصور کن چیزی به لباست یا به جایی گیر کرده است. ذهن با دیوانگی فقط آن را می کشد تا جدا شود. ولی فرزانه با صبر و دقت نگاه می کند که چه چیزی کجا گیر کرده است و وقتی مشکل را دید به آرامی آن را جدا می کند نه که آنرا بکشد و بکشد.

ما چیزهایی داریم که برای بقای من آنها را حفظ می کنیم و آن می تواند تمامی معانی و مفاهیمی باشد که به تو اعتبار می بخشد. مثلا این را دوست دارم، آن را دوست ندارم، این رفتار بد بود، آن بی احترامی بود، آن خوب بود، آن یکی را دوست دارم. اینجا خودت دوباره کلید را روشن کردی، فقط 
حواست نیست

وقتی چیزی را دوست داری مثل رفتاری یا هر چیزی یک مقاومت علیه ضد آن خلق می کنی زیرا که ذهن همواره احترام و مهرمانی را از دیگری می خواهد. وقتی دیگری مطابق میل تو عمل نکند، تو آن را خط می زنی و دنبال ارتباطی دیگر می روی. تو نمی توانی مشکل را از بیرون حل کنی.

آیا می توانی فراتر از این روی؟ رفتار دیگران موقعیت بیرونی و غیره به شما ارزش نمی دهد. تمام این خواستنها، تمام این تمناها به یک نیازمند باز می گردد، آن را ببین. نبین دیگری دوستت ندارد، ببین چرا می خواهی همه دوستت بدارند.

نبین دیگری مقصر است، ببین خودت آن را انتخاب کردی. تو داری به بقای این حالت که دیگری می تواند حال خوب یا بدت را تعیین کند کمک می کنی. رنج از تو برمی خیزد و هیچ دلیل بیرونی را قبول نکن.

این حقیقت برای ایگو سخت است که او وجود ندارد. من و شما بازیگرانی موقت روی این صحنه ی ابدی هستیم. ماهیت دنیا ناپایدار است، این را همه می دانند، اما فقط می دانند.

و این دانسته ی سطحی هیچ آگاهی برای مردم نیاورده است زیرا آنها از تغییر و پایان می ترسند و هر کاری می کنند تا این جریان طبیعی متوقف شود. حتی سراغ معنویت می آیند برای طول عمر بیشتر. من مخالف آن نیستم، اما تو باید بخاطر خود حقیقت و ارزش خود حقیقت و نه هیچ دلیل و نفعی سراغش بیایی و نه بخاطر ترس از مرگ، طول عمر طلب کنی.

فرم فرم است، شروع و پایانی دارد، این را قبول کن تا ابدی شوی

#کتاب به چیزی دست نزن
#سوفيا_ساناندا
#حانیه_معزی

@sofiasananda

دنیا را بر دوش خود حمل نکن .
چنین مسئولیتی نداشته باش .
مسئولیت تو یافتن و خویش خود بودن است .
هیچ‌کس نمی‌تواند این دنیا را نجات دهد . همه‌اش را به خدا واگذار کن .
و همینطور خوب است که بدانی و این شیوه برخورد را داشته باشی ...
که هیچ چیز در این جهان به تو تعلق ندارد – حتی 'خود تو '.
همه چیز به او تعلق دارد .
وقتی که این را بدانی , همه رنج و اندوه خواهد رفت .
آن فضایی که باقی می‌ماند خویش واقعی تو است – که او است .

#موجی

@sofiasananda

بزرگ‌ترین فریب ذهن این است
که همیشه خوشبختی را به فردا موکول می‌کند.
می‌گوید:
«وقتی به آن شغل برسم…
وقتی پول بیشتری داشته باشم…
وقتی آدم مناسبی وارد زندگی‌ام شود…
آن وقت آرام می‌شوم.»
اما آن فردا هرگز نمی‌آید؛
زیرا ذهن،
به محض رسیدن به یک خواسته، خواسته‌ای تازه می‌سازد...

#اشو

@aferinesh412

بخش پنجم
کتاب به چیزی دست نزن
نويسنده #سوفيا_ساناندا #حانیه_معزی

به چیزی دست نزن و از دنیا رد شو. کمی گنگ است. این انفعال نیست؟ نوعی بی مسئولیتی نیست؟ بیاییم راجع به این سوال که قطعا در ذهن شما روشن می شود صحبت کنیم.

اول راجع به انفعال. آیا در هستی، موجودی، و یا بخشی را دیده اید که منفعل باشد؟ آیا مثلا یک درخت در نظر ما بیکار، بیمصرف، یا منفعل است؟ زیرا آن فقط ایستاده و خودش را در اختیار طبیعت قرار داده است؟

نه، آن در آرام و ایستا بودنش مهمترین کار را برای زمین می کند که شاید یک شخص با فریاد و خودنمایی آن را نکند. بدون درختان اکسیژن و زندگی ناممکن بود.

یادتان باشد، انفعال از مرگ می آید، فقط زمانی می توانی منفعل شوی که بمیری. حالا یا در بدن، با افسرده بودنت، یا به خاک سپاردن  جسم. پس تو اگر هم به خواهی در این دنیا، دنیای حرکتها، نمی توانی منفعل باشی.

نمی توانی. تو نمی توانی همیشه به یک روال زندگی کنی. این طبیعت زمین است.

تو باید زمین را در طبیعت خودش بشناسی که در این خصوص در کتاب دو نیرو صحبت کرده ام. پس یک بار برای همیشه بدان و این نگرانی ذهنی را شاهد باش. چیزی منفعل نیست حتی اگر تو فکر کنی هست.

حالا با قرار گرفتن در سمت الهی خویش، تو تمامی صحبتها، اعمال، حرکات را از چنگال ذهن خارج و به بی نهایت می سپاری. تو می بینی، تو مشاهده می کنی که کیهان تمامی پتانسیل و استعداد تو را به کار می گیرد. همه ی آنها خودشان می آیند.

مثلا اکنون نگاه می کنم هستی دستان این بدن را گرفته و می نویسد. همیشه حیرت می کنم که همه چیز خودش برای خودش عمل می کند، اما حالا بدون تقلا، فشار و زور. به چیزی دست نزن و بگذار، هستی کارش را بکند.

انسانی که این را درک کند همانند یک فلوت هست. فلوتی خالی که خودش را در اختیار کیهان قرار داده تست. تا کیهان دران بخواند و نوای ملکوتیش را پخش کند.

فلوتی که جادویی است و جادو می کند. پس موضوع منفعل بودن با این قانون الهی را فراموش کن. این ذهن هست که راکد است، آگاهی همیشه نو و جاری است.

موضوع دوم بی مسئولیتی در قبال وظایف بدن انسانی و مسئولیت و اداره اطرافیان است. مسئولیت حقیقی و ناب تنها در زمانی عمل می کند که تو ذات جهان و موجودات را بشناسی. یک انسان کور نمی تواند مراقب همه چیز باشد.

یک انسان بینای حقیقی می تواند از همه چیز محافظت کند. وقتی بدانی تو واسطه ای هستی برای مراقبت از اطرافیانت نه غروری، نه خشمی، نه مالک بودنی وجود ندارد. تا قبل از آگاهی خویش، مسئولیت تنها خشک و همانند یک وظیفه سنگین بود.

بعد از دریافت حقیقت، وظایف و مسئولیتها با عشق، دانائی و هوش کل آمیخته می شود. باز تو نگاه می کنی چقدر کامل، چقدر شهودی و چقدر خردمندانه گام بر می داری. اشتباهی که همه در ذهن خود دارند و از آن می ترسند این است که معنویت را نوعی بی مسئولیتی یا فرار برای زندگی روزمره می دانند یا فکر می کنند اگر آگاه هستند، باید فرزند و کار و خانه را رها کند.

باید به نوعی متفاوت باشند. این معنویت نیست. معنوی بودن، وسط معمولی بودن و ساده بودن زندگی است.

وقتی تمام و کمال به رودخانه رفتید، هستی تمامی اهداف انسانی تو را به کار می گیرد. نه یک هدف بزرگ. هدف بزرگ از فهم لحظات کوچک هست.

همانند یک کار دستی ارزشمند. ممکن است مهمانی دادن امروز تو باشد یا دم کردن یک چایی. اما این بار فرق دارد.

دستانی که آن را انجام می دهد توسط روبانهای طلایی و نامرئی زندگی انجام می دهد آن را. همه می بینند که تو انجام می دهی اما روبان نامرئی دیده نمی شود. پس تو بدون دلشوره، بدون نگرانی، بدون محاسبات و ترس از چیزی که اتفاق نیفتاده است این لحظه را با تمام کارهایش کامل انجام می دهی.

در واقع انجام می دهی نه، انجام می دهیم. شاید جمع معنای درست تری باشد زیرا من و تو نیستیم. اما می شود گفت ما به عنوان یک کل واحد هستیم و ما یعنی زندگی آن را به انجام می رساند.

پس برای مسئولیت پذیری، آگاهی لازم است. برای منفعل نبودن و جاری گشتن، آگاهی لازم است. یک بار برای همیشه این نگرانی را از خود دور کن و شاهد آن باش.

زندگی تنها در آگاهی ممکن است.
زندگی منفعل بودن را نمی شناسد

کتاب به چیزی دست نزن نویسنده #سوفيا_ساناندا #حانیه_معزی

@sofiasananda

پیش از هر کاری بعد از بیدار شدنت
پیش از ایمیل‌ها،
پیش از قهوه،
پیش از پیام دادن،
پیش از به یاد آوردن هر چیزی،
پیش از ...،
خودت را با یک ارتعاش بالاتر تنظیم کن.
آنگاه روز تو متفاوت از تمام روزهایی که تاکنون تجربه کرده‌ای خواهد بود.

هر قدر بر این تاکید کنیم کافی نیست.

#آبراهام_هیکس
#عادت

@sofiasananda

پروردگارا ذات تو نور است...
پروردگارا ما فرزندان تو هستیم
و ذات ما نیز نور است...
کمکمان کن با نور عشق تو
بر تاریکی چیره گردیم...
کمکمان کن هر کجا که هستیم
و در هر شرایطی که هستیم
با یاد تو در دلهایمان و با آرامش
و کردار مهرآمیز و خردمندانه
پیام آور نور تو گردیم…

#پاراماهانسا_یوگاناندا
@sofiasananda

هیچ چیزی اتفاقی رخ نمی‌دهد.

هر شخصی که با او روبرو می‌شوی، در درون الگوی سرنوشت تو بافته شده است تا تو را احیا کند، تا تو را در آغوش بگیرد، یا تو را به سمت شخصی که قرار است بشوی هدایت کند.

قدرت، در پذیرفتنِ کاملِ خودت است.
در همین جایی که هستی و در آنچه که زندگی دارد برایت پیش می برد.
تو نباید سعی کنی شبیه کسی باشی.
هرگز نخواه که جای دیگری بودی.
آیا تا به حال درختان و گل ها خواسته اند مانند هم باشند؟

زیبایی در خودت بودن است
نظم در این است که تو فقط باید خودت باشی تا سیستمِ بینظیرِ طبیعت کامل باشد.
تا هارمونی و زیبایی در وجودت در جریان باشد و راکد نشود.

#سوفیا_ساناندا🦋
#صدای_ما

نوازنده #حانیه_معزی (سوفیا_ساناندا )
#هنگدرام_آرامبخش
@playpann

@sofiasananda

نگران این دنیا نباش.
این دنیا معیوب و شکسته نیست.

و نگران دیگران هم نباش.
تو بیشتر از آنچه آن‌ها نگران خودشان باشند نگران آنهایی.

افرادی هستند که جنگ می‌خواهند.
افرادی در میدان نبرد هستند که آنجا بیشتر از هر زمان دیگری زنده‌اند.

سعی نکن مردم را از زندگی محافظت کنی.
فقط بگذار آنها تجربیات خودشان را داشته باشند در حالی که
تو بر روی تجربه خودت تمرکز کرده‌ای‌.


#آبراهام_هیکس

@aferinesh412

ما ....
در حال عبوریم
از جدال نیک و بد
فصل گرم و خشک
سرد و یخبندان
جنگ و صلح
عدالت و ظلم
عشق و ترس
و "حقیقت" این است
ما ...
در حال عبوریم

#هله_پتگر

@sofiasananda

"
هرکسی که امروز در کالبد فیزیکی است،
در نقطه ای و در جایی مرتکب اشتباهات زیادی شده است.
بنابراین هیچ کس تصور نکند:
"من از تو مقدس ترم!"

هر کس قبل از هر چیز باید به قانون بخشش استناد کند
و اگر نسبت به یکی دیگر از فرزندان "خدا" اعم از برادر یا خواهر احساس انتقاد یا نکوهش یا نفرت دارد،
تا زمانی که به قانون بخشش عمل نکند، هرگز روشنگری و موفقیت نخواهد داشت.

علاوه بر این،
او باید در سکوت به کسی که از او ناراحت است بگوید:
"من تمام عشق الهی وجودم را برای تو می فرستم تا تو را برکت دهد و تو را خوشحال کنم!"
تنها این نگرش می تواند فرد را از خطاهای ظاهری اعمال بیرونی رها سازد.

#استاد_سنت_ژرمن
کتاب در بیان من هستم
گفتار 9
مترجم: هانا

@aferinesh412

حسی که حالا داری، زندگی توست.
آن را در مقاومت به هدر نده.

همین حالا از چه چیزی شکایت می‌کنی؟ همان زندگی توست.

همین حالا در مورد چه چیزی حرف می‌زنی؟
همان زندگی توست‌.

همین حالا از چه چیز سپاسگزاری؟
همان زندگی توست.

#آبراهام_هیکس
#حالا_اکنون_حضور

@sofiasananda