در مراقبه افکارهجوم نمی آورند، 
آنها همیشه هستند. باهمان شدت، 

درمراقبه فقط نسبت به آنها
هوشیار می شوی....

#اشو
@sofiasananda

«الوهیت همیشه حضور دارد"

هیچ زمانی وجود ندارد که الوهیت اینجا نباشد.
هیچ تفاوتی بین الوهیت و خودِ شما وجود ندارد.
وقتی آماده هستید،
وقتی آماده‌اید،
یک معلم جذب شما می‌شود یا گاهی اوقات یک کتاب یا یک کوه یا یک درخت است و شما آن را دوباره به عنوان خودِ خود تشخیص می‌دهید.

هر کجا که نگاه کنید،
خودِ خود را می‌بینید.
الوهیت همیشه در حال بازی است،
همیشه حاضر است.

هیچ جایی نیست که نباشد.
آنچه شما الوهیت می‌نامید، خودِ خود، آگاهی خالص است.
تو آن هستی! همه چیز در آگاهی اتفاق می‌افتد.
فقط یک آگاهی وجود دارد و تو آن یکی هستی
و آن یکی همه جا حاضر و فراگیر است.»

#رابرت_آدامز

@sofiasananda

سوال: وقتی که من در شرایط ِطوفانی و سخت هستم، چگونه میانِ گردابه های جان فرسا، بنشینم و مراقبه کنم؟

جواب: شرایط وجود دارند، وضعیت های سخت یا آسان، اتفاق های خوب یا بد، و البته این اسم گذاری ها برای تعریف ِ"من" از آن اتفاقات است.

از این ها که بگذریم،
سوالی که از شما دارم این است:
"تو" (منظور هویت ناموجود) وسط ِاین طوفان چه کار می کنی!؟
طوفان هست ! این را درک می کنیم،
طوفان هست بله!
اما "تو" وسط ِطوفان چه کار می کنی؟
آیا طوفان به اندازه ی کافی سخت نیست؟

حالا آن "من"، طوفان را دوچندان سخت می کند.
چرا آن "من" باید در شرایط ِسخت، وجود داشته باشد؟که احساس  ِدرد و ضعف و ترس را بیشتر کند؟

چرا اصرار داریم آن "تو" را در شرایط ِ سخت نگه داریم، که حالا نگران باشیم، در آن میان باید چه کنیم! یا چگونه مسلط بر آرامش باشیم؟

اگر "تو" در طوفان نباشی،طوفان به سادگی، حول ِمحور ِمرکز(منبع)می چرخد.
"مرکز" تحت تاثیر گردابه ها نیست، پس قدرتش از وجود ِ خودش برمی خیزد، و هر عمل و کردارش از روی خِرد می باشد.
اما "تو" وسط ِشرایط ِسخت، چه کار می کنی؟

بگذار "تو" نباشد و فقط وضعیت ها باشند.
باز هم تکرار می کنم،
می گویی: وسط ِوضعیتی سخت، چگونه آرام باشم؟
و زندگی می پرسد:
آن "تو" وسط ِشرایط و طوفان چه کار می کند؟!
آن کیست...؟

چه نیازی است، چیزی را که سخت است ، با حضورِ یک منِ ساخته ی افکار،سخت تر و سخت تر کنیم؟

قطعات ِفیلم، موجود است، سکانس به سکانس، قطعا تمامش به خنده نمی گذرد!
نمی گویم سکانس ها نیستند،
میگویم :"تو"(منِ مجزا) در سکانس ها نیستی و فقط زندگی، یعنی انواع وضعیت ها وجود دارد.

و این به تعبیر آن "من"، بد یا خوب است،
و به نگاه ِزندگی،برداشتی وجود ندارد.
برداشت های شخصی، یک وضعیت را، بسیار سخت تر و غیر قابل تحمل تر می کنند.

طوفان هست می کوبد... می شکند...
می سازد... پرت می کند...
غیر قابل ِکنترل، در دستان ما...
اما "تو" در طوفان نیستی!

#سوفیا_ساناندا🦋
#صدای_ما
@sofiasananda

کتاب صوتی به چیزی دست نزن
نویسنده و خوانش:سوفیا ساناندا

#سوفيا_ساناندا🦋
@sofiasananda

بخش سوم
#کتاب_به_چیزی_دست_نزن


آنچه که هست، کامل هست. دوستش بدار. آنچه که هست، برایت لازم و خوب هست.

اگر در غم هستی، به‌طور کامل این اندوه را قبول کن. ضد این احساس نباش. نخواه منفی را به مثبت تبدیل کنی.

به‌جایش آگاهی را وارد کن که همواره جایگاه شاهد، نه مثبت و نه منفی، همیشه فراسوی حس‌ها و تجربیات انسانی است.

شاید آن غم برایت پیامی دارد. شاید بدون این غم، تو نمی‌توانستی پیامش را دریافت کنی. تو نیاز به پخته شدن، بالغ شدن و عمیق شدن داری.

یک زندگی شاد سطحی نمی‌تواند تو را زیبا، عمیق و پخته کند.

جان عالم، این صدا، صدای تو، همیشه شنیده خواهد شد. تو هرگز تنها نیستی.

این را قول می‌دهم که وقتی خالصانه با هستی خویش حرف می‌زنی، در آن لحظه همه‌چیز در عشق به لرزش می‌افتد و تمامی کیهان این صدا را می‌شنود و این صدای خالصانه همیشه کارش را می‌کند.

وقتی می‌گویی دیگر نمی‌دانم چه کنم، چه درست است یا غلط، بیا پاروهای کوچکم را بگیر. می‌خواهم شناور در جریان تو باشم.

و این صدا که از عمق قلب پخش می‌شود، همیشه و همیشه توسط کیهان شنیده می‌شود و همیشه تو در آغوش گرفته می‌شوی، چرا که تو سزاوار عشق و آرامشی.

اوشو می‌گوید زمانی که تسلیم می‌شوید، کودکِ هستی می‌گردید. آری، کودکِ هستی همیشه توسط کیهان حمایت می‌شود.

پس جان عالم، آگاه باش که حضورت چقدر اهمیت دارد و آنچه تو در شرایط خودت انجام می‌دهی، کسی دیگر نمی‌تواند انجام دهد؛ چون تو هستی که در آن موقعیتی، نه دیگری.

تو معجزه آگاهی و عشق خود را در آن تجربه می‌کنی، نه دیگری.

تو می‌توانی پیام‌هایی را که مختص خود تو در آن موقعیت هستند، به‌طور عملی تجربه کنی. دیگری هم در موقعیت خودش همان کار را انجام می‌دهد که تو در موقعیت خودت انجام می‌دهی.

شما هرکدام الهه‌های معجزه‌گر در موقعیت خود هستید که با موضوع‌های مختلف و جواب یکسان می‌توانید معجزه کنید؛ زیرا جواب همیشه یکسان است.

ببین چه هستی. ببین در حقیقت چه هستی و جادو شروع می‌شود.

موقعیت‌ها متفاوت هستند، درست مانند ژانر فیلم‌ها، اما موقعیت شاهد یکی است. آن در هر صورت شاهد است و فیلم در هر صورت یک فیلم می‌ماند.

تو نمی‌توانی موقعیت شاهد را با فیلم‌های سخت و پررنج یا فیلم‌های شاد و راحت و در آسایش عوض کنی.
شاهد مطلق است. فیلم بدون بیننده وجود ندارد.

جان عالم، این فیلم انسانی و دنیا توسط نیرویی غیرشخصی اداره می‌شود. لطفاً نگران سکانس‌های آن نباش. این نگرانی از توهمِ "من درون فیلم هستم " می‌آید. در حقیقت، تو بیننده ی آن هستی.
از این رو، مشکل و حل مشکل در فیلم است، نه در حقیقت.

تو می‌توانی با توجه و هوشیاری به هوشیاری خویش، انرژی الهی را به کار گیری. در این حالت، خودبه‌خود به چیزی دست نمی‌زنی و اجازه می‌دهی هر چیزی دوره کاملش را سپری کند.

فرزانه بسیار صبور و با اعتماد اجازه می‌دهد چیزها اتفاق بیفتند.
چگونه؟ آیا با زور و تمرین؟ نه، با درک این‌که هیچ‌چیز شخصی در نگاه فرزانه معنا ندارد.

او واقف است که حرکت‌ها، صحبت‌ها و اعمال، همه طبق برنامه هستی پیش می‌روند، نه طبق برنامه شخصی تو.

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که برای انجام چیزی بسیار تقلا کرده باشید. هرچقدر که تلاش کردید، انگار هیچ حرکتی روی نداد. انگار تمامی دویدن‌ها هیچ بودند و چیزی پیش نرفته است و فقط جسم تو را خسته کرده است.

در این حالت، به‌جای تقلا و نگرانی بیشتر، کمی نگاه کن. کمی حس کن. شاید تو گرفتار اشتباهی هستی.
برای پیدا کردن مسیر درست، اول بایست و صبر کن.
آن، دست نزدن و دخالت نکردن است.
تو تلاشت را کردی، پس بایست و بگذار از اینجا به بعد، هستی از طریق تو پیش برود.

این را حس کن.
آنچه که هست، کامل است؛ دوستش بدار.
آنچه که هست، برایت لازم، ضروری و خوب است.
آن علیه تو نیست و از تو می‌خواهد علیه آن نباشی.

#کتاب_به_چیزی_دست_نزن
نویسنده #سوفيا_ساناندا
#حانیه_معزی

@sofiasananda

درک کنید که وقتی یک درب بسته میشود،
درب دیگری باز میشود.
جهان در سمت شماست.
زندگی در کنار شماست.
هیچ چیز مخالف شما نیست...

همیشه سعی کنید شاد باشید،
مشکلات خود را به مردم نگویید.
اگر فقط از قدرت درون خود آگاه باشید، شما به یک نیروگاه شادی و عشق تبدیل میشوید.

#رابرت_آدامز

اگر از چیزهای کوچک زندگی نتوانید لذت ببرید، هرگز معنوی نیستید
شما ممکن است به زیارت خانه‌ی خدا و اماکن مقدس بروید، ولی در هیچ کجا معنوی نمی‌شوید.

تنها در آن زمان معنوی هستید که:
کارهایی مثل آشپزی و شستن زمین برایتان تبدیل به نوعی عبادت و مراقبه شود

اگر نتوانید چای خود را با شادی بنوشید و عطر و بوی مطبوعی را که از آن به مشام می‌رسد احساس کنید، قادر نخواهید بود که خدا را احساس کنید…
زیرا خدا مرکز همه‌ چیز است...

#اشو
@sofiasananda

هرچه را که بپذیری
فراتر از آن می‌روی.

اگر با آن‌ بجنگی
در آن گیر می‌کنی.

#اکهارت_تول
#تغییر
#تسلیم_پذیرش

@aferinesh412

سلام و درود بر همراهان نوری عزیزم
عزیزانی پیام دادند به علت اختلال در اینترنت و فیلترشکن ،به سختی  دسترسی به مطالب تلگرام را دارند از این به بعد همزمان
پستهای دو کانال تلگرامی

"عشق جاودان"
@sofiasananda

و "من حضور هستم "
@aferinesh412

به آدرس زیر در روبیکا گذاشته میشود
👇👇👇💜💜💜

.
دوستان عزیز و همراهان گرامی🙏

به درخواست شما عزیزان
و برای اینکه در شرایط قطع اینترنت یا محدودیت‌های شبکه، همچنان بتوانیم در کنار هم باشیم و از محتوای کانال بهره‌مند شویم، فضای اختصاصی خود را در روبیکا نیز فعال کردیم.

لینک کانال در روبیکا
> 👇👇👇
> https://rubika.ir/manhuzoorhastam


@sofiasananda

کتاب صوتی به چیزی دست نزن
نویسنده و خوانش:سوفیا ساناندا

#سوفيا_ساناندا🦋
@sofiasananda

بخش چهارم
کتاب به چیزی دست نزن
نویسنده #سوفيا_ساناندا #حانیه_معزی

اگر بدانی این یک رؤیا است، واکنش، تلاش و نگرانی خاموش می شود. شاید تلاش و نگرانی باز هم بیایند و کار کنند ولی کسی برای نگرانی نیست. اگر کسی برای چسبیدن به نگرانی نباشد، نگرانی و تلاش خود به خود خاموش می شود.

اگر هنوز چیزی روشن مانده که در اطرافت اذیتت می کند، برای این است که خودت را با واکنش یکی کرده ای. برای این است که خودت با واکنش کلید بازی و ترویجِ آن را ادامه می دهید. تو به بقای آن کمک می کنی، با مخالفت با هر چیزی آن را ادامه می دهی

تصور کن چیزی به لباست یا به جایی گیر کرده است. ذهن با دیوانگی فقط آن را می کشد تا جدا شود. ولی فرزانه با صبر و دقت نگاه می کند که چه چیزی کجا گیر کرده است و وقتی مشکل را دید به آرامی آن را جدا می کند نه که آنرا بکشد و بکشد.

ما چیزهایی داریم که برای بقای من آنها را حفظ می کنیم و آن می تواند تمامی معانی و مفاهیمی باشد که به تو اعتبار می بخشد. مثلا این را دوست دارم، آن را دوست ندارم، این رفتار بد بود، آن بی احترامی بود، آن خوب بود، آن یکی را دوست دارم. اینجا خودت دوباره کلید را روشن کردی، فقط 
حواست نیست

وقتی چیزی را دوست داری مثل رفتاری یا هر چیزی یک مقاومت علیه ضد آن خلق می کنی زیرا که ذهن همواره احترام و مهرمانی را از دیگری می خواهد. وقتی دیگری مطابق میل تو عمل نکند، تو آن را خط می زنی و دنبال ارتباطی دیگر می روی. تو نمی توانی مشکل را از بیرون حل کنی.

آیا می توانی فراتر از این روی؟ رفتار دیگران موقعیت بیرونی و غیره به شما ارزش نمی دهد. تمام این خواستنها، تمام این تمناها به یک نیازمند باز می گردد، آن را ببین. نبین دیگری دوستت ندارد، ببین چرا می خواهی همه دوستت بدارند.

نبین دیگری مقصر است، ببین خودت آن را انتخاب کردی. تو داری به بقای این حالت که دیگری می تواند حال خوب یا بدت را تعیین کند کمک می کنی. رنج از تو برمی خیزد و هیچ دلیل بیرونی را قبول نکن.

این حقیقت برای ایگو سخت است که او وجود ندارد. من و شما بازیگرانی موقت روی این صحنه ی ابدی هستیم. ماهیت دنیا ناپایدار است، این را همه می دانند، اما فقط می دانند.

و این دانسته ی سطحی هیچ آگاهی برای مردم نیاورده است زیرا آنها از تغییر و پایان می ترسند و هر کاری می کنند تا این جریان طبیعی متوقف شود. حتی سراغ معنویت می آیند برای طول عمر بیشتر. من مخالف آن نیستم، اما تو باید بخاطر خود حقیقت و ارزش خود حقیقت و نه هیچ دلیل و نفعی سراغش بیایی و نه بخاطر ترس از مرگ، طول عمر طلب کنی.

فرم فرم است، شروع و پایانی دارد، این را قبول کن تا ابدی شوی

#کتاب به چیزی دست نزن
#سوفيا_ساناندا
#حانیه_معزی

@sofiasananda

دنیا را بر دوش خود حمل نکن .
چنین مسئولیتی نداشته باش .
مسئولیت تو یافتن و خویش خود بودن است .
هیچ‌کس نمی‌تواند این دنیا را نجات دهد . همه‌اش را به خدا واگذار کن .
و همینطور خوب است که بدانی و این شیوه برخورد را داشته باشی ...
که هیچ چیز در این جهان به تو تعلق ندارد – حتی 'خود تو '.
همه چیز به او تعلق دارد .
وقتی که این را بدانی , همه رنج و اندوه خواهد رفت .
آن فضایی که باقی می‌ماند خویش واقعی تو است – که او است .

#موجی

@sofiasananda

بزرگ‌ترین فریب ذهن این است
که همیشه خوشبختی را به فردا موکول می‌کند.
می‌گوید:
«وقتی به آن شغل برسم…
وقتی پول بیشتری داشته باشم…
وقتی آدم مناسبی وارد زندگی‌ام شود…
آن وقت آرام می‌شوم.»
اما آن فردا هرگز نمی‌آید؛
زیرا ذهن،
به محض رسیدن به یک خواسته، خواسته‌ای تازه می‌سازد...

#اشو

@aferinesh412

بخش پنجم
کتاب به چیزی دست نزن
نويسنده #سوفيا_ساناندا #حانیه_معزی

به چیزی دست نزن و از دنیا رد شو. کمی گنگ است. این انفعال نیست؟ نوعی بی مسئولیتی نیست؟ بیاییم راجع به این سوال که قطعا در ذهن شما روشن می شود صحبت کنیم.

اول راجع به انفعال. آیا در هستی، موجودی، و یا بخشی را دیده اید که منفعل باشد؟ آیا مثلا یک درخت در نظر ما بیکار، بیمصرف، یا منفعل است؟ زیرا آن فقط ایستاده و خودش را در اختیار طبیعت قرار داده است؟

نه، آن در آرام و ایستا بودنش مهمترین کار را برای زمین می کند که شاید یک شخص با فریاد و خودنمایی آن را نکند. بدون درختان اکسیژن و زندگی ناممکن بود.

یادتان باشد، انفعال از مرگ می آید، فقط زمانی می توانی منفعل شوی که بمیری. حالا یا در بدن، با افسرده بودنت، یا به خاک سپاردن  جسم. پس تو اگر هم به خواهی در این دنیا، دنیای حرکتها، نمی توانی منفعل باشی.

نمی توانی. تو نمی توانی همیشه به یک روال زندگی کنی. این طبیعت زمین است.

تو باید زمین را در طبیعت خودش بشناسی که در این خصوص در کتاب دو نیرو صحبت کرده ام. پس یک بار برای همیشه بدان و این نگرانی ذهنی را شاهد باش. چیزی منفعل نیست حتی اگر تو فکر کنی هست.

حالا با قرار گرفتن در سمت الهی خویش، تو تمامی صحبتها، اعمال، حرکات را از چنگال ذهن خارج و به بی نهایت می سپاری. تو می بینی، تو مشاهده می کنی که کیهان تمامی پتانسیل و استعداد تو را به کار می گیرد. همه ی آنها خودشان می آیند.

مثلا اکنون نگاه می کنم هستی دستان این بدن را گرفته و می نویسد. همیشه حیرت می کنم که همه چیز خودش برای خودش عمل می کند، اما حالا بدون تقلا، فشار و زور. به چیزی دست نزن و بگذار، هستی کارش را بکند.

انسانی که این را درک کند همانند یک فلوت هست. فلوتی خالی که خودش را در اختیار کیهان قرار داده تست. تا کیهان دران بخواند و نوای ملکوتیش را پخش کند.

فلوتی که جادویی است و جادو می کند. پس موضوع منفعل بودن با این قانون الهی را فراموش کن. این ذهن هست که راکد است، آگاهی همیشه نو و جاری است.

موضوع دوم بی مسئولیتی در قبال وظایف بدن انسانی و مسئولیت و اداره اطرافیان است. مسئولیت حقیقی و ناب تنها در زمانی عمل می کند که تو ذات جهان و موجودات را بشناسی. یک انسان کور نمی تواند مراقب همه چیز باشد.

یک انسان بینای حقیقی می تواند از همه چیز محافظت کند. وقتی بدانی تو واسطه ای هستی برای مراقبت از اطرافیانت نه غروری، نه خشمی، نه مالک بودنی وجود ندارد. تا قبل از آگاهی خویش، مسئولیت تنها خشک و همانند یک وظیفه سنگین بود.

بعد از دریافت حقیقت، وظایف و مسئولیتها با عشق، دانائی و هوش کل آمیخته می شود. باز تو نگاه می کنی چقدر کامل، چقدر شهودی و چقدر خردمندانه گام بر می داری. اشتباهی که همه در ذهن خود دارند و از آن می ترسند این است که معنویت را نوعی بی مسئولیتی یا فرار برای زندگی روزمره می دانند یا فکر می کنند اگر آگاه هستند، باید فرزند و کار و خانه را رها کند.

باید به نوعی متفاوت باشند. این معنویت نیست. معنوی بودن، وسط معمولی بودن و ساده بودن زندگی است.

وقتی تمام و کمال به رودخانه رفتید، هستی تمامی اهداف انسانی تو را به کار می گیرد. نه یک هدف بزرگ. هدف بزرگ از فهم لحظات کوچک هست.

همانند یک کار دستی ارزشمند. ممکن است مهمانی دادن امروز تو باشد یا دم کردن یک چایی. اما این بار فرق دارد.

دستانی که آن را انجام می دهد توسط روبانهای طلایی و نامرئی زندگی انجام می دهد آن را. همه می بینند که تو انجام می دهی اما روبان نامرئی دیده نمی شود. پس تو بدون دلشوره، بدون نگرانی، بدون محاسبات و ترس از چیزی که اتفاق نیفتاده است این لحظه را با تمام کارهایش کامل انجام می دهی.

در واقع انجام می دهی نه، انجام می دهیم. شاید جمع معنای درست تری باشد زیرا من و تو نیستیم. اما می شود گفت ما به عنوان یک کل واحد هستیم و ما یعنی زندگی آن را به انجام می رساند.

پس برای مسئولیت پذیری، آگاهی لازم است. برای منفعل نبودن و جاری گشتن، آگاهی لازم است. یک بار برای همیشه این نگرانی را از خود دور کن و شاهد آن باش.

زندگی تنها در آگاهی ممکن است.
زندگی منفعل بودن را نمی شناسد

کتاب به چیزی دست نزن نویسنده #سوفيا_ساناندا #حانیه_معزی

@sofiasananda