یک شروع

چرا انسان با تمام حقایقی که حقیقت داشتن‌شون اذیتش میکنه، می‌جنگه؟

یک روز زمین فقط یک کره خاکی شناور در دریایی از کهکشان هاست و تمام چیز های کوچک‌تر از اهمیت دادن هستن
و روز دیگه ای
درد های کوچک روزمره زیادی در من راهشون رو پیدا میکنن و باعث میشن به این فکر کنم که
انسان تا چقدر می‌تونه بدون اینکه بمیره
درد هارو تحمل کنه؟

دیده شدن و دیده نشدن هر دو مشکل ساز هستن.
اگر دیده شدنی وجود داشته باشه،
در کنارش الگو و چهارچوب هایی میاد که گاهی باعث میشن نتونیم با مقیاس های آسوده خودمون رفتار کنیم.
اما دیده نشدن،
مثل یک فراموشی بزرگ می‌مونه.
چیز هایی که دیده نمی‌شن با چه اثباتی وجود دارن؟
چه میراثی از خودشون به جا میذارن که بتونن بگن: من رو نگاه کن. تاثیری که روی جهان بیرون از خودم به جا گذاشتم رو ببین.
من وجود داشتم.
من٫ زمانی اینجا وجود داشتم.
چیز هایی که دیده نمیشن بدون هیچ وجودیتی از بین می‌رن.
مثل فراموش شدن خاطره ای که هرگز وجود نداشته.

من به تو نگاه میکنم و تو فقط من رو می‌بینی.
چشم هام با دقت روی اجزای صورتت دنبال یک نشونه می‌گردن که بهم اثبات کنن تیکه کوچیکی از اهمیت دادن رو دیدن.
چهره آرومت رو خالی از هر احساس، رو به صورتم می‌کنی.
چطور ممکنه که حتی از برق چشم های من هم هیچ انعکاسی توی چشم هات پیدا نباشه؟

من رو به خونه برگردون.

اوه
قرار نبود یکهویی این همه بشیم :)))))

ببین،
اگه بهت بگم جاش توی قلبم خالیه،
باز هم نمیتونی متوجه بشی چقدر دوستش دارم.
بذار اینطوری بهت بگم،
روز هایی که بارون میاد
دوست دارم زمین و زمان وجود نداشته باشه
ولی کنارش نشسته باشم
و نگاهش کنم که به بارون نگاه میکنه.
حتی این هم کافی نیست.