အာဆီယံ၏ အက်ကြောင်းနှင့် မြန်မာ့ပထဝီနိုင်ငံရေး ဗျူဟာမြောက် ထွက်ပေါက်
အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများအသင်း (ASEAN) သည် ၁၉၆၇ ခုနှစ် ဘန်ကောက်ကြေညာ စာတမ်းအရ ဖွဲ့စည်းစဉ်ကပင် အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို လေးစားရန်နှင့် ပြည်တွင်းရေးကို ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ရန် ဟူသော အခြေခံမူများဖြင့် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့ကာလတွင် အာဆီယံ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် စည်းမျဉ်း (၆) ရပ်သည် စာအုပ်ထဲ၌သာ ရှိတော့သလောဟု မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာသည်။

အထူးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းရေး ပြဿနာများအပေါ် အာဆီယံအဖွဲ့ဝင် နိုင်ငံအချို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အနောက်အုပ်စု၏ ဖိအားပေးမှုအောက်တွင် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒများကိုပင်ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ချိုးဖောက် လျက် ရှိသည်ကို တွေ့မြင်နေရပါသည်။

၂၀၂၆ ခုနှစ် မေလ ၈ ရက် ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံ၊ စီဘူးပြည်နယ် လာပူလာပူမြို့တွင် ကျင်းပ ပြုလုပ်ခဲ့သည့် အာဆီယံခေါင်းဆောင်များ တွေ့ဆုံမှုအပြီး သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတွင် အလှည့်ကျ ဥက္ကဋ္ဌလည်းဖြစ်သူ ဖိလစ်ပိုင်သမ္မတ Ferdinand Romualdez Marcos Jr. က အလွန်အကျွံ အဂတိလိုက်စားမှုကြောင့် နှစ်ရှည်ထောင်ဒဏ်ကျခံနေရသူ ဒေါ်အောင်ဆန်း စုကြည်ကို ပြန်လည်လွှတ်ပေးပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကာ ခေါင်းဆောင်တာဝန်များ ထမ်းဆောင်နိုင်ရမည် ဟူသောပြောကြားချက်သည် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် တရားစီရင်ရေးအပေါ် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သလို အာဆီယံ၏ အခြေခံမူဝါဒများကိုလည်း ၎င်းကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အာဆီယံ၏ အဓိက မဏ္ဍိုင်ဖြစ်သော အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများ၏ ပြည်တွင်းရေးကို ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ရေး မူဝါဒကို အလှည့်ကျဥက္ကဋ္ဌ တာဝန်ယူထားသူကိုယ်တိုင်က အလေးမထားကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ၏ တရားရုံးမှ အဂတိလိုက်စားမှုနှင့် အခြားပြစ်မှုများဖြင့် အရေးယူ ထားသော အကျဉ်းသားတစ်ဦးအား ပြန်လွှတ်ပေးရန်နှင့် ခေါင်းဆောင် တာဝန်ပေးရန် ပြောဆိုခြင်းသည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံကို ၎င်း၏ လက်အောက်ခံသဖွယ် သဘောထားပြီး အမိန့်ပေးရန် ကြိုးပမ်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လတ်တလော မြန်မာနိုင်ငံအပေါ် အာဆီယံဒေသတွင်းနိုင်ငံအချို့က ကျင့်သုံးနေသည့် ခွဲခြားဆက်ဆံမှုများသည် အာဆီယံ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်များထဲမှ နံပါတ် (၁) အချက်ဖြစ်သော ဒေသတွင်းငြိမ်းချမ်းရေး၊ လုံခြုံရေးနှင့် တည်ငြိမ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် ဟူသည့်အချက်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် အထွေထွေရွေးကောက်ပွဲတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် မဲလိမ်မဲခိုးမှုများနှင့် အဂတိလိုက်စားမှုဆိုင်ရာ အချက်အလက်များကို မျက်ကွယ်ပြု၍ အနောက် အုပ်စုနှင့် တစ်သားတည်းရပ်တည်ကာ မြန်မာနိုင်ငံအပေါ် ဖိအားပေးနေခြင်းသည် အာဆီယံ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ဖြိုဖျက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့ကာလတွင် အာဆီယံအတွင်း၌ အနောက်အုပ်စု၏ သြဇာခံ တောင်အာဆီယံ ၆ နိုင်ငံနှင့် လက်တွေ့ဝါဒကို ဦးစားပေးသော မြောက်အာဆီယံ နိုင်ငံများ အကြား အက်ကြောင်းများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ လက်ရှိတွင် စင်ကာပူ၊ ဖိလစ်ပိုင်နှင့် အင်ဒိုနီးရှားတို့ ဦးဆောင်သော တောင်အာဆီယံ အုပ်စုသည် အနောက်အုပ်စု၏ China Containment ဗျူဟာတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး မြန်မာနိုင်ငံ၏ CMEC (တရုတ်-မြန်မာ စီးပွားရေးစင်္ကြံ) စီမံကိန်းကို ဟန့်တားရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

၎င်းတို့သည် မာလက္ကာ ရေလက်ကြား၏ စီးပွားရေးအသာစီးရမှုကို လက်လွှတ်ရမည်စိုးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံအား အသိ အမှတ်မပြုဘဲ ဖယ်ကျဉ်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးစွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤလုပ်ရပ်သည် ဒေသတွင်း တည်ငြိမ်မှုကို ကာကွယ်ရန်ဟူသော အာဆီယံ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မျက်ကွယ် ပြု၍ အင်အားကြီးနိုင်ငံများ၏ အလိုကျ နယ်ရုပ်အဖြစ် ကစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း မြန်မာနိုင်ငံ အနေဖြင့် ပြတ်သားစွာ မေးခွန်းထုတ်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။

မြန်မာနိုင်ငံအတွက်မူ အာဆီယံ၏ အနှစ်မဲ့သော ဖိအားများကို ဂရုစိုက်နေမည့်အစား G3 (တရုတ်၊ ရုရှား၊ အိန္ဒိယ)နှင့် ပိုမိုခိုင်မာသော မဟာဗျူဟာမြောက် မဟာမိတ်တည်ဆောက်ခြင်း သည်သာ အနာဂတ်အတွက် ထွက်ပေါက်ဖြစ်သည်။ CMEC စီမံကိန်းသည် မြန်မာနိုင်ငံအတွက် တိုက်စစ်ဆင်သော ခံစစ် (Offensive Defense) ဗျူဟာဖြစ်ပြီး အနောက်အုပ်စု၏ ဝန်းရံပိတ်ဆို့ မှုကို ဖောက်ထွက်မည့် ကုန်းတွင်းအသက်ရှူပေါက်လည်း ဖြစ်သည်။

မြန်မာ့မြေပေါ်တွင် တရုတ်၏ အခြေခံအဆောက်အအုံ၊ ရုရှား၏ စွမ်းအင်နည်းပညာနှင့် အိန္ဒိယ၏ ဈေးကွက်တို့ ဆုံစည်းလာခြင်းသည် အာဆီယံ၏ Legitimacy ဖိအားကို အလိုအလျောက် ပျက်ပြယ်စေမည် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံတောင်ပိုင်းတွင် ရုရှားနှင့်ပူးပေါင်း၍ စွမ်းအင်ဗဟိုချက် (Energy Hub) တည်ဆောက်ခြင်းသည် တောင်အာဆီယံ၏ စီးပွားရေးအသာစီးရမှုကို ဖြိုခွဲမည့် "စီးပွားရေး အဏုမြူဗုံး"ပင် ဖြစ်သည်။ စင်ကာပူ၏ ရေနံလက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကို စိန်ခေါ်နိုင်ခြင်းနှင့် အတူ အိန္ဒိယ၏ East Wing (အရှေ့ဘက်တောင်ပံ)ကို လမ်းဖွင့်ပေးခြင်းဖြင့် မြန်မာသည် အာရှ၏ မဟာဗျူဟာမြောက် ကုန်းတွင်းတံတားအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေ သို့ ရောက်ရှိလာပါက မြန်မာအား ဖယ်ကျဉ်ထားလိုသောတောင်အာဆီယံနိုင်ငံများသည်ပင် မြန်မာ့စွမ်းအင်နှင့် လမ်းကြောင်းအပေါ် ပြန်လည်မှီခိုလာရမည့် အနေအထားသို့ ဆိုက်ရောက် သွားပါလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် မြန်မာ့နိုင်ငံခြားရေးမူဝါဒသည် တောင်ကိုအေးခဲစေပြီး မြောက်ကိုနွေးထွေး စေခြင်း (Freeze the South, Warm the North) ဗျူဟာကို အရှိန်အဟုန်မြှင့် ကျင့်သုံးသင့်သည်။

အနောက်အုပ်စု၏ အလိုကျ ဖိအားပေးနေသော တောင်အာဆီယံအုပ်စုကို မဟာဗျူဟာမြောက် လျစ်လျူရှု၍ ထိုင်း၊ လာအို၊ ကမ္ဘောဒီးယားနှင့် ဗီယက်နမ်တို့ကဲ့သို့ လက်တွေ့ကျသော မြောက် အာဆီယံနိုင်ငံများနှင့်သာ သီးသန့် (Bilateral) ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုများ တိုးမြှင့်ရမည် ဖြစ်သည်။ အာဆီယံ၏ Consensus ဆိုသည်မှာ လက်တွေ့တွင် မြန်မာ့အရေးအတွက် အဓိပ္ပာယ် မရှိသော စာသားများသာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုသော် အာဆီယံသည် ၎င်း၏ အခြေခံမူများကို ကိုယ်တိုင်ဖောက်ဖျက်၍ အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတစ်ခုအပေါ် ခွဲခြားဆက်ဆံနေသရွေ့ အာဆီယံဗဟိုချက်ကျမှု (ASEAN Centrality) ဆိုသည်မှာလည်း မှော်လုံးကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေပါလိမ့်မည်။

မြန်မာနိုင်ငံအနေဖြင့် ၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေး တည်ငြိမ်မှုကို ဖော်ဆောင်ပြီးနောက် မိမိ၏ ပထဝီနိုင်ငံရေး အားသာချက်များကို အသုံးချကာ အာဆီယံအပေါ် တုန့်ပြန်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ အချုပ်အခြာ အာဏာကို လေးစားခြင်းမရှိသော အဖွဲ့အစည်းထက် မိမိ၏အမျိုးသားအကျိုးစီးပွားကို အကာ အကွယ် ပေးနိုင်မည့် G3+1 မဟာမိတ်လမ်းစဉ်သည်သာ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် အမှန်ကန်ဆုံးသော ဗျူဟာမြောက် ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ပါတော့သည်။
#TruthWave
#SN

ယူကရိန်းနိုင်ငံကိယက်ဗ်မြို့တော်ရှိမြန်မာနိုင်ငံသားများအရေးပေါ်ရွှေ့ပြောင်းရန်ရုရှားနိုင်ငံမော်စကိုမြန်မာသံရုံးကအသိပေးချက်ထုတ်ပြန်

#SN

ဒီအမျိုးသမီးကို အမှီ ပြုပြီးတော့ အာစီယံက လည်ပတ်နေသလား?

နိုင်ငံရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို ထိပါးပုတ်ခပ်လာရင်တော့....

အာစီယံ...ရေ

ဘောပဲ နော်....ဘောပါပဲ။

#TharSitt