آه، ای کاش از همان کودکی، وقتی دست در دست مادرم راهی مدرسه بودم، به‌جای شعارهای مرگ و نفرت، قصه‌های راستین میهن را در گوشم زمزمه می‌کردند. ای کاش آن روزها، در ۲۲ بهمن، وقتی مجبورمان می‌کردند فریاد بزنیم مرگ بر شاه کسی جرأت داشت بگوید که این مرگ، مرگ حقیقت بود، مرگ آرزوهای ملتی که می‌توانست پرواز کند.
می‌خوانم و می‌گریم.
از کتاب‌های تاریخ که پر از تحریف است، از قصه‌هایی که به‌جای لالایی، نفرت را در جانمان کاشتند. می‌گویند شاه همه‌چیز را برد، ثروت را، امید را، آینده را. اما حالا که چشم‌هایم را باز کرده‌ام، می‌بینم که این آن‌ها بودند که رویاهایمان را دزدیدند. پروژه‌های نیمه‌تمام، کارگرهایی که دست‌خالی ماندند، و جاده‌هایی که هرگز ساخته نشد، همه را به گردن تو انداختند، محمدرضا، و ما باور کردیم. باور کردیم چون کودک بودیم، چون قلبمان پاک بود، چون نمی‌دانستیم پشت آن شعارها، فریبی بزرگ پنهان شده.
ای کاش آن روزها، کسی به من می‌گفت این بت‌های کاغذی جای حقیقت را نمی‌گیرند. ای کاش وقتی پدربزرگم از اصلاحات ارضی می‌گفت، از زمینی که با دو ریال به او داده شد، کسی جرأت داشت بپرسد: این عدالت بود یا فریب؟ چه تلخ است وقتی می‌فهمی خانه‌ای که در آن بزرگ شدی، بر پایه دروغ بنا شده. چه سوزناک است وقتی می‌بینی میهن‌دوستی را با وطن‌فروشی عوض کردند و به ما گفتند این یعنی آزادی.

محمدرضا، تو را ندیدم، اما حالا که تاریخ را ورق می‌زنم، حسرتی عمیق در دلم می‌جوشد.
حسرت روزهایی که می‌توانستیم سربلند باشیم، حسرت آینده‌ای که می‌توانستیم بسازیم. خیانت کردند، نه فقط به تو، که به ما، به کودکی‌مان، به باورهایمان. آن‌ها که شعار آزادی سر دادند، قفسی از دروغ برایمان ساختند و ما، ندانسته، در آن قفس فریاد کشیدیم. بچه بودیم، معصوم بودیم، و از قلب پاکمان سوءاستفاده کردند. به ما دروغ گفتند و ما را سپر شعارهایشان کردند.
ببخشید، محمدرضا، ای شاه غریب، که ندانستیم و فریاد مرگ سر دادیم.
ببخشید که کودک بودیم و نفهمیدیم حقیقت را.
اما بدان که من و هم‌سن‌وسال‌هایم، هرگز خانواده‌هایمان را برای این فریب‌ها نخواهیم بخشید.
آن‌ها که باید پناهمان بودند، ما را به دام دروغ انداختند و این زخم، تا ابد در قلبمان خواهد ماند.

خدا رحمتت کند، و خدا ما را ببخشد که دیر فهمیدیم… ای کاش زودتر می‌فهمیدم.

#سینا مرداد ١۴٠۴