همون‌طور که خودتون بهتر از من می‌دونید، کشور عزیزمون ایران این روزها حال خوشی نداره.
انگار یه بیماری قدیمی هنوز خوب نشده که یه میهمون ناخوانده‌ی جدید هم از راه رسیده
ولی باور دارم از پسش برمیایم. شاید ده روز، شاید کمتر، شاید بیشتر...
اما تهش، با هم تمومش می‌کنیم.

به معنای واقعی کلمه؛ همه‌مون داریم صحنه‌هایی رو می‌بینیم که توصیفش آسون نیست. صحنه‌هایی که بهش می‌گن #جنگ
واژه‌ای سنگین، مخصوصاً وقتی می‌افته وسط خاکی که سال‌هاست با یه بیماری لاعلاج دست‌و‌پنجه نرم می‌کنه؛ بیماری‌ای که ایران عزیزمون رو از پا درآورده و به این روز انداخته.

اما یه چیز رو خوب می‌دونم: ما هنوز همدیگه رو داریم.

پیام‌هایی که این روزا برام میاد، با لهجه‌ها و گویش های شیرین مادری، با صدای پُرمحبت پدری، با واژه‌هایی که از دل میان
باور کنید، بغض می‌کنم از این همه عشق
تازه دارم می‌فهمم چقدر مردممون مهربونن
چقدر قلبشون بزرگه
چقدر درد رو با لبخند قورت می‌دن

بیاید دست همو بگیریم، حتی توی تاریکی
نور که بیاد، دیگه کسی رو جا نمی‌ذاریم