شاید دلم نخواد سروری که خودم راه انداختم، سانسور کنه کسیو !
شاید نخوام یه اپلیکیشن، یه سیستم یا یک نفر دیگه تعیین کنه چی خوبه برام و چی نه.

ما چرا عادت کردیم که همیشه یه چیزی باشه بالای سرمون، که بگه چی ببین، چی نبین؟

چرا پذیرفتیم که باید فیلتر باشیم؟
فیلتر یعنی چی اصلاً؟

شدیم مثل زندانی‌هایی که فقط داریم راه فرار از یه سلول به سلول دیگه رو پیدا می‌کنیم.
از این در برو، اون یکی رو باز کن، این تنظیم رو بزن، اون وی‌پی‌ان رو بخر…

خب تهش چی؟

اون عمر و انرژی‌ای که داره ازمون گرفته می‌شه، برمی‌گرده؟
اون آزادی که حقمونه، قراره کی پس داده بشه؟

من خودم عقل دارم، شعور دارم.
خودم بلدم چی برام خوبه و چی بده.
اگه هم اشتباهی هست، حق دارم خودم اون اشتباه رو تجربه کنم.
اگه دلم بخواد پورن ببینم، به کسی چه؟
نه مشکل پورنه، نه هر سایت دیگه‌ای.
مشکل «محدود کردنه»

فرق محدودیت و آزادی، زمین تا آسمونه.
وقتی یکی دیگه داره انتخاب می‌کنه، حتی اگه اسمش آزادی باشه، تو آزادی نداری.
اون آزادی نیست، فقط یه مدل دیگه از زندانه.

حرفم کاملاً روشنه:
تا وقتی حتی اپ‌هایی که به اسم آزادی میان، خودشون هم سانسورچی می‌شن،
من هیچ‌کدومشونو انتخاب نمی‌کنم.
نه چون ضعیفن، چون از ارزش‌هام دورن.