میخواهم بخوابم، اما میترسم بیدار که شدم سقف همه‌ی ما آسمان باشد.
بعد از خودم میپرسم این خوشبختی است یا بدبختی؟

یازده اسفند

امروز ادامه‌ی فیلم the worse person in the world را دیدم و بعد رفتم آشپزخانه، لباس‌ها را از لباسشویی در آوردم و پهن کردم، ظرفها را شستم و همه جا را دستمال کشیدم. هر کاری میکردم تا نخواهم به فیلم فکر کنم. اینکه چقدر شبیه هم بودیم. من هم نمیدانستم، من هم وقتی همه چیز سخت میشد فرار میکردم.
دست زیر چانه مانده بودم، گاهی وقتها آدم کله‌اش را فقط اینطوری میتواند نگه دارد.

این چند روز انقدر آناتومی انسان را نگاه کردم و کشیدم که دیگر به هر کسی نگاه میکنم، اول ستون فقراتش را پیدا میکنم بعد قفسه‌ی سینه، لگن و در نهایت میرسم به جمجمه.. اگر میخواستم به زندگی ادامه بدهم باید آدمها را همینطور می‌دیدم. اما چقدر سخت است آنقدر کلمه را از پوست و گوشت و خون جدا کنم.

پوسته‌ی آشتی من با دنیا خیلی نازک بود، مثل پرده‌ی انار، اما چه کسی حوصله میکرد بنشیند و طوری آن را جدا کند که حتی یک دانه هم در دلم نترکد؟
@simosdoll

انقدر حافظه‌ام ضعیف است که امروز رستگاری در شاوشنک را دوباره دیدم و هیچکدام از بخش‌هایش را یادم نبود. این بهترین اتفاق زندگیم است، فراموشکاری... میتوانی قلبم را در دستهایت مشت کنی، بروی و چند سال دیگر برگردی و من طوری لبخند بزنم که گویی اولین بار است که میبینمت..

جمهوری اسلامی، همه‌ی ما منتظر هستیم تا تو بروی، تو بروی تا ما دندان‌هایمان را درست کنیم، گوشی‌هایمان را عوض کنیم، سفر کنیم، همه ما منتظر هستیم تو بروی تا عاشق شویم، ازدواج کنیم و حتی بچه‌دار شویم و برایش لباسی بخریم که پاهای کوچکش عرق‌سوز نشود. تو که بروی ما دوباره به خیابان میرویم و اولین غریبه را چنان در آغوش میکشیم که گریه‌هایمان تمام شود. یکی از دوستانم همین که تو بروی بالاخره شروع میکند به زبان خواندن، ما همه‌ی قول و قرارهایمان را بعد از رفتن تو گذاشته‌ایم. جمهوری اسلامی ما منتظریم تو بروی تا کمی زندگی کنیم.

امروز یه بچه توی کالسکه بهم لبخند زد.

۳۰ فروردین

امروز یه لوازم تحریری بزرگ پیدا کردم، ولی فقط یه مداد تونستم بخرم، مداد H2 ، امیدوارم بتونم باهاش رو دنیا یه چیز بهتر بکشم، یه چیزی که موندگار باشه و شیرین.

امروز علیرغم دردی که در ساعد دستم داشتم و تا شانه هم کشیده می‌شد، چندتا مگنت سرامیکی ساختم، تقریبا ده تا، برای ناهار ماهی پختم، بدمزه‌ترین ماهی عمرم، انگار یک ماهی بدجنس را خوردم! یکی ماهی که در زندگیش هیچوقت عاشق نشده، چرب زبان و دروغگو بوده و حتی خسیس.. انگار راهی به دریاهای آزاد نداشته، در جوب متولد شده و همانجا هم مرده.. از حسادت از کینه.. بعد به نقاشی فکر کردم، اما چیزی نکشیدم، فقط درباره‌ی ترنر خواندم، درباره‌ی اینکه چندهزارتا نقاشی کشیده، چقدر دفتر طراحی داشته.. چرا پس من نمیتوانم؟
چرا در دستانم نایی ندارم؟ چرا همین نوشتن هم اندازه‌ی قورت دادن سنگ‌های بزرگ برایم سخت است؟ نکند من هم یک ماهی باشم با تاریکی‌های بزرگ؟

از دوم اردیبهشت


مثل همیشه: شب به خیر آدم‌های زمینی عزیزم 🧡

@simosdoll

امشب داخل اتوبوس خیلی سرد بود، احساس تنهایی بهم میداد، ولی وقتی پیاده شدم همه‌ی اون سرما رفت و یه باد گرم اومد، لبخند زدم و به این فکر کردم که چقدر گرما باعث میشه یادت بره غم‌ها رو..


یادگاری از امروز، امروز زیبا

۱۳ اردیبهشت 🌠

سلام مامان، امروز تو دست از کار کشیدی، مکث کردی و پرسیدی یعنی تو اصلا دلت تنگ نمیشود؟ من به سقف نگاه کردم و گفتم نه.. به تو توضیحی ندادم، نگفتم چرا.. نمی‌خواستم بدانی که من تنهاییم را با چه چیزهایی پر میکنم، آن موقع احتمالا تو هم می‌‌خندیدی اگر می‌فهمیدی یک روز تمام پنجره را باز گذاشتم تا یک ابر به خانه بیاید، با هم بستنی بخوریم و او بیشتر پف کند.. می‌‌خندیدی اگر می‌دانستی با قابلمه حرف میزنم، برای یک لگن آبی بیستا نامه نوشته‌ام و تماشای یانگوم قرار عاشقانه‌ی من در ساعت‌های هفت و نیم بعد از ظهر هر روز است تا نه شب. مامان تو احتمالا یادت رفته است، برایت مثل آب خوردن شده است، اما آن سنگ‌های سیاهی که آدم قورت میدهد می‌افتد توی قلبش و یکی یکی در احساسات آدم را میبندد.. مامان خیلی سخت است که آدم دست به قلبش برساند، حتی اگر یک ابر کومولوس هم دعوت آدم را بپذیرد، حتی اگر تمام ابرها..


@simosdoll